Το τίμημα αυξάνεται συνεχώς…

Σχεδόν πέντε χρόνια έχουν περάσει από την τρομοκρατική επίθεση της 11^ης Σεπτεμβρίου 2001. Ο κόσμος μας είναι διαφοροποιημένος σε σχέση με την προηγούμενη περίοδο. Δεν περνάει μέρα χωρίς επιθέσεις στο Ιράκ και στο Αφγανιστάν, εβδομάδα χωρίς συλλήψεις υπόπτων για σχέσεις με τρομοκρατικές οργανώσεις, μήνας χωρίς κάποιο επεισόδιο «υπερβάλλοντος ζήλου» από πλευράς των αρχών σε οποιαδήποτε χώρα. Το στρατόπεδο – φυλακή στο Γκουαντάναμο είναι ακόμα σε λειτουργία. Οι μυστικές φυλακές κρατουμένων στην Ευρώπη και αλλού παραμένουν άγνωστες, αλλά δεν θα αργήσουν να αποκαλυφθούν λεπτομέρειες. Στην πενταετία αυτή, τρομοκρατικές επιθέσεις σημειώθηκαν σε πολλές περιοχές του κόσμου. Ο κόσμος μας είναι ελάχιστα ασφαλής…

Από το εκλογικό θρίλερ στις Η.Π.Α. δέκα μήνες πριν την επίθεση, μέχρι τον βομβαρδισμό του Λιβάνου και τον έως σήμερα αποκλεισμό της χώρας, είναι ξεκάθαρο ότι όλα πάνε προς το χειρότερο. Το Ισραήλ χτίζει νέα σπίτια στους οικισμούς της Δυτικής Όχθης. Οι Η.Π.Α. δεν αποχωρούν από το Ιράκ, στο Αφγανιστάν την «βρώμικη δουλειά» έχουν αναλάβει δυνάμεις από άλλες χώρες του ΝΑΤΟ. Το Ιράν είναι μέσα στο στόχαστρο. Το «ντόμινο του χάους» στήνεται καθημερινά και η διέξοδος δεν φαίνεται πουθενά.

Η παγκόσμια οικονομία προσφέρει ευκαιρίες για υπερκέρδη στο κεφάλαιο. Οι άνθρωποι είναι για άλλη μια φορά αυτοί που θα πληρώσουν το τίμημα. Είτε οικονομικά, είτε στο πεδίο των ατομικών ελευθεριών…

Δεν είναι όλες οι σκιές για να «ξαποστάσεις»…

Το θλιβερό φαινόμενο της ανοχής απέναντι σε ρατσιστικά φαινόμενα έχει αρχίσει να γίνει ιδιαιτέρως ενοχλητικό και παρουσιάζεται σε πολλές εκφάνσεις της καθημερινότητας μας. Για άλλη μια φορά με αφορμή τους πανηγυρισμούς για τη νίκη της εθνικής ομάδας μπάσκετ επί των Η.Π.Α., φασίστες που υποτίθεται ότι πανηγύριζαν τη νίκη της εθνικής επιτέθηκαν στο κέντρο της Αθήνας σε δύο ανυποψίαστους μελαψούς ανθρώπους. Έναν Παλαιστίνιο και έναν από το Μπαγκλαντές. Ο ελληνικής προέλευσης ρατσισμός αποκτά πλέον οικουμενικά χαρακτηριστικά, δεν στοχεύει μόνο Αλβανούς, αλλά πλέον εστιάζει το σιχαμένο ενδιαφέρον του σε ανθρώπους άλλου χρώματος.

Οι άνθρωποι διακομίστηκαν στο νοσοκομείο, η αστυνομία έκανε προσαγωγές, αλλά οι δράστες μάλλον θα ξεφύγουν για άλλη μια φορά. Θα «συνηθίσουμε» σε λίγο καιρό μετά από κάθε σημαντική νίκη της όποιας εθνικής, να ακούμε για ξυλοδαρμούς μελαψών ή στις ήττες για θανάτους αλλοδαπών που τολμούν να χαρούν μια αθλητική νίκη της χώρας από όπου προέρχονται. Εδώ οι Γερμανοί «συνήθισαν» τους εμπρησμούς πολυκατοικιών μεταναστών, εμείς με τέτοια ιστορία θα μείνουμε πίσω;!…

Η σκιά είναι εδώ. Και κάτω από αυτήν θα στέκονται να «ξαποστάσουν» από την ανασφάλεια της καθημερινότητας τους κι άλλοι. Φαίνεται καθαρά σε ανύποπτες κουβέντες που κάνουμε στον δρόμο με ανθρώπους που - νομίζουμε ότι – γνωρίζουμε, στο πως αγνοείται η ιστορία για να δικαιολογηθεί το αναίτιο μίσος, πως εξιδανικεύονται ιδιότητες ακόμα και ποταπών ανθρώπων για να εξιδανικευτεί η εικόνα μιας Ελλάδας, που «αμύνεται» απέναντι σε κάτι που απειλεί τον «τέλειο» τρόπο ζωής της ή αμαυρώνει την «ακηλίδωτη» ιστορία της…

Ο κουμπάρος κι η συννυφάδα

Μια ανάλογη συγγένεια είναι από τα βασικά κριτήρια επιλογής υποψηφίου δημοτικού ή νομαρχιακού συμβούλου, ακόμα και παράταξης. Είναι μια απολίτικη πραγματικότητα που επιδρά, όσο κι αν κανένας δεν το καταλογίζει στον εαυτό του, στην συνολική παρουσία των αιρετών μας αρχόντων, τόσο σε τοπικό επίπεδο , όσο και σε επίπεδο διαμόρφωσης στόχων και διεκδίκησεων απέναντι στο "Αθηναϊκό κράτος".

Στην συντριπτική πλειοψηφία, οι ψηφοφόροι επιλέγουν ένα συγγενικό πρόσωπο ή κάποιον πολύ γνωστό για να ψηφίσουν, ενώ ελάχιστοι είναι αυτοί που ψάχνουν να βρουν, με αξιοκρατικά κριτήρια αν πράγματι υπάρχει κάποιος που να ξεχωρίζει από τους άλλους σε επίπεδο σκέψης, συγκρότησης χαρακτήρα κ.α. Μοιραία λοιπόν εφόσον η πλειοψηφία, ''κρίνει'' με αυτόν τον τρόπο, ένας μεγάλος αριθμός των αιρετών μας αρχόντων, δεν έχουν ιδιαίτερα προσόντα πέραν του ''τζακιού'' τους και του ευρύτατου κύκλου των ''κολλητών'' τους. Δεν έχω την πρόθεση να υποτιμήσω κανέναν από τους ανθρώπους που έχουν τα παραπάνω πλεονεκτήματα στην εκλογική τους προσπάθεια, αυτό που εννοώ είναι ότι υπάρχουν και κάποιοι σαφώς ικανότεροι οι οποίοι δεν τα έχουν και τελικά δεν εκλέγονται , ακριβώς εξαιτίας αυτών. Έτσι όμως, όταν ρίχνουν τα ''αναθέματα'' για την υποβάθμιση του νομού και τα λοιπά, θα είναι καλό να θυμούνται ότι κι ο κουμπάρος με την συννυφάδα που επέλεξαν είναι συνυπεύθυνοι για την υποβάθμιση. Κι όλοι τους ηθικοί αυτουργοί. Το κριτήριο των εκλογών πρέπει να είναι πολιτικό, αλλιώς κανείς δεν έχει δικαίωμα να ρίχνει ευθύνες για το ''τέλμα'' του νομού μας.

Μπροστά είναι οι κάλπες...

VAMOS GRECIA!

Θαυμάζω κυρίως την ηρεμία που πηγάζει από την ένταση του αγώνα και την βεβαιότητα πως ακόμα κι αν χάσουμε το παιχνίδι, κανείς δεν θα απογοητευθεί από εμάς. Συνήθως κερδίζουν τα παιδιά και ο προπονητής της εθνικής ομάδας μπάσκετ.

Σύνολο παικτών με ατομικές ικανότητες και συλλογικό πνεύμα. Ή αν προτιμάτε, όταν κάποιος δεν είναι σε καλή μέρα, θα έρθει κάποιος από τον πάγκο να σκοράρει, να μαζέψει ριμπάουντ, να μαρκάρει.

Και ο κόουτς – δεν ξεχνώ ότι τον είχα κατακρίνει στην προηγούμενη θητεία του στον πάγκο της εθνικής, πρόωρη πολύ και εσφαλμένη εκείνη η κρίση – ο Παναγιώτης Γιαννάκης να έχει την ηρεμία και το καθαρό βλέμμα για να βάλει στο παρκέ αυτόν που θα επιχειρήσει να δώσει την λύση στο όποιο πρόβλημα. Άνθρωπος του μπάσκετ και όχι «μπασκετάνθρωπος» διψασμένος μόνο για νίκες. Γιατί ο αθλητισμός είναι η χαρά του να παίξεις όσο καλύτερα μπορείς κι αν κερδίσεις να την πολλαπλασιάσεις αυτή την χαρά. Κι αν χάσεις να μην την μηδενίσεις την χαρά σου. Απλά πράγματα!

Μετά τη νίκη επί των Η.Π.Α. και την σίγουρη κατάκτηση μεταλλίου, ο αυριανός τελικός με την Ισπανία, με δεδομένη την απουσία του καλύτερου παίκτη των Ισπανών Παού Γκασόλ, είναι ένας αγώνας όπου η εθνική είναι το "φαβορί".

Για μένα όμως ότι κι αν γίνει αύριο, αυτή η ομάδα είναι η καλύτερη ελληνική ομάδα όλων των εποχών σε όλα τα αθλήματα!

Respect στον Γιώργο Βασιλακόπουλο, τον κορυφαίο - εκ των αποτελεσμάτων της εθνικής χαρακτηριζόμενο - παράγοντα του ελληνικού αθλητισμού που αντιτάχθηκε, ο μόνος ίσως από τον χώρο των αθλητικών ομοσπονδιών, στην "ολυμπιακή" περιπέτεια της χώρας μας!

Καλή επιτυχία παιδιά!

Vamos Grecia!...

Γνωρίστε τους «Aνθρώπους από καλαμπόκι»

Στην αρχή της εβδομάδας δέχτηκα ένα μήνυμα να κοιτάξω ένα ιστολόγιο που με καλούσε να γνωρίσω τους «ανθρώπους από καλαμπόκι». Μπήκα στην διεύθυνση και άρχισα να καταλαβαίνω περί τίνος πρόκειται σχεδόν από την πρώτη ματιά.

Η καμπάνια «Ένα σχολείο για την Τσιάπας», ο συνεταιρισμός για το εναλλακτικό και αλληλέγγυο εμπόριο «ο Σπόρος», το δελτίο αντιπληροφόρησης «Αλάνα» και αρκετοί bloggers.

Στο φόντο ο αγώνας των εξεγερμένων ιθαγενών του νοτιοανατολικού Μεξικού. Των Ζαπατίστας που χτίζουν έναν κόσμο που να χωράει πολλούς κόσμους μέσα σε ένα κράτος που δεν σηκώνει πολλά – πολλά, όπως πολλά - πολλά κράτη σε τούτο τον στενό κόσμο.

Το κίνημα αλληλεγγύης στους Ζαπατίστας στην χώρα μας ξεκίνησε από τους πρώτους μήνες της εξέγερσης τους, το 1994. Μέχρι σήμερα έχουν γίνει πολλά πράγματα για να ενισχυθεί η προσπάθεια τους. Κυριότερη συνεισφορά της δικής μας αλληλεγγύης, που εκφράστηκε μέσα από την καμπάνια «Ένα σχολείο για την Τσιάπας, η δημιουργία του κέντρου εκπαίδευσης δασκάλων που χτίστηκε στα όρια του αυτόνομου εξεγερμένου Δήμου Ρικάρντο Φλόρες Μαγκόν. Μια πτυχιακή εργασία δύο φοιτητών του Πολυτεχνείου της Αθήνας, που πήρε σάρκα και οστά από την κινητοποίηση ατόμων και συλλογικοτήτων από όλη την Ελλάδα. Χωρίς καμία κρατική ή εταιρική βοήθεια. Οι αυτόνομες κοινότητες μπορούν πια να έχουν τα δικά τους εκπαιδευτικά προγράμματα.

Ο συνεταιρισμός για το εναλλακτικό και αλληλέγγυο εμπόριο «ο Σπόρος» έχει μια «γωνιά» στο κέντρο της Αθήνας και φέρνει στην Ελλάδα τον καφέ που παράγουν οι ιθαγενείς αγρότες. Μέσω των ομάδων αλληλεγγύης ο καφές και άλλα είδη που παράγουν οι ζαπατιστικοί συνεταιρισμοί από την Τσιάπας, φτάνουν σήμερα στην Ευρώπη και ενισχύουν δράσεις και κινήματα ενάντια στον νεοφιλελευθερισμό.

Το δελτίο αντιπληροφόρησης «Αλάνα» (Αλληλεγγύη, Αντίσταση, Αξιοπρέπεια) εκδίδεται εδώ και έξι μήνες με «ειδησεογραφία» τις εξελίξεις στην Λατινική Αμερική.

Οι bloggers είναι άνθρωποι όπως όλοι μας. Κάποιοι είναι «άνθρωποι από καλαμπόκι». Εκφράζονται με το σύνθημα: «τίποτα για εμάς, όλα για όλους».

Οι Ζαπατίστας αναφέρουν στην 6^η διακήρυξη της Σέλβα Λακαντόνα

«Και θα έρθουμε σε συμφωνία με τους συνεταιρισμούς γυναικών και θα στείλουμε μια καλή ποσότητα από κεντητά ρούχα στην Ευρώπη που ίσως να μην είναι πλέον Ένωση, και θα τους στείλουμε και οργανικό καφέ από τους ζαπατιστικούς συνεταιρισμούς για να τον πουλήσουν και να εξοικονομήσουν λίγα χρήματα για τον αγώνα τους. Και αν δεν πουληθούν, δεν πειράζει, θα μπορούν πάντοτε να φτιάξουν και να πιουν ένα καφεδάκι κουβεντιάζοντας για τον αγώνα ενάντια στο νεοφιλελευθερισμό και, αν κάνει και λίγο κρύο, να σκεπαστούν με τα ζαπατιστικά κεντητά που πράγματι αντέχουν καλά ως και στο πλύσιμο στο χέρι και στην πέτρα και, επιπλέον, δεν ξεβάφουν».

Εν κατακλείδι, αν δεν μπορούμε να κάνουμε κάτι εδώ, ας βοηθήσουμε αυτούς που ήδη ξεκινήσανε…

Καλούς μήνες!

Adios verano...

...

Το σύνδρομο της Στοκχόλμης…

Στην επιστολή προς τα μέσα ενημέρωσης της χώρας της η δεκαοχτάχρονη Νατάσα Κάμπους, η οποία είχε απαχθεί από τα δέκα της χρόνια και έμενε σε ένα υπόγειο κοντά στην Βιέννη μαζί με τον απαγωγέα της αναφέρει μεταξύ άλλων, «Ήταν μέρος της ζωής μου και γι' αυτό, κατά κάποιο τρόπο, θρηνώ γι' αυτόν». Όταν μετά την φυγή της έμαθε ότι ο απαγωγέας της αυτοκτόνησε, είχε ξεσπάσει σε λυγμούς, παρά το γεγονός ότι έζησε επί οκτώ χρόνια απομονωμένη σε ένα δωμάτιο – κελί μόλις έξι τετραγωνικών μέτρων.

Ζήτησε ακόμα από τους δημοσιογράφους να μην ρωτούνε για την προσωπική της ζωή, είπε ότι θα μιλήσει όταν αυτή κρίνει ότι είναι έτοιμη και γνωστοποίησε μερικές από τις καθημερινές πτυχές της ζωής στο υπόγειο του Βόλφγκανγκ Πρικόπιλ που αυτοκτόνησε μόλις κατάλαβε ότι η Νατάσα, σε μια στιγμή δικής του απροσεξίας, το έσκασε.

Οι επιστήμονες που εξέτασαν την δεκαοχτάχρονη εκτιμούν ότι πάσχει από το «σύνδρομο της Στοκχόλμης». Το «Σύνδρομο της Στοκχόλμης» πήρε το όνομά του από ένα περιστατικό που συνέβη στη Στοκχόλμη το 1973. Κατά τη διάρκεια μιας ληστείας σε τράπεζα, οι πελάτες κρατήθηκαν όμηροι επί πολλές ημέρες και όταν επενέβη η αστυνομία αντιστάθηκαν στις προσπάθειες των αρχών να τους απελευθερώσουν. Πολλοί μάλιστα αρνήθηκαν να καταθέσουν αργότερα σε βάρος των απαγωγέων τους. Οι επιστήμονες εξηγούν ότι όταν δεν μπορείς να αντιμετωπίσεις το φόβο, αρχίζεις να ταυτίζεσαι με το δράστη, προσπαθείς να καταλάβεις τι συμβαίνει στο μυαλό του, ποιο είναι το κίνητρό του.

Η κοπέλα ζυγίζει μόλις 40 κιλά. Δεν επιθυμεί να δει την μητέρα της παρότι έχει έρθει μια φορά σε επαφή μαζί της και προτιμά να μείνει μόνη. Η αστυνομία διερευνά όλες τις εκδοχές της ζωής της με τον απαγωγέα της και το αρρωστημένο ενδιαφέρον των μέσων ενημέρωσης κορυφώνεται…

Η από εδώ και πέρα ζωή της Νατάσα δεν μπορεί να προσδιοριστεί καθώς οι επιστήμονες περιμένουν να προσαρμοστεί στα νέα δεδομένα για να μπορέσουν να την βοηθήσουν. Είναι όμως τυχαίο ότι το πρώτο πράγμα που «φοβήθηκε» μετά την απελευθέρωση της η Νατάσα, είναι το «ενδιαφέρον» των μέσων ενημέρωσης γι’ αυτήν;

Το κοινωνικό κόστος της απουσίας 20αρηδων…

Σε συνέχεια του χθεσινού σημειώματος, θα ήθελα να προσθέσω την κοινωνική διάσταση της απουσίας από το νομό μας των 20άρηδων που φεύγουν να σπουδάσουν σε άλλες πόλεις. Τα παιδιά αυτά είναι κατά τεκμήριο παιδιά που έχουν μοχθήσει και κατέχουν την γνώση, ενώ στην ηλικία αυτή οι περισσότεροι νέοι αναζητούν μέσα έκφρασης, εκδηλώνουν τις πολιτικές τους ανησυχίες, έχουν διάθεσης προσφοράς χωρίς να επιδιώκουν μόνο το κέρδος. Στον αντίποδα τα παιδιά που μένουν – στην πλειοψηφία τους - έχουν σαφώς χαμηλότερο μορφωτικό επίπεδο και προέρχονται κυρίως από ημιαστικές και ορεινές περιοχές.

Η εικόνα που παρουσιάζουν λοιπόν πόλεις με φοιτητικό πληθυσμό είναι σε πολλές περιπτώσεις σαφώς πιο ζωντανή από άλλες όπου απουσιάζουν οι 20άρηδες ή είναι πολλοί λίγοι σε αριθμό.

Η απουσία των 20άρηδών διαφοροποιεί και τις συντηρητικές από τις προοδευτικές πόλεις, δείχνει ποιες πόλεις έχουν πολιτιστικά γεγονότα και ποιες δεν έχουν, ποιες κινούνται στον ρυθμό της νεολαίας και ποιες παραμένουν σ’ ένα γενικότερο τέλμα με πλεονεκτήματα που έχουν να κάνουν μόνο με το φυσικό περιβάλλον ή με τον ήσυχο τρόπο ζωής.

Πιστεύω ότι αυτή η διάσταση της απουσίας των εικοσάρηδων είναι πιο σημαντική από την οικονομική. Γιατί ακόμα κι αν ένας τόπος ξεπεράσει το οικονομικό έλλειμμα με άλλους τρόπους, ποτέ δεν πρόκειται να γιατρέψει αυτή την «πληγή»…

Τα ψεύτικα το λόγια τα μεγάλα…

Η ανακοίνωση των βάσεων εισαγωγής στην τριτοβάθμια εκπαίδευση αποκάλυψε την περιφερειακή διάσταση της «εκπαιδευτικής μεταρρύθμισης». Εκατοντάδες παιδιά από την Δράμα θα πάνε σε άλλες πόλεις για να σπουδάσουν. Στην Δράμα θα έρθουν μόλις 90!Αν υποθέσουμε ότι ο μέσος όρος διαβίωσης ενός φοιτητή είναι 900 ευρώ το μήνα και οι Δραμινοί φοιτητές – σπουδαστές είναι 1.000, το «έλλειμμα» για κάθε έναν από τους επόμενους μήνες για την τοπική οικονομία είναι 900.000 χιλιάδες ευρώ! Περίπου 10.000.000 εκατομμύρια ευρώ τον χρόνο. Επί τέσσερα χρόνια που είναι ο μέσος όρος του χρόνου σπουδών, 40.000.000 ευρώ. Τα νούμερα είναι ενδεικτικά αλλά δεν απέχουν πολύ από την πραγματικότητα.

Η κυβέρνηση της Ν.Δ., η οποία είχε κατά τα άλλα ως πρώτη προτεραιότητα την περιφέρεια, με μια «αξιοκρατική» ρύθμιση ουσιαστικά κλείνει τα Τ.Ε.Ι. της περιφέρειας. Αφού η αξιοκρατία στην παιδεία δεν μπορεί να εφαρμοστεί πουθενά αλλού, εφαρμόζεται μόνο «στου κασίδη το κεφάλι».

Δεν είναι περισσότερο ανεπαρκή εκπαιδευτικά από άλλα, τα Τ.Ε.Ι. που κινδυνεύουν να κλείσουν. Ανεπαρκής είναι η διαδικασία που μετατρέπει τους μαθητές λυκείου ή σε «ρομποτάκια» ή σε loosers στις τάξεις του λυκείου. Αυτό το ληστρικό εκπαιδευτικό σύστημα, με την παραπαιδεία να οργιάζει και τους γονείς να είναι εκ των πραγμάτων αναγκασμένοι να υποστούν αφαίμαξη αφού τελικά τα παιδιά θα καταλήξουν να σπουδάζουν μόνο σε μεγάλες πόλεις όπου και το κόστος διαβίωσης είναι πολύ πιο μεγάλο από ότι στις μικρές. Και την περιφέρεια να πληρώνει βαρύτατο τίμημα για την αφέλεια της να πιστεύει πάντα «τα ψεύτικα τα λόγια τα μεγάλα». Και περνώντας τα χρόνια να λέει έχει ο Θεός!…

«Το Αιγαίο, μια διάσπαρτη πόλη»

Αν πείτε τον τίτλο σε περαστικούς στον δρόμο, οι περισσότεροι θα ρωτήσουν για την συνέχεια του ανέκδοτου και θα συνεχίσουν να σας κοιτάνε. «Το Αιγαίο, μια διάσπαρτη πόλη; Από πού κι ως που; Χα,χα!»

Ο τίτλος αυτός όμως είναι ο τίτλος της ελληνικής συμμετοχής στην φετινή αρχιτεκτονική Bienalle που γίνεται στην Βενετία.

Η κεντρική σύλληψη της ελληνικής συμμετοχής στην 10η Βiennale είναι η παρουσίαση του Αιγαίου ως πόλη, σύμφωνα με τους διοργανωτές. Επιμελητές είναι οι αρχιτέκτονες Κατερίνα Κοτζιά, Ηλίας Κωνσταντόπουλος, Λόης Παπαδόπουλος και Κορίνα Φιλοξενίδου, ενώ την οργάνωση επιμελείται η Γενική Διεύθυνση Σύγχρονου Πολιτισμού, Διεύθυνση Εικαστικών Τεχνών.

Είναι τρελοί οι αρχιτέκτονες μας; Αντί να παρουσιάσουν την Αθήνα ή την Θεσσαλονίκη, που πιο διάσπαρτες μόνο οι μύωπες πολιτικοί μας μπορούν να τις κάνουν, ασχολούνται με μια «αμφισβητούμενη» θάλασσα;

Αλλά στην Ελλάδα η πολιτική συμβουλεύεται τους αρχιτέκτονες μόνο όταν πρόκειται να οργανωθεί κανένα πανηγυράκι. Τον υπόλοιπο καιρό εμπιστεύεται μόνο τους εργολάβους. Από τον πόλεμο κι εδώ όταν άρχισε να ανοικοδομείται η χώρα η αρχιτεκτονική εκτοπίστηκε όπως και οι αριστεροί πολίτες από τις ελληνικές πόλεις και στην θέση τους στρογγυλοκάθισαν η αντιπαροχή και οι χαφιέδες.

Η Χούντα εισήγαγε τον «κυβισμό» και το «μπαρόκ» με τα μνημειώδη διοικητήρια σε όλη την χώρα. Η μεταπολίτευση, στα πρώτα της χρόνια, έφερε νέα πνοή με τις μοντέρνες πολυκατοικίες που συγκέντρωσαν τον κόσμο στις πόλεις, αποτραβώντας τον από την ύπαιθρο. Δεν είναι ο συγκεντρωτισμός κακός από μόνος του. Όμως στην Ελλάδα οι πόλεις, πλην ευτυχώς μερικών φωτεινών εξαιρέσεων, είναι κακάσχημες. Κι αν δεν υπήρχαν οι παρεμβάσεις της δεκαετίας του ’80, με την κήρυξη διατηρητέων σήμερα τα ιστορικά κέντρα που έχουν απομείνει θα ήταν ήδη αχανή εμπορικά κέντρα για να …ψωνιζόμαστε.

Οι αρχιτέκτονες μας έχουν στήσει πρωτεύουσες, λειτουργικές, όμορφες που αναδεικνύουν τα μνημεία τους. Στο Πακιστάν και στην Βραζιλία βέβαια, η Ελλάδα δεν είχε κάτι σπουδαίο να σώσει από το αστικό τοπίο της. Ούτε αρχαία ούτε εκκλησιές. Τα περικυκλώσαμε με πολυκατοικίες λοιπόν για να μην φαίνονται.

Και το Αιγαίο, αυτή η ευλογημένη θάλασσα και τα εκατοντάδες νησάκια της;

Είναι μια «πόλη» που τα «λεωφορεία» της χαλάνε κάθε τόσο και οι άνθρωποι που θέλουν να πάνε στην «δουλειά» τους, περιμένουν στις «στάσεις», με τις ώρες. Τον χειμώνα αδειάζουν και περιμένουν τον τουρισμό για να ζωντανέψουν.

«Το Αιγαίο, μια διάσπαρτη πόλη». Θυμάμαι τον αρχιτέκτονα – ποιητή μας Αριστομένη Προβελλέγγιο να λέει ότι η Ελλάδα θα έπρεπε να ζει πάνω στα νησιά της όπως το Άμστερνταμ. Στον ήλιο και στην θάλασσα. Όχι μέσα στο καυσαέριο και στο μπετόν.

Αλλά ποιος να ακούσει τους αρχιτέκτονες;

Επάνω το Βαθύ της Σάμου και κάτω οι υπέροχοι Μανωλάτες

Ένα τσιγάρο ....χρόνος!

Πάει ένας χρόνος που με την προτροπή του amig0, άνοιξα αυτό το blog. Ο πρώτος μου επισκέπτης ήταν ο φίλος μου, μετά προέκυψαν κι άλλοι. Από την Δράμα - h σχεδιάστρια του τεμπλέιτ η καλή μας φίλη citronella, την Θεσσαλονίκη, την Αθήνα, την Κατερίνη, την Ολλανδία, την Κύπρο, την Ιαπωνία, την Ισπανία, την Ιταλία. Το blog έγινε ένας δίαυλος επικοινωνίας με ανθρώπους που δεν είχα ξανασυναντήσει. Με αρκετούς έχω επαφή εκτός του blog, συζητάμε για μουσική, ταξίδια, πολιτική, την ζωή μας, τον καιρό και συμμετέχουμε σε μια εικονική κοινότητα που ανταλλάσσει σκέψεις και εικόνες με ένα ασυνήθιστο, μέχρι τα τώρα, τρόπο. Στην blogoκενωνία υπάρχουν όλες «οι φυλές του Ισραήλ», μπορείς όμως πολύ εύκολα να επιλέξεις την παρέα σου.
Tα blog είναι πια μόδα, καθώς το «monitor» ενημερώνεται από 1.500 ιστολόγια, ενώ κάποιοι από τους παλαιότερους bloggers έχουν κρεμάσει τα …ημερολόγια τους.
Εμείς συνεχίζουμε όπως αρχίσαμε…ησυχαοτικά!
Σας ευχαριστώ για την καλή παρέα!...

Στην φωτό η Ικαριά όπως φάινεται από την δυτική πλευρά του Κέρκη στην Σάμο, λίγο πριν από τους Δρακαίους...