Μια σημαντική εκκρεμότητα…

Το τελωνείο είναι ανοιχτό από την Παρασκευή. Πέντε χιλιάδες άνθρωποι μαζεύτηκαν εκεί για τα εγκαίνια, περίπου τρεις χιλιάδες από την δική μας πλευρά, γύρω στις δύο χιλιάδες από εκεί μεριά. Ήταν διακριτή όμως η λαχτάρα που υπήρχε στους γείτονες για να μας δούνε, να αισθανθούν ότι κάτι καινούργιο έρχεται στην φτωχική ζωή τους.

Οι Έλληνες επισκέπτες ήταν πιο χαλαροί στην παράταξη τους πριν από την σήραγγα, αλλά και μέσα σε αυτήν. Από την άλλη μεριά οι αρχές δεν άφησαν πάνω από διακόσια άτομα να εισέλθουν στη σήραγγα, οι υπόλοιποι περίπου δυο χιλιάδες άνθρωποι ήταν στριμωγμένοι ο ένας πλάι στον άλλο στον χώρο του βουλγαρικού συνοριακού σταθμού που απέχει ένα με ενάμιση χιλιόμετρο από την έξοδο της σήραγγας.

Καθώς κατεβαίναμε οι συγκεντρωμένοι έμοιαζαν με πλήθος που στέκεται πάνω από πάγκο της λαϊκής κι αναζητά το πιο καλό από τα προϊόντα. Όσο πλησιάζαμε όμως, οι φιγούρες γίνονταν ξεκάθαρες τα πρόσωπα αποκτούσαν χαρακτηριστικά, τα μάτια καλωσόριζαν, εμάς ή τις προσδοκίες του καθενός από αυτούς που μας υποδέχτηκαν…

Προσπάθησα να ξεχωρίσω σε μερικά πρόσωπα την προέλευση των προσδοκιών, είδα γιαγιάδες με τις κλασικές μαντίλες όπως στα δικά μας χωριά, είδα νταβραντισμένους μεσήλικες που θα μπορούσαν κάλλιστα να είναι νταβατζήδες, αγόρια και κορίτσια που στέκονταν με εμφανή αμηχανία, φαινόταν στο πολύχρωμο – κυριολεκτικά – πλήθος ότι όλοι είχαν κάποιους λόγους να χαρούν…

Στην δική μας πλευρά η περιέργεια ήταν ο πρώτος λόγος που τράβηξε τον κόσμο και η παρουσία του Προέδρου της Δημοκρατίας στο Λεκανοπέδιο του Νευροκοπίου.

Μένει τώρα να πάω μια μέρα σαν επισκέπτης για να ξεδιαλύνω τι από όλα αυτά που αισθάνθηκα την Παρασκευή ήταν αληθινό και τι απλά υπήρχε στον αέρα και έφυγε μαζί με τα πολυτελή αυτοκίνητα των επισήμων!…

Η «κομμένη γλώσσα»

Σήμερα γίνονται τα εγκαίνια του Τελωνείου της Εξοχής. Είναι η πρώτη φορά τα τελευταία πενήντα και πλέον χρόνια που οι Δραμινοί θα μπορούμε να πάμε στην βόρεια πλευρά των συνόρων και οι Βούλγαροι θα μπορούν να έρθουν στα μέρη μας. Οι γείτονες μας είναι σε χειρότερη οικονομική θέση από εμάς. Το άνοιγμα του Τελωνείου θα τους ευνοήσει σαφώς, είτε οικονομικά είτε λόγω άρσης του απομονωτισμού της περιοχής που συνορεύει με το νομό μας.
Η Βουλγαρία παρότι δεν απέχει πάνω από μία ώρα με το αυτοκίνητο, είναι για μένα μια χώρα άγνωστη. Θυμάμαι όμως μερικές σημαντικές λεπτομέρειες σε σχέση με αυτήν, που σχετίζονται με τον τόπο μας.
Πρώτη μου εικόνα από το χωριό και λίγο τρομακτική στα παιδικά μου μάτια, η προγιαγιά μου η Πασχαλία, μπάμπου – Βιλίκου όπως την αποκαλούσαν στο χωριό. Μας μιλούσε κυρίως βουλγαρικά. Οι παππούδες μου μιλούσαν και βουλγαρικά και ελληνικά, οι γονείς μας πιο πολύ ελληνικά και λίγα βουλγαρικά, ενώ εμείς δεν μιλάμε σχεδόν καθόλου.
Όταν εκείνα τα χρόνια πηγαίναμε στον Βώλακα, στο φυλάκιο πριν από τον Αη – Γιώργη, το αυτοκίνητο σταματούσε στην μπάρα που υπήρχε και οι στρατιώτες ελέγχανε ταυτότητες. Είχε και την πλάκα του ότι πάντα μας άφηναν να περάσουμε και ποτέ δεν μας ενόχλησαν περαιτέρω.
Στα τέλη της δεκαετίας του ’70 οι γονείς μου ετοίμαζαν το σπίτι που μέναμε στο τέρμα της οδού Βουλγαροκτόνου(!) για την επίσκεψη κάποιων συγγενών ,τους οποίους «πήρανε μαζί τους οι Βούλγαροι όταν φύγανε μετά τον πόλεμο». Ο θείος Πέτρος και ο θείος Λιούπκο έφεραν τις οικογένειες τους για να μας δούνε. Έμειναν λίγες ημέρες και από τότε τουλάχιστον εγώ, δεν τους ξαναείδα.
Την περασμένη δεκαετία μέσα από τις παρέες μου έμαθα ότι πολλά από τα τραγούδια των ντόπιων χωριών μας, ήταν γραμμένα στα βουλγαρικά και ξαναγράφτηκαν οι στίχοι τους στα ελληνικά για να επιτραπεί στα χρόνια μετά τον πόλεμο να τραγουδιούνται.
Όπως καταλαβαίνετε η Βουλγαρία – πόσες φορές δεν ακούσαμε το «Βούλγαροι» στα γήπεδα;! - , η βουλγαρική γλώσσα ακριβέστερα μου είναι οικεία. Δεν ξέρω να την μιλήσω όμως, όπως για παράδειγμα πολλοί Πόντιοι μιλούν ή καταλαβαίνουν τα τουρκικά.
Η «γλώσσα» θα μπορούσε σήμερα να μας βοηθάει να επικοινωνούμε και να συναλλασσόμαστε με τους γείτονες, αν δεν είχε «κοπεί» από το μετεμφυλιακό κράτος…
Η περίοδος που εγκαινιάζεται σήμερα, παρότι εκτιμώ ότι θα είναι δύσκολη για το νομό μας και έχω εκφράσει παλιότερα το γιατί, ας γίνει αφορμή για συνεργασία και αρμονική συνύπαρξη χωρίς τα λάθη και τα «πάθη» του παρελθόντος...


Το κείμενο αυτό γράφτηκε για τα χθεσινά εγκαίνια του τελωνείου Εξοχής - δημοσιεύτηκε στην τοπική εφημερίδα Ηχώ της Δράμας - που ενώνει πλέον Ελλάδα και Βουλγαρία και το αντίστροφο. Φωτογραφίες και περαιτέρω σχόλια θα δημοσιέυσω τις προσεχείς ώρες ή ημέρες. Καλημέρες

Η κυβέρνηση προστατεύει τον Έρωτα!

Δεν λέγεται ότι ο γάμος «σκοτώνει» τον έρωτα; Ε, λοιπόν αυτός είναι και ο λόγος που η κυβέρνηση της Ν.Δ. αρνήθηκε ακόμα και να συζητήσει την πρόταση του προέδρου του Συνασπισμού Αλέκου Αλαβάνου, για την νομική αναγνώριση της συμβίωσης ομοφυλόφιλων ζευγαριών. Ένα είδος πολιτικού γάμου για ζευγάρια από άτομα του ίδιου φύλου δηλαδή. Μια αναγνώριση κάποιων δικαιωμάτων που αναγνωρίζει ο νόμος στα υπόλοιπα ζευγάρια που είναι πολύ περισσότερα.

Με βάση την αρχική κοινωνική παραδοχή, μπορεί ο καθένας να συνάγει ότι η κυβέρνηση επιθυμεί να προφυλάξει τις σχέσεις των ομοφυλόφιλων από την φθορά που φέρνει ο γάμος και η δέσμευση. Προληπτικά δρώντας, αποκλείει την συζήτηση γνωρίζοντας πόσο έχουν βλάψει πολλά ετεροφυλόφιλα ζευγάρια, τα λεγόμενα και δεσμά του γάμου.

Διαμαρτύρονται οι εκπρόσωποι των ομοφυλόφιλων για την άρνηση της κυβέρνησης, αλλά δεν αντιλαμβάνονται τον κίνδυνο στον οποίο θα μπούνε οι σχέσεις τους μέσα σ’ έναν γάμο;

Ενώ βέβαια και η στάση της εκκλησίας είναι ντόμπρα και «αντρίκεια». Πόσοι ετεροφυλόφιλοι παντρεμένοι τρέχουν κάθε βράδυ στα «κωλάδικα» της επικράτειας για να «ξενοπηδήξουν». Θες να γίνει το ίδιο και με τους ομοφυλόφιλους και να είναι τα μπαράκια στην επικράτεια πιο πολλά από τα κατηχητικά, αν δεν είναι ήδη περισσότερα;
Ας ζήσουν ερωτευμένοι οι άνθρωποι μια ζωή. Για ένα επίδομα και μια μεταβίβαση ακινήτου να τον χαραμίσουν;

Στις φωτό τα επόμενα κατεστραμένα ζευγάρια! Η ευτυχία τους είναι παροδική. Ξέρει η κυβέρνηση...Παρεμπιπτόντως, στην Μύκονο γίνονται γάμοι ομοφυλοφίλων, ξένων βεβαίως, αλλά στα αμόλυντα ελλληνορθόδοξα χώματα μας!!!

Αττική – οδός και γη – S.O.S.;

«Δεν σώζεται η Αττική, υποβολέα. Βλέπεις την Αττική Οδό: Ακίνητη, πελαγωμένη και συνοφρυωμένη ξέρει -καλύτερα απ' όλους- πως το πρόβλημα δεν αντιμετωπίζεται με τα «μεγάλα έργα». Η Αθήνα πρέπει να γκρεμιστεί, να μεταφερθεί η πρωτεύουσα και να φύγει ο μισός πληθυσμός. Αλλιώς, εδώ θα αργοπεθαίνει στο τσιμεντένιο κοτέτσι η μισή Ελλάδα...»

Αυτά τα γράφει ο Γιάννης Τριάντης στην χθεσινή Ελευθεροτυπία, αλλά κανείς από τους ταγούς δεν φαίνεται να αντιλαμβάνεται το προφανές. Είναι πιο εύκολο να «διαχειρίζεσαι» τον μισό πληθυσμό της χώρας μέσα σε ένα κομμάτι γης και να

κερδίζεις με μια Β’ Αθηνών τις εκλογές, παρά να τρέχεις στις ραχούλες και τα σοκάκια της επικράτειας και να ενδιαφέρεσαι και για την τελευταία σπιθαμή όπου ζουν

άνθρωποι σε αυτή την χώρα. Γιατί ενδιαφέρον δεν είναι να φτιάξεις μόνο έναν δρόμο ή να πας εκεί γραμμές ADSL, ενδιαφέρον είναι να δημιουργήσεις
τις συνθήκες οι δύο κάτοικοι να γίνουν πέντε του χρόνου και οι πέντε δέκα μετά από πέντε χρόνια, οι δέκα πενήντα σε τριάντα και ούτω καθεξής.

Δεν μπορεί να συντηρηθεί η περιφέρεια αν πέρα από χρήματα δεν αποκτήσει ξανά ζωή, το λέω και το ξαναλέω και «κουράζω» τον φίλο μου τον Μαίανδρο, το πιστεύω και θα άναβα γι’ αυτό μια λαμπάδα ίσαμε το μπόι μου στον «»άγιο της αποκέντρωσης. Φθίνουσα θα πορεύεται και θα φυτοζωεί στις εσχατιές και στις απομιμήσεις του τρόπου των μεγάλων πόλεων, ενώ η Αθήνα θα προσπαθεί να σωθεί από την «ασφυξία»…

Η φωτό είναι του κ. Νίκου Δανιηλίδη

Πως χαμογελάει ένας άνθρωπος με όλον τον κόσμο του
μέσα σε μια τσάντα που κρέμεται στον ώμο του;
Περπατώντας σε ένα πολύβουο δρόμο έχοντας μια ζωή μπροστά του
και ένα πενηντάρικο στην τσέπη.
Παρατηρεί τα πρόσωπα αυτών που κουβαλάνε μόνο εκείνες τις στιγμές, μέσα στα αυτοκίνητα , πίσω από τα τζάμια των λεφωρείων, δίπλα του στο πεζοδρόμιο. Χαμογελάει όπως τα πουλιά,
τραγουδάει όπως τα φθινοπωρινά δέντρα,
ονειρεύεται σαν παιδί.
Ότι θα φοβόταν να χάσει βρίσκεται μέσα στις τσέπες και την αποσκευή του.
Που πηγαίνει ένας τέτοιος άνθρωπος;
Αποφασισμένος να αγνοήσει τις πρόβες του χειμώνα...


Η ζωγραφιά είναι του James Dignan

Ραδιοφωνική ιστορία (15 radio years)

Ήτανε περασμένα μεσάνυχτα Πέμπτης, είχα μόλις ξαπλώσει μετά από μια πολύ ενδιαφέρουσα ημέρα. Το ραδιόφωνο ανοιχτό πάντα και οι σκέψεις πολλές μέσα στο κεφάλι μου. Το απόγευμα είχα περάσει από τα γραφεία του ενός καινούργιου ραδιοφωνικού σταθμού στην πόλη, ελπίζοντας να πάρω μια ώρα εκπομπής στο πρόγραμμα του. Με υποδέχτηκε ένας μεγαλόσωμος ευγενικός κύριος με μούσι λέγοντας να περιμένω τον υπεύθυνο του προγράμματος για να συζητήσουμε.

Κάθισα σε μια καρέκλα έχοντας απέναντι μου σε δύο αφίσες τον Τσε και τον Αϊνστάιν. Ο υπεύθυνος δεν άργησε πολύ, ένας γκριζομάλλης υπερκινητικός κύριος με πλούσια γενειάδα με χαιρέτισε και άρχισε να με ρωτάει γύρω από το τι μουσική ακούω, τι σκόπευα να παίξω στο ραδιόφωνο, αν είχα ραδιοφωνική εμπειρία και άλλα τέτοια συνήθη σε «συνεντεύξεις» υποψήφιων ραδιοφωνικών παραγωγών. Στο τέλος, μου είπε ότι υπάρχει μια ώρα για εκπομπή, το βράδυ κάθε Κυριακής στις 11. Γιούπι!…

Ενώ ήθελα να κοιμηθώ, μου έρχονταν συνεχώς στο μυαλό τραγούδια που θα έπρεπε να παιχτούν στην πρώτη εκπομπή ανακατεμένα με πιθανούς τίτλους για την εκπομπή. Ο εκφωνητής του κρατικού ραδιοφώνου έλεγε ήδη τις ειδήσεις. Θα σας πω ψέματα αν με ρωτήσετε ποιες ήτανε οι άλλες ειδήσεις εκείνου του συγκεκριμένου δελτίου. Θυμάμαι μόνο μία που έλεγε : «Πέθανε χθες στην Αθήνα ο Έλληνας τραγουδιστής της Ροκ, Παύλος Σιδηρόπουλος»...

Ήταν 6 Δεκεμβρίου 1990…

Όταν χαράζει της Αγιά – Βαρβάρας

Φύσαγε ένα παγωμένο αεράκι, τα τζάμια στο αυτοκίνητο θολά από το χνώτο μας, μια νύχτα που έφευγε για πάντα σ ένα ταξίδι πιο μακρινό από αυτό που ξεκινούσαν τα καραβάκια μέσα στη λίμνη.

Γυναίκες κάθε ηλικίας, ντυμένες καλά με τα κεριά υπό μάλης τραβούσαν για την εκκλησιά, ν’ ανάψουν ένα κεράκι στην πολιούχο της πόλης, η βροχή έπεφτε πάνω μας σαν αγιασμός των αιώνων, έπεφτε ανώφελα πάνω στο κρύσταλλο της λίμνης.

Τα τραγούδια πνιγμένα μέσα στα γέλια, τραγούδια ρεμπέτικα, βαριά ματόκλαδα, ροδαλά μάγουλα και ερυθρό κρασί από βαρέλι. Συντροφιά.

Κοζάνη, Φλώρινα, Δράμα, Λάρισα, Βώλακας, Θεσσαλονίκη, ο Ίβο Παπαζόφ να συνομιλεί με τον Νικόλα Άσιμο στην γέφυρα της Π. Διονυσίου για αντάρτες της μουσικής και του έρωτα, το άρωμα της φύσης κάτι τέτοια μοναδικά πρωινά και οι νότες των στίχων κάθε ανθρώπινης ιστορίας.

Τα καραβάκια των ευχών συνωστισμένα στο πέρασμα της γέφυρας και το δάσος γυμνό από φυλλωσιά και πλαστικό. Σαν να συμπέσανε φέτος όλα όσα θα έδιναν ένα διαφορετικό χρώμα στην γιορτή της πολιούχου μας, έστω στην δικιά μας γιορτή για αυτή την ημέρα.

Τα λουτρά του φθινοπώρου έμειναν ανοιχτά όλη μέρα, η παρέα σκόρπισε στα κανάλια του κόσμου και οι γέφυρες χαμογελούσανε από το γαργάλημα των βημάτων μας καθώς τις διαβαίναμε…

(Μια από τις ομορφότερες νύχτες της ζωής μου, σε μια περίοδο που ήμουνα πολύ χάλια, με μεγάλη παρέα και πολύ κέφι πριν από 3 χρόνια! Είχε προηγηθεί συναυλία του Θανάση Παπακωνσταντίνου και μετά όλοι μάζι με το συγκρότημα "ακροβολιστήκαμε" στα τραπέζια των "Παραμυθιών"...)

Όταν εκλέιπει το "χώρισμα"...

Δεκέμβρης αντιφατικός, με τα πέπλα της ομίχλης κρυμμένος μας ήρθε αλλά σύντομα αποκάλυψε το λαμπερό χαμόγελο του. Στα βουνά μας τα χιόνια έλιωσαν και καθώς τα Χριστούγεννα πλησιάζουν, ο νιφετός – του Παπαδιαμάντη και της λυρικής μας διάθεσης – πρέπει να ξαναπέσει για να στολιστεί το τοπίο! Οι εκκρεμότητες πολλές στην σκοτεινή υγρασία των χαραδρών…
Την Παρασκευή θα εγκαινιαστεί μετά από πολλές αναβολές η σήραγγα Ελληνοβουλγαρικής Φιλίας στο τελωνείο της Εξοχής, από τους προέδρους της Δημοκρατίας των δύο χωρών. Το τελωνείο ελλείψει άλλων σημαντικών έργων στην περιοχή μας κατείχε και κατέχει σημαντική θέση στην ρητορεία των τοπικών μας αρχόντων. Την ημέρα των εγκαινίων πολλοί θα σπεύσουν να κοκορευτούν ότι «κατόπιν και δικών του ενεργειών», το Τελωνείο είναι σήμερα πραγματικότητα. Η πραγματικότητα όμως έχει πολλές όψεις!
Δεν είναι η αγορά μας που κινδυνεύει τόσο από την διάνοιξη του τελωνείου. Το μεγαλύτερο διακύβευμα είναι οι θέσεις εργασίας που θα χαθούν. Αν στις δύο τελευταίες δεκαετίες χάθηκαν χιλιάδες θέσεις εργασίας στο χώρο του έτοιμου ενδύματος κυρίως, τα προσεχή χρόνια πολλοί Δραμινοί επαγγελματίες και βιοτέχνες θα έχουν τη δυνατότητα και την ευκαιρία να εγκαταστήσουν την επιχείρηση του σε περιοχές μετά τα σύνορα. Κάποιες επιχειρήσεις είναι ήδη έτοιμες για την μεταφορά τους, κάποιες άλλες δεν θα διστάσουν να το κάνουν όταν διαπιστώσουν ότι αυτοί που μεταφέρθηκαν δεν έχουν προβλήματα. Το να κοστίζει ένας εργαζόμενος 200 αντί για 1.000 Ευρώ ακόμα και σε μια επιχείρηση π.χ. πέντε ατόμων δεν είναι μικροποσό σε μια εποχή που πολλές επιχειρήσεις ζορίζονται. Ειδικά όταν για να έχεις τέτοιες εργοδοτικές συνθήκες θα σου παίρνει μια ωρίτσα με το αμάξι!…
Είναι σαν δύο συγκοινωνούντα δοχεία τα οποία για χρόνια είναι χωρισμένα. Αν το χώρισμα εκλείψει το αδειανό δοχείο θα αρχίσει να γεμίζει και το γεμάτο να αδειάζει. Δυστυχώς η Δράμα σε σχέση με το Γκότσε Ντέλτσεφ είναι το γεμάτο δοχείο…


Η πατριδογνωσία πάει για την επόμενη εβδομάδα. Σήμερα είναι η γιορτή της Αγίας Βαρβάρας και από χθες ρίχνουμε τα καραβάκια μας στην ομώνυμη λιμνούλα της! Η φωτό είναι από πέρυσι και την τράβηξε ο amig0!...

Το «δίκιο» και ο «χαφιεδισμός»

Η προσπάθεια που κάνει η διοίκηση της Π.Α.Ε. ΑΕΚ υπό τον Ντέμη Νικολαϊδη να εξαλειφθούν τα φαινόμενα βίας από τους αγώνες της ομάδας, εντός και εκτός έδρας, με βρίσκει σύμφωνο, όπως θα με βρει σύμφωνα και κάθε ανάλογη κίνηση από οποιαδήποτε Π.Α.Ε. στο μέλλον.

Μου προκαλεί «αλλεργία» όμως η μέθοδος που χρησιμοποιείται για να επιτευχθεί ο παραπάνω στόχος. Μιλάω για την προτροπή που συνοδεύει τις καταχωρήσεις με τις φωτογραφίες των ατόμων που πρωτοστάτησαν στα επεισόδια, προς όλη την κοινωνία αν γνωρίζει κάποιον να τον καταδώσει. Γιατί περί αυτού πρόκειται, όσο κι αν η Π.Α.Ε. ΑΕΚ έχει «δίκιο – βουνό».

Η κατοχή φωτογραφιών και η δημοσίευση τους θα μπορούσαν από μόνες τους να οδηγήσουν την αστυνομία στα ίχνη των δραστών ή να τους εκφοβίσουν αφού τα πρόσωπα τους είναι πλέον γνωστά και έτσι να μην εμφανιστούν σε επόμενους αγώνες. Θα μπορούσε επίσης η, κατά τα λοιπά δραστήρια, ελληνική αστυνομία να συλλάβει καμιά δεκαριά από δαύτους στη Λιβαδιά και να μάθει απευθείας τα ονοματεπώνυμα τους.

Το να καλούνται οι πολίτες να καταδώσουν το γείτονα τους ή το παιδί του, επειδή η αστυνομία και η Π.Α.Ε. ΑΕΚ δεν μπορούν να ελέγξουν ποιοι μπαίνουν στα γήπεδα είναι υπεράνω «ποταμών και βουνών δικαίου».

Ο χαφιεδισμός είναι ένα φαινόμενο κατακριτέο και επικίνδυνο, όποιους σκοπούς κι αν εξυπηρετεί. Ο δε «εθελοντικός χαφιεδισμός»…

«Απα-πα-πα-πα, πα-πα-πα» που θα τραγουδούσε και η σύζυγος του προέδρου…

Ένα Σύννεφο που αναβοσβήνει!!!

Αυτό είναι τάιμινγκ! Θα το ζήλευαν και η Αλ Κάιντα και η Τζιχάντ και η Τζαμαά Αλ Ισλαμίγια! 29η Νοεμβρίου 2005. Η «τρομεργατική» κυβέρνηση της Ν.Δ. στην Ελλάδα ανακοίνωσε ότι προτίθεται να καταργήσει δια νόμου τις συλλογικές διαπραγματεύσεις στο ευρύτερο δημόσιο και ότι οι νεοπροσλαμβανόμενοι θα παίρνουν, μέσες – άκρες το μισό μισθό των σημερινών εργαζόμενων στο δημόσιο. Στο Λονδίνο μια επιτροπή «τρωμεργατών - δεν πρόκειται για ορθογραφικό λάθος, στα δείπνα εργασίας τους αυτοί τρώνε εργατάκια σε «γκουρμέ» πιάτα και σαλάτες - σοφών» αποφάνθηκε ότι μέχρι το 2050 θα πρέπει οι εργαζόμενοι να παίρνουν σύνταξη στα 68!
Στην Γερμανία η νέα «τρομεργατική» κυβέρνηση μεγάλου συνασπισμού – όπως λέμε βόμβα μεγάλης ισχύος – ανακοίνωσε ότι τα όρια συνταξιοδότησης θα πρέπει να πάνε στα 67 έτη! Περιττό να υπενθυμίσουμε ότι έχει εκδοθεί «φετφά» για το άνοιγμα του «ασφαλιστικού» και στην Ελλάδα, τους προσεχείς μήνες.

Η Ελλάδα παγωμένη κυριολεκτικά και μεταφορικά, θρηνεί τις συλλογικές συμβάσεις και αποχαιρετά με δάκρυα στα μάτια του μελλοντικούς εργαζόμενους στον δημόσιο τομέα. «Παιδιά, της Ελλάδος παιδιά, κάντε τη δουλειά, με τα μισά λεφτά…» αντιλαλούν τα μεγάφωνα, οι δήμαρχοι ετοιμάζουν τιμητικές ομιλίες για τη νέα γενιά που θα είναι η πρώτη φορά στην παγκόσμια ιστορία που θα θυσιαστεί για να σβηστούν τα χρέη με τα οποία πέρασαν «ζωή χαρισάμενη» οι πρόγονοι της. Τα φημολογούμενα χρέη ε!…

Στο Λονδίνο, τα όπλα του Μπρίξτον είναι ακόμα θαμμένα αφού η αντιτρομοκρατική υπηρεσία κυνηγάει στα στελέχη της «αντιτρομεργατικής» συνομοσπονδίας και τα τηλεοπτικά δίκτυα περί άλλων τυρβάζουν. Ο Τόνι Μπλερ είναι πανευτυχής που το νέο «χτύπημα» δεν χρειάστηκε ένα ακόμη δικό του ψέμα για να «νομιμοποιηθεί».

Οι Γερμανοί, ως γνήσιοι Σάξονες, ψύχραιμα αναλογίζονται πως τα δύο κεφάλια της «Λερναίας Ύδρας» τους, ενώθηκαν σε ένα και πλέον απαιτείται τιτάνια προσπάθεια για να μην χαθούν και άλλα «αθώα» χρόνια στο βωμό της «τρομεργασίας».

Σε ηχογραφημένο μήνυμα άγνωστη μέχρι στιγμής τρομεργατική οργάνωση ανέφερε ότι στην επόμενη εκδοχή του Ευρωσυντάγματος θα αναφέρεται ρητά, ότι για την έκδοση σύνταξης σε κάποιον ασφαλισμένο απαιτείται πιστοποιητικό θανάτου του δικαιούχου και αίτηση παραχώρησης του ποσού που αναλογεί στους κατά τόπους Συνδέσμους Βιομηχάνων!…

Αλλά ενώ η βροχή πέφτει αδιάκοπα, στον ουρανό ένα τεράστιο κόκκινο σύννεφο με πελώρια γράμματα αναβοσβήνει σαν χριστουγεννιάτικο ντεκόρ:
ΠΙΣΩ ΡΕ ΧΑΡΤΟΓΙΑΚΑΔΕΣ!!!

Το τελευταίο «νούμερο»…

Ο τελευταίος μήνας του χρόνου, σαν φαντάρος σε νυχτερινό περίπολο που τον οδηγεί προς την σκοπιά του. Ξέρει τον δρόμο αλλά δεν τον νοιάζει. Τραβάει προς την σκοπιά όπου, ο καθένας με την σειρά του, οι μήνες υπογράφουν το ανοιχτό ημερολόγιο της ζωής. Οι «τελαμώνες» του φουσκωμένες από τις γεμιστήρες και το όπλο του ένα ταλαιπωρημένο G3-A3 χιαστί κρεμασμένο στο στήθος και πάντα πρόχειρο αν παραστεί ανάγκη. Μόλις έχει ξυπνήσει και τα χασμουρητά του είναι συχνά. Το φεγγάρι κρυμμένο πίσω από τα νέφη, αλλά το χιόνι στο έδαφος φωτίζει όσο του επιτρέπει το σκοτάδι των διερχόμενων χρόνων…

Περπατάνε συντεταγμένα οι μήνες. Σε παράταξη κατά έτος, τα έτη σχηματίζουν κατ’ αρχάς τετραετίες και στην συνέχεια δεκαετίες και ούτω καθεξής μέχρι να προσπεράσουν και να αφήσουν πίσω το μονοπάτι της ζωής, να ξαποστάσουν στο διάσελο της μνήμης όσων ζούνε μέσα στον Χρόνο…

Από εκεί είχανε ακουστεί πριν λίγο οι τουφεκιές. Κάτι νεοσύλλεκτα λιπόσαρκα εικοσιτετράωρα είχανε ξετρυπώσει τα φοβισμένα Σαββατοκύριακα και τα απειλούσαν με τα όπλα ώσπου να έρθει ο καιρός να λογαριάσει σε ποιους ανθρώπους αξίζουν και σε ποιους όχι. Στο πεδίο βολής τα εντεταλμένα διευρυμένα οκτάωρα εκτελούσαν τις υπερωρίες στο όνομα της ανταγωνιστικότητας της μηχανής του χρόνου. Οι στόχοι στους οποίους θα εκπαιδεύονταν την άλλη μέρα οι έφεδρες εργασιακές εβδομάδες ήταν φτιαγμένοι από φύλλα αργιών και εθνικών επετείων.

Οι πανίσχυρες τετραετίες που συνήθως περιπολούν με εναέρια μέσα πάνω από τις φάλαγγες είχαν ακολουθήσει με τα νέας τεχνολογίας ραντάρ τους, τις άτακτες ημέρες αδείας, που είτε με αποδοχές, είτε άνευ αποδοχών, υποδέχονταν τις φάλαγγες του χρόνου με αυτές τις φθηνές αλλά αποτελεσματικές σφαίρες αεργίας κι εξαφανίζονταν…

Ο «φαντάρος» έμεινε μόνος στην σκοπιά, ακούμπησε τον ώμο στον τοίχο κι έβγαλε από την τσέπη πέντε έξι σταφίδες. Τις μάσησε βιαστικά κι έπιασε να στρίβει ένα τσιγάρο. Το τελευταίο «νούμερο» πριν από ένα ακόμα ξημερώμα…