[RARE CLIPS] The Nits - Adieu Sweet Bahnhof (1989)

Adieu 2006!
Με ένα από τα καλύτερα των Nits.
Καλή Χρονιά!!!
:)

Τέλος Εποχής - Αρχή Εμφυλίου?

Εκτελέστηκε δι' απαγχονισμού σήμερα ο πρώην ηγέτης του Ιράκ Σαντάμ Χουσείν, λίγες μόλις ημέρες μετά την απόρριψη της έφεσης του από τα κατοχικά δικαστήρια του Ιράκ. Ο προπαγανδι-
στικός μηχανισμός μιλάει ήδη για "τέλος εποχής", θαρρώ πως αυτού του είδους το τέλος, σηματοδοτεί μια ακόμα χειρότερη αρχή. Την αρχή του εμφυλίου σιιτών - σουνιτών στην πολύπαθη χώρα.
Η διεθνής κοινότητα πλην ελαχίστων εξαιρέσεων χαιρέτησε την εκτέλεση του Χουσεϊν κάνοντας προφανές ότι η δημοκρατία και τα ανθρώπινα δικαιώματα δεν έχουν καμία σχέση με αυτό που συμβαίνει στο Ιράκ εδώ και τέσσερα περίπου χρόνια. Μπορεί οι Αμερικανοί να έχουν την θανατική ποινή στα "δημοκρατικά" τους ήθη, αλλά η Ε.Ε. δεν έχει καμιά δικαιολογία για να χαμογελάει. Η εκτέλεση του Σαντάμ δεν πρόκειται να κάμψει την αντίσταση κατά των κατοχικών δυνάμεων και ως πολιτικό γεγονός μόνο στο συμβολικό πεδίο έχει αξία. Η εκδίκηση των Η.Π.Α απέναντι στον πρώην συνεργάτη τους και ένα σαφές μήνυμα σε όλους όσοι ακόμα συνεργάζονται μαζί τους.
Το 2007 δυστυχώς θα ξεκινήσει με τον χειρότερο τρόπο στη ευρύτερη περιοχή της Μέσης Ανατολής...

Huecco - Tacones Baratos

Το τελευταίο του single. Μου έχει κάνει φοβερή εντύπωση ότι στην Ελλάδα ελάχιστοι έχουν πάρει χαμπάρι τον δίσκο ή μάλλον φαντάζομαι ότι δεν θέλουν να το πάρουν πρέφα!
Μας φτάνει μάλλον ένας Μανού Τσάο!

Ηuecco - Pa´mi guerrera

Έχει την τιμητική του σήμερα ο Huecco...Καλή ...ακροθέαση!

So long 2006!...(Huecco y Θανάσης)

Μια χρονιά με την λιγότερη μουσική όλων όσων έζησα τα τελευταία είκοσι χρόνια. Δεν μπορώ να πω ότι το κατάλαβα, αλλά τώρα στο τέλος του 2006, ψάχνω τραγούδια να γράψω μια συλλογή για τους φίλους και δεν βρίσκω τι να προσθέσω. Ένας δίσκος από την αρχή μέχρι το τέλος μου άρεσε και τον χάρηκα, συνέχεια από τότε που κυκλοφόρησε. Huecco, ένας καλλιτέχνης που παίζει ρουμπατόν, ένα είδος λάτιν μουσικής με πολλά στοιχεία ροκ και ιδιαιτέρως ρυθμικό.(Gracias Juanita!!!)
Τον Δεκέμβριο κυκλοφόρησε και ο καινούργιος δίσκος του Θανάση Παπακωνσταντίνου «Διάφανος». Με τον Σωκράτη Μάλαμα, την Μάρθα Φριντζήλα και τον ίδιο στο τραγούδι. Κάποιες στιγμές ακούγοντας τον νοστάλγησα τον ηλεκτρισμό της «Αγίας Νοσταλγίας», αλλά από την άλλη η ακουστική εκδοχή αυτού του πρωτοποριακού ήχου είναι πολύ ενδιαφέρουσα, ειδικά από τις πινελιές του Badoek. Τραγούδια όπως το «κομμωτριάκι» και η «μοσχαροκεφαλή» είναι εκπλήξη, αλλά και το τραγούδι που “επηρέασε” το εξώφυλλο του περιοδικού «Time» για το πρόσωπο της χρονιάς 2006, το «U, the Universe”, στο οποίο ακούγεται και το ψευδώνυμο με το οποίο περνάω πολλά από αυτά τα κείμενα που διαβάζεται στο blogger.
Θα μπορούσα να αναφέρω περισσότερους δίσκους, όπως ο τελευταίος των Decemberists, ή το διαμαντάκι των Κόρε Ύδρο. Αλλά επιφυλλάσομαι να το κάνω μετά τις γιορτές και αφού ακούσω τους δίσκους που με περιμένουν τόσο καιρό στον υπολογιστή να τους ακούσω...

Καλή χρονιά και στην υγειά μας!:)))

Nada Surf - 80 Windows Live

Ένα από τα καλύτερα τραγούδια των Nada Surf. Ηχογραφημένο κατά πάσα πιθανότητα στο ραδιοθάλαμο σταθμού της Γαλλίας. Ένα από τα πιο μελωδικά ρεφρέν των τελευταίων χρόνων. Αγαπημένο κι επίκαιρο, because it' christmas time...

Αφιερωμένο στην Πηνελόπη!:)

Δεν (ξ)έχασα ακόμα…

Ο χρόνος τελειώνει. Στην τηλεόραση παίζει το «σούπερ ντιλ». Μόλις έφυγαν οι 500.000 ευρώ από το παιχνίδι. Να την κλείσω ή να αφήσω το «νόημα» της εποχής να κατακλύσει το κείμενο μου; Δεν με αφορά. Ή νομίζω ότι δεν με αφορά; Είμαι ζωντανός. Υγιής από όσα αισθάνομαι, χωρίς γνώση της πραγματικής κατάστασης της υγείας μου. Διεκδικώ την ανεμελιά της άγνοιας, για όσα είναι σημαντικά και δεν μπορώ ή αδυνατώ να τα ελέγξω. Ελπίζω πια, δεν εύχομαι. Για τα υπόλοιπα παλεύω κάθε μέρα κι ονειρεύομαι, έναν κόσμο καλύτερο χτίζω και προσδοκάω. Όχι αυτό που θα ‘ρθει. Αυτό είναι πιο δύσκολο. Προηγείσαι εσύ. Όποι-ος-α και να ΄σαι, άνθρωπος να ΄σαι…
(Ο παίκτης πήρε 100.000 ευρώ. Σε καλή μεριά…)
Η τηλεόραση έκλεισε. Ο χρόνος έχει δυο μέρες ακόμα, τι έχω να θυμάμαι από αυτόν;…
Με αρέσει να βγαίνω φωτογραφίες. Δεν με αρέσει να τις βλέπουν μάτια που κοιτάνε από περιέργεια. Αυτό με κάνει να κρύβω το πρόσωπο όταν με φωτογραφίζουν για να «γεμίσουν» αδειανές σελίδες. Ούτε κρέμασα τα πικ-απ μου. Σέβομαι τους τοίχους. Ένα ζευγάρι ακουστικά στον τοίχο μου - ο οποίος ξέρει πολλά και μου αρκεί να κρατάει τα βιβλία μου μέχρι να φτιάξω μια βιβλιοθήκη - και μια τιγκαρισμένη από cd τσάντα στην αγκαλιά μιας καρέκλας που έφτιαξα με τα χέρια μου είναι το αντίο μου στη νύχτα. Στη νύχτα των άλλων. Αυτών που κλέβουν τις ματιές και τα όνειρα. Που δεν κερνάν ούτε ένα τσιγάρο. Που ξενυχτάν χωρίς να νοιαστούν αν έχει φεγγάρι…
Δεν είμαι πια εδώ. Μετανάστευσα με την συνήθεια. Περνώντας λίγο πριν από το τρένο τις γραμμές καθώς οι μπάρες έμειναν ακίνητες. Μετά την Μαυρολεύκη όμως μ’ έπιασαν οι συνοριοφύλακες και με γύρισαν πίσω. Μια απόπειρα μονάχα; Όχι βέβαια! Έβαλα κρυφά ένα βράδυ – την ώρα που οι σεκιουριτάδες έτρωγαν τον πατσά τους - πυραύλους στην βάση του καρουσέλ που νοικιάζει την πλατεία και πήρα το πρώτο εισιτήριο το πρωί καθώς στο ράδιο είχα προγραμματίσει την αντίστροφη μέτρηση της απογείωσης του. Δέκα, εννιά, οκτώ, εφτά…τρία, δύο, ένα, απογείωση! Το καρουσέλ ταρακουνήθηκε λίγο πριν σηκωθεί στον αέρα, είχε αέρα εκείνο το πρωί και για να το κρατήσω σταθερό το έκανα χαρταετό και του έβαλα για ουρά την άσφαλτο της Παπανδρέου - ήμουνα βέβαιος ότι δεν θα χρειαστώ ψαλίδι και ότι δεν θα σας λείψει – που χωρίστηκε σε λωρίδες καθώς ξεκολλούσε. Δυο περιπολικά σηκώθηκαν μαζί με την ουρά, είχαν κολλήσει στα «αυτάκια» και προσπάθησαν να μας καταδιώξουν, αλλά δυο αλογάκια – αν πάρω υπόψη την λογική του Πολύδωρα, ήταν του Συνασπισμού – όρμισαν στο κενό και τα κατέβασαν. Σιουτ! Αναίμακτα και ειρηνικά, όπως κάνει η γιαγιά στην διαφήμιση!...
Ψάχνω να βρω ανθρώπους που να συνεργάζονται για το καλό της κοινότητας τους, της πόλης τους. Φίλους και αδελφούς που θα κυνηγήσουν το δικό τους όνειρο και θα βοηθήσουν ο ένας τον άλλον. Βαρέθηκα να βλέπω νεοπρούχοντες στα χωριά και συνταξιούχους με σιρίτια να πουλάνε ελπίδες στις πόλεις. Θέλω να δω τους ανθρώπους να ονειρεύονται ξανά και να στήνουν συλλογικότητες. Να οραματιστούν μια καλύτερη ζωή και να τα βάλουν κάτω να την φτιάξουν. Όχι με τα εκατομμύρια ευρώ που παίρνουν μόνο τρεις. Με τα εκατομμύρια των στιγμών που όλοι έχουμε για να παλέψουμε μια ζωή καλύτερη για το σπίτι και την γειτονιά, για την πόλη και την χώρα μας που χαραμίζεται. Στα χέρια λίγων, με την συναίνεση μας που χτίζει τα μαυσωλεία τους και διατηρεί άχρηστους μύθους για να μην τα πνίξει όλα η οργή που νανουρίζουμε κάθε βραδιά.
Ποιος χρωστάει σε ποιον; Ποιος πληρώνει τους εκατομμυριούχους των παιχνιδιών; Ποιος παραιτήθηκε και δεν ελπίζει; Ποιος αφελώς φέρεται σαν φελός, ενώ γεννήθηκε άνθρωπος;
Ποιες ευχές; Να θυμηθούμε πως φτάσαμε ως εδώ!...

Elliot Smith

Διανύοντας χρόνους...

Elliot Smith - Waltz #2

Από τα πιο αγαπημένα, από τους πιο αγαπημένους...

Μας λείπεις ρε φίλε!

Ποιος ορίζει το «κισμέτ» των τυράννων;...

Ο Σαντάμ Χουσεϊν είναι – από ότι έχουμε μάθει από την επίσημη προπαγάνδα της Δύσης - ίσως χειρότερος από τον Πινοσέτ. Είναι σίγουρα λιγότερο πιστός στους πάτρωνες του, από τον Χιλιανό δικτάτορα. Δεν θα πάψει όμως ποτέ, να είναι ένας ηγέτης το καθεστώς του οποίου στήριξαν με θέρμη οι Η.Π.Α., όπως αυτό του Πινοσέτ.

Χθες ανακοινώθηκε από το δικαστήριο που τον δικάζει η επικύρωση της θανατικής ποινής που του επιβλήθηκε και η οποία πρέπει να εφαρμοστεί μέσα σε τριάντα ημέρες από την έκδοση της απόφασης. Ο Πινοσέτ πέθανε πριν από τρεις εβδομάδες χωρίς ποτέ να λογοδοτήσει για τα εγκλήματα του.

Η εξέλιξη της ζωής των δύο τυράννων είναι εκ διαμέτρου αντίθετη. Ο Σαντάμ δικάζεται από ένα κατοχικό δικαστήριο, το οποίο βιάζεται να φέρει εις πέρας την αποστολή του να καταδικάσει, πιθανότατα και να εξοντώσει τον πρώην ιρακινό δικτάτορα. Πρόκειται για ένα παράνομο δικαστήριο, γέννημα των συνθηκών που προκάλεσε ένας παράνομος πόλεμος. Πολλές είναι οι καταγγελίες για σοβαρές παρατυπίες στην δίκη του.

Ο Πινοσέτ αν είχε γίνει κατορθωτό να δικαστεί θα δικάζονταν από δικαστήριο ευνομούμενης πολιτείας και θα είχε όλες τις εγγυήσεις μια δίκαιης δίκης. Ενώ ακόμα κι αν καταδικάζονταν σε θάνατο για τα εγκλήματα του σε βάρος του λαού της Χιλής, η ποινή δεν θα εφαρμόζονταν ποτέ.

Δεν έχω καμία πρόθεση να απαλλάξω κανέναν τύραννο από τις ευθύνες για τα εγκλήματα του. Έχω όμως την βαθιά πίστη, ότι η δικαιοσύνη έρχεται μέσα από την απόδοση των ευθυνών και την ανάδειξη του πολιτισμού πάνω από την βαρβαρότητα. Αυτό που δεν έγινε στην περίπτωση Πινοσέτ, ο οποίος δεν πρόκειται να «συγχωρεθεί» στο αιώνα τον άπαντα ούτε και θα συμβεί αν ο Σαντάμ εκτελεστεί από τους συνεργάτες των κατακτητών του Ιράκ…

Μ' ένα λευκό σάλι στους ώμους...

Χθες ανήμερα των Χριστουγέννων δεν σαλέψαμε έξω από την παραλυτική θαλπωρή της πόλης και την άνεση των καναπέδων που κύκλωναν το τζάκι. Σήμερα κάναμε την έξοδο προς τον Βορρά, εκεί όπου βρίσκεται το Φαλακρό και οι υπόλοιποι "προορισμοί" του νομού μας. Όλα τα ξενοδοχεία ήταν γεμάτα, οι δρόμοι είχαν ασυνήθιστη κίνηση για μια χειμωνιάτικη Τρίτη. Όσα μαγαζιά υπάρχουν ακόμα και σε μικρούς οικισμούς ήτανε φίσκα από τον κόσμο. Με δυσκολία έβρισκες τραπέζι για φαΐ ακόμα πιο δύσκολα για καφέ. Το Φαλακρό είχε ρίξει μόνο ένα λευκό σάλι στους ώμους...

XIONIA ΠΟΛΛΑ ΓΙΑ ΤΗΝ ΠΡΩΤΟΧΡΟΝΙΑ!

A Fairytale Of New York

Καλά Χριστούγεννα σε όλους και όλες!:)