Τρίτη 19 Σεπτεμβρίου 2006

Ο "απαγορευμένος" ποταμός…

Είναι τυχαίο το ότι οι περισσότεροι γνωρίζουν τον Άρδα που είναι παραπόταμος, παρά τον Έβρο που είναι ο κύριος ποταμός και το σύνορο ανάμεσα στην Ελλάδα και στην Τουρκία; Ο Άρδας έχει το φεστιβάλ του κάθε καλοκαίρι και ο κάθε επισκέπτης μπορεί να περπατήσει στις όχθες του ή να πλεύσει μέσα στα νερά του με την βάρκα του. Ο Έβρος είναι σύνορο, απαγορευμένο κι απρόσιτο. Δεν ενώνει τίποτα, μόνο χωρίζει. Τα δέντρα που συνοδεύουν την ρότα του έχουν την καψερή μοίρα των συρματοπλεγμάτων. Όλοι τα βλέπουν, λίγοι όμως τα πλησιάζουν.

Το ποτάμι έχει δύο αναχώματα που όταν φουσκώνει δεν είναι δυνατό να το συγκρατήσουν. Το πιο μακρινό ανάχωμα είναι αυτό που ορίζει την ζώνη όπου κανείς δεν μπορεί να εισέλθει χωρίς ειδική άδεια. Αν κάποιος εισέλθει και εντοπιστεί είτε από φαντάρους είτε από κατοίκους, τότε ειδοποιείται ο στρατός για να τον απομακρύνει. Διάσπαρτα ανάμεσα στα δυο αναχώματα είναι τα ναρκοπέδια που θερίζουν «ζωές χαμηλής εισοδηματικής αξίας».

Με ρώτησε κάποιος αξιωματικός αν είχα επιθυμήσει να δω αυτά τα μέρη όπου υπηρέτησα την θητεία μου πριν από δεκατέσσερα χρόνια. Όχι του είπα, οι αναμνήσεις μου δεν είναι αντικείμενο εξηγήσεων σε καμιά αρχή που θα με θεωρούσε ύποπτο και μόνο επειδή θα ήμουνα σε εκείνα τα σημεία κοντά στο ποτάμι. Εκείνα τα σημεία υπάρχουν μόνο, για φαντάρους, ντόπιους αγρότες ή ντόπιους λαθρέμπορους…

Μείναμε έξι ώρες στην περιοχή ανάμεσα στα αναχώματα. Ξαπλωμένοι πάνω σε παχιά αγριόχορτα περιμένοντας την διαταγή για να φύγουμε πίσω στο στρατόπεδο. Τα πουλιά κελαηδούσαν παρά τον εφιαλτικό θόρυβο των στρατιωτικών οχημάτων, το ποτάμι κυλούσε αμέριμνο και τα σύννεφα κυνηγιόντουσαν στον ουρανό, αλλάζοντας αποχρώσεις. Όταν κάποια στιγμή οι μηχανές έσβησαν κατάλαβα πως αυτή ήταν – μάλλον - η τελευταία φορά που έφτανα τόσο κοντά στον "απαγορευμένο" ποταμό. Δεν με νοιάζει όμως, ότι έχει μείνει από τον Έβρο μέσα μου είναι δυο τρεις εικόνες και τα θολά πια πρόσωπα των παλιών συναδέλφων μου. Σα να διατάχθηκε κι ο καιρός να σβήνει κάθε σημάδι της παρουσίας μας εκεί, κάποτε στην Ανατολή…

Στην επάνω φωτό ο Έβρος, στην κάτω ο στρατιώτης "εντός μου"....

Δευτέρα 18 Σεπτεμβρίου 2006

Ιδιωτική πρωτοβουλία, ανταγωνιστικότητα και άλλες «τρίχες»…


Στις αποκαλύψεις γύρω από το σκάνδαλο εκβίασης της ΜΕΒΓΑΛ το κυριότερο θέμα είναι οι αποκαλυφθείσες συμφωνίες των μεγάλων γαλακτοβιομηχανιών του κλάδου για τον εκβιασμό των γαλακτοπαραγωγών, ούτως ώστε να δίνουν το γάλα τους σε χαμηλότερη τιμή αφού θα έπαιρναν επιδοτήσεις από την Ε.Ε.!

Η συμφωνία ήταν απλή. Να εκβιαστούν οι παραγωγοί να δώσουν το γάλα πιο φθηνά, οι εταιρίες του κλάδου να μην δεχτούν παραγωγούς από άλλες εταιρίες και τελικά αν κάποιοι δεν συμμορφωθούν να γίνει εισαγωγή γάλακτος – φρέσκου, φρεσκότατου βεβαίως! – και να μείνει το γάλα όσων δεν θα συμφωνούσαν αδιάθετο.

Ο εκβιασμός δεν έγινε για να μειωθεί η τελική τιμή του γάλακτος που πληρώνει ο καταναλωτής, αλλά για να αυξηθούν τα κέρδη των εταιριών του κλάδου.

Το θέμα έγινε γνωστό από «σπόντα».

Το γάλα στην Ελλάδα όμως είναι προϊόν που ελέγχεται από ένα ολιγοπώλιο – τραστ, εκτός ελαχίστων εξαιρέσεων σε τοπικό επίπεδο. Ως τέτοιο δεν υπάρχει ούτε μία στο δισεκατομμύριο να λειτουργήσει ο ανταγωνισμός υπέρ του καταναλωτή, ενώ ο περιβόητος ανταγωνισμός της ελεύθερης οικονομίας, δεν λειτουργεί ούτε καν υπέρ των παραγωγών που είναι οι προμηθευτές της πρώτης ύλης για τα υπερκέρδη των εταιριών. Ο «ανταγωνισμός» λειτουργεί υπέρ των εταιριών και μόνο.

Κυριακή 17 Σεπτεμβρίου 2006

Έφυγα!...


Επέστρεψα χθες από τον Έβρο. Με ανάμικτα συναισθήματα και αρκετά κιλά "σπαρίλας". Το πρώτο πράγμα που μαθαίνεις να σκοτώνεις στον στρατό εξάλλου, είναι ο ελεύθερος χρόνος σου. Μια βρομάδα έξω από τον κόσμο, χωρίς νέα, χωρίς επικαιρότητα. Το μοναδικό θέμα ήταν πως θα περάσεις ο χρόνος να την ...κάνουμε! Μια εβδομάδα διαβίωση σε σκηνάκια, σε έναν λόχο όπου "υπηρετούσαμε" καμιά δεκαριά μαλλιάδες, σε ένα τάγμα που το Κ.Ψ.Μ. δεν είχε ούτε καν μπύρες, σ' έναν τόπο όπου το πιο ψηλό βουνό του βρίσκεται στην Σαμοθράκη καμιά εκατοστή χιλιόμετρα απόσταση. Βόλτα στο Διδυμότειχο δεν είχαμε την ευκαιρία να κάνουμε, αλλά είχαμε ατέλειωτες ώρες χαβαλέ και συζητήσεων. Επισκεφτήκαμε το "απαγορευμένο" ποτάμι, βαρέσαμε με πολυβόλα και όπλα, λιώσαμε στον ύπνο και τελικά φεύγοντας πήραμε μαζί μας ένα "λουκάνικο" αναμνήσεις που λίμναζαν στην μνήμη μας. Το Διδυμότειχο απέχει πλέον από την Δράμα δυόμιση ώρες με το αυτοκίνητο. Σαν πόλη μου φάνηκε πολύ διαφορετική. Με σχολή αστυνομίας, δεκάδες νεόδμητες πολυκατοικίες και εκείνη την ιδιαίτερη προφορά των κατοίκων του. Καλή κουβέντα πάντως από τους μη Εβρίτες για τους ντόπιους δύσκολα ακούς ακόμα και σήμερα..
Στην Δράμα είχε ζέστη. Η πρώτη μέρα ήταν βαρετή από κεκτημένη ταχύτητα. Από σήμερα αρχίζει το Φεστιβάλ Ταινιών Μικρού Μήκους.
Η γιορτή μας...

Καλή εβδομάδα!

Κυριακή 10 Σεπτεμβρίου 2006

This Geography of Ours (?) – Διδυμότειχο.


Σε μια ώρα ξεκινάω για το Διδυμότειχο. Πάνε δεκατέσσερα χρόνια από την μέρα που έφυγα από εκεί. Το Σάββατο που θα ξαναφύγω κλέινουν ακριβώς δεκατέσσερα χρόνια από την ημέρα που απολύθηκα από τον στρατό. Επίστρατος.
Δεν θυμάμαι και πολλά από την θητεία μου. 19 χρονών δεν δίνεις πολύ σημασία...
Θα κάνουμε τις βόλτες μας στο "κάστρο", θα πάμε για ποτό και καλή μουσική στην "Roxanne" θα πιούμε τα ουζάκια μας στα καφενεία, μπορεί και να αγοράσω κανένα "Δελφοί φίλτρα" από το πρατήριο στον κεντρικό δρόμο, για να κάνει κανένα ωραίο σχεδιάκι ο amig0 όταν ξαναβρεθούμε. Τώρα που το σκέφτομαι ρε φίλε, με αφορμή την θητεία γνωριστήκαμε! Να κι ένα καλό που προέκυψε από τις θητείες μας.
Αυτά προς το παρόν! Τα υπόλοιπα, μέσα στην εβδομάδα αν βρεθεί κάνενα πισί στον δρόμο μας ή με το καλό το ερχόμενο Σάββατο όταν μας ...αμολήσουν!
Αύριο παρά τα χακί η καρδιά μου περνώντας από την Δράμα θα πάει και πάλι στην πατρίδα της καρδιάς, την Χιλή, ν' αφήσει ένα λουλούδι και να υψώσει την γροθιά...
No olvidaremos!
Καλή εβδομάδα!
Hasta la proxima!...

Παρασκευή 8 Σεπτεμβρίου 2006

Προσοχή Νάρκες!...


Θυμάμαι σαν τώρα στα πρώτα χρόνια του «εκσυγχρονισμού» και ενώ οι περισσότερες ιδιωτικοποιήσεις της περιόδου του επίτιμου προέδρου της Ν.Δ. είχαν βάλει λουκέτα στις επιχειρήσεις, την «προπαγάνδα» που στήριζε την πολιτική των ιδιωτικοποιήσεων. Θα εκποιούνταν μόνο ζημιογόνες για το δημόσιο επιχειρήσεις ή μικρά ποσοστά των μετοχών των κερδοφόρων.

Πρώτη ιδιωτικοποίηση – όσο θυμάμαι – ήταν αυτή της Ιονικής Τράπεζας, που βεβαίως δεν ήταν ζημιογόνα, αλλά οι «εκσυγχρονιστές» έκριναν ότι δεν θα μπορούσε να αντέξει τον εντεινόμενο ανταγωνισμό στον χώρο. Ήταν τότε στα πρώτα τινάγματα του δείκτη προς τον απατηλό ουρανό της «κονόμας» και πέραν των συνδικάτων και της Αριστεράς κανένας δεν αντέδρασε. Οι πολίτες γνωρίζοντας ότι μετά την πώληση τα «οκταράκια» προς τα πάνω του παράδοξου χαρταετού θα είναι αρκετά δεν συγκινήθηκαν ουδόλως.

Τα χρόνια κύλησαν με πολλές ιδιωτικοποιήσεις – μετοχοποιήσεις. Μέσα στην καλή χαρά οι υπουργοί ανακοίνωναν τα ετήσια αποτελέσματα των σχεδίου αποκρατικοποιήσεων. Η παραζάλη του Χρηματιστηρίου, οδήγησε στην γκιλοτίνα των «οκταρακίων», που κάποια στιγμή έγιναν «δωδεκαράκια», και άλλες επιχειρήσεις. Εξέλειψε βλέπετε η ανάγκη χρήσης του προπαγανδιστικού επιχειρήματος περί ζημιογόνων επιχειρήσεων.

Τα «πακέτα μετοχών» έφευγαν όπως τα πακέτα με τις πίτσες τις νύχτες που οι νοικοκυραίοι βλέπουν Τσάμπιονς Λιγκ. Αν υπήρχαν και «μπουκάλια μετοχών» είμαι βέβαιος ότι τα ψυγεία θα ανοιγόκλειναν σε ανάλογους ρυθμούς.

Ο.Τ.Ε., Δ.Ε.Η., Ο.Π.Α.Π., ΕΛ.ΠΕ., Ε.Υ.Δ.Α.Π., Ο.Σ.Ε., Οργανισμοί Λιμένων, Ελληνικά Τουριστικά Ακίνητα. Κάποια στιγμή σε ιδιώτες δόθηκε και η χρήση των μεγάλων έργων, όπως το νέο αεροδρόμιο της Αθήνας, το εθνικό οδικό δίκτυο κ.α.. Εκσυγχρονισμός κανονικώς δηλαδή, στην υγειά των κορόιδων. Ποιοι είναι τα κορόιδα. Μα οι γενιές των Ελλήνων που πλήρωναν τους λογαριασμούς παρά τα προβλήματα στα δίκτυα και τις καθυστερήσεις ή τις ανακολουθίες.

Γιατί είμαστε κορόιδα; Γιατί, λέμε τώρα, αν από τα αυξημένα φορολογικά έσοδα από την αύξηση της τιμής των καυσίμων δεν υπάρχει δυνατότητα να χορηγηθεί επίδομα θέρμανσης, δεν θα μπορούσε ο υπό απόλυτο κρατικό έλεγχο Ο.Τ.Ε. να το κάνει από τα κέρδη του; Μια ο Ο.Τ.Ε. μια η Δ.Ε.Η., μια ο Ο.Π.Α.Π. και πάει λέγοντας.

Τραβηγμένο σενάριο; Τι θα έκανε δηλαδή τα κέρδη του ο Ο.Τ.Ε. αν δεν είχε άλλους μετόχους, πλην του κράτους;

Τώρα που έχει λοιπόν πολλούς θεσμικούς και μικρούς μετόχους, η κυβέρνηση αποφάσισε να παραχωρήσει την πλειοψηφία των μετοχών και το μάνατζμεντ σε ιδιώτες και να κρατήσει μόνο το δικαίωμα της μειοψηφία στην διοίκηση του. Παραχωρώντας ουσιαστικά σε ιδιώτες μια κομβικής σημασίας εταιρία στον χώρο των τηλεπικοινωνιών, ο οποίος είναι από τους πλέον κρίσιμους για την χώρα.

Η ιδιωτικοποίηση του Ο.Τ.Ε. είναι η κλιμάκωση μιας αδιέξοδης πολιτικής που ναρκοθετεί μέρα με την ημέρα το μέλλον των σημερινών και των επερχόμενων γενεών των ανθρώπων που ζουν σε αυτή την χώρα…

Πέμπτη 7 Σεπτεμβρίου 2006

Μια βόλτα στην έκθεση…


Ο καιρός είναι καταπληκτικός αυτές τις μέρες. Θερμοκρασίες Αυγουστιάτικες και Οκτωβριανό αεράκι τις νύχτες. Ο Σεπτέμβρης όμως έχει τα δικά του, αποκλειστικά χαρακτηριστικά...

Την Διεθνή Έκθεση της Θεσσαλονίκης που αν αποκλείσουμε την πολιτική διάσταση της, είναι ένα μεγάλο παζάρι, μια εμποροπανήγυρις όπου η βόλτα μας παλιότερα είχε όλα εκείνα τα χαρακτηριστικά, που έχουν σήμερα οι βόλτες μας με τα παιδιά μας στα εμπορικά κέντρα και στα πολυκαταστήματα. Μόνο που εμείς πηγαίναμε στην έκθεση μια φορά τον χρόνο κι αυτή αν βοηθούσαν οι περιστάσεις. Θυμάμαι αμυδρά μια οικογενειακή εκδρομή στην Έκθεση, τέλη της δεκαετίας του εβδομήντα, με το λεωφορείο και μαζί με κάποιους γείτονες. Τον πελώριο πύργο του Ο.Τ.Ε., τα δεκάδες περίπτερα που με ζαλίζανε αλλά και την επιθυμία και τον φόβο που μου γεννούσε η διαδρομή με το «τρενάκι του τρόμου». Δεν την είχα κάνει τελικά! Αλλά έφαγα και παγωτό και σάντουιτς, ήπια και πορτοκαλάδα, πήρα και μερικά παιχνιδάκια στα χέρια και το βράδυ που γυρίσαμε στην Δράμα, κοιμήθηκα σαν το πουλάκι!…

Από τότε δεν έχω ξαναπάει στην Δ.Ε.Θ. Μόνο σε κλαδικές εκθέσεις που έγιναν τα προηγούμενα χρόνια. Έχουν τύχει περίοδοι που ήμουν στην Θεσσαλονίκη τις ημέρες λειτουργίας της έκθεσης, αλλά στα μετεφηβικά χρόνια μια βόλτα στην έκθεση θα ήταν το τελευταίο που θα σκεφτόμουν να κάνω…

Τετάρτη 6 Σεπτεμβρίου 2006

Το τίμημα αυξάνεται συνεχώς…

Σχεδόν πέντε χρόνια έχουν περάσει από την τρομοκρατική επίθεση της 11ης Σεπτεμβρίου 2001. Ο κόσμος μας είναι διαφοροποιημένος σε σχέση με την προηγούμενη περίοδο. Δεν περνάει μέρα χωρίς επιθέσεις στο Ιράκ και στο Αφγανιστάν, εβδομάδα χωρίς συλλήψεις υπόπτων για σχέσεις με τρομοκρατικές οργανώσεις, μήνας χωρίς κάποιο επεισόδιο «υπερβάλλοντος ζήλου» από πλευράς των αρχών σε οποιαδήποτε χώρα. Το στρατόπεδο – φυλακή στο Γκουαντάναμο είναι ακόμα σε λειτουργία. Οι μυστικές φυλακές κρατουμένων στην Ευρώπη και αλλού παραμένουν άγνωστες, αλλά δεν θα αργήσουν να αποκαλυφθούν λεπτομέρειες. Στην πενταετία αυτή, τρομοκρατικές επιθέσεις σημειώθηκαν σε πολλές περιοχές του κόσμου. Ο κόσμος μας είναι ελάχιστα ασφαλής…

Από το εκλογικό θρίλερ στις Η.Π.Α. δέκα μήνες πριν την επίθεση, μέχρι τον βομβαρδισμό του Λιβάνου και τον έως σήμερα αποκλεισμό της χώρας, είναι ξεκάθαρο ότι όλα πάνε προς το χειρότερο. Το Ισραήλ χτίζει νέα σπίτια στους οικισμούς της Δυτικής Όχθης. Οι Η.Π.Α. δεν αποχωρούν από το Ιράκ, στο Αφγανιστάν την «βρώμικη δουλειά» έχουν αναλάβει δυνάμεις από άλλες χώρες του ΝΑΤΟ. Το Ιράν είναι μέσα στο στόχαστρο. Το «ντόμινο του χάους» στήνεται καθημερινά και η διέξοδος δεν φαίνεται πουθενά.

Η παγκόσμια οικονομία προσφέρει ευκαιρίες για υπερκέρδη στο κεφάλαιο. Οι άνθρωποι είναι για άλλη μια φορά αυτοί που θα πληρώσουν το τίμημα. Είτε οικονομικά, είτε στο πεδίο των ατομικών ελευθεριών…

Τρίτη 5 Σεπτεμβρίου 2006

Δεν είναι όλες οι σκιές για να «ξαποστάσεις»…


Το θλιβερό φαινόμενο της ανοχής απέναντι σε ρατσιστικά φαινόμενα έχει αρχίσει να γίνει ιδιαιτέρως ενοχλητικό και παρουσιάζεται σε πολλές εκφάνσεις της καθημερινότητας μας. Για άλλη μια φορά με αφορμή τους πανηγυρισμούς για τη νίκη της εθνικής ομάδας μπάσκετ επί των Η.Π.Α., φασίστες που υποτίθεται ότι πανηγύριζαν τη νίκη της εθνικής επιτέθηκαν στο κέντρο της Αθήνας σε δύο ανυποψίαστους μελαψούς ανθρώπους. Έναν Παλαιστίνιο και έναν από το Μπαγκλαντές. Ο ελληνικής προέλευσης ρατσισμός αποκτά πλέον οικουμενικά χαρακτηριστικά, δεν στοχεύει μόνο Αλβανούς, αλλά πλέον εστιάζει το σιχαμένο ενδιαφέρον του σε ανθρώπους άλλου χρώματος.

Οι άνθρωποι διακομίστηκαν στο νοσοκομείο, η αστυνομία έκανε προσαγωγές, αλλά οι δράστες μάλλον θα ξεφύγουν για άλλη μια φορά. Θα «συνηθίσουμε» σε λίγο καιρό μετά από κάθε σημαντική νίκη της όποιας εθνικής, να ακούμε για ξυλοδαρμούς μελαψών ή στις ήττες για θανάτους αλλοδαπών που τολμούν να χαρούν μια αθλητική νίκη της χώρας από όπου προέρχονται. Εδώ οι Γερμανοί «συνήθισαν» τους εμπρησμούς πολυκατοικιών μεταναστών, εμείς με τέτοια ιστορία θα μείνουμε πίσω;!…

Η σκιά είναι εδώ. Και κάτω από αυτήν θα στέκονται να «ξαποστάσουν» από την ανασφάλεια της καθημερινότητας τους κι άλλοι. Φαίνεται καθαρά σε ανύποπτες κουβέντες που κάνουμε στον δρόμο με ανθρώπους που - νομίζουμε ότι – γνωρίζουμε, στο πως αγνοείται η ιστορία για να δικαιολογηθεί το αναίτιο μίσος, πως εξιδανικεύονται ιδιότητες ακόμα και ποταπών ανθρώπων για να εξιδανικευτεί η εικόνα μιας Ελλάδας, που «αμύνεται» απέναντι σε κάτι που απειλεί τον «τέλειο» τρόπο ζωής της ή αμαυρώνει την «ακηλίδωτη» ιστορία της…

Δευτέρα 4 Σεπτεμβρίου 2006

Ο κουμπάρος κι η συννυφάδα


Μια ανάλογη συγγένεια είναι από τα βασικά κριτήρια επιλογής υποψηφίου δημοτικού ή νομαρχιακού συμβούλου, ακόμα και παράταξης. Είναι μια απολίτικη πραγματικότητα που επιδρά, όσο κι αν κανένας δεν το καταλογίζει στον εαυτό του, στην συνολική παρουσία των αιρετών μας αρχόντων, τόσο σε τοπικό επίπεδο , όσο και σε επίπεδο διαμόρφωσης στόχων και διεκδίκησεων απέναντι στο "Αθηναϊκό κράτος".

Στην συντριπτική πλειοψηφία, οι ψηφοφόροι επιλέγουν ένα συγγενικό πρόσωπο ή κάποιον πολύ γνωστό για να ψηφίσουν, ενώ ελάχιστοι είναι αυτοί που ψάχνουν να βρουν, με αξιοκρατικά κριτήρια αν πράγματι υπάρχει κάποιος που να ξεχωρίζει από τους άλλους σε επίπεδο σκέψης, συγκρότησης χαρακτήρα κ.α. Μοιραία λοιπόν εφόσον η πλειοψηφία, ''κρίνει'' με αυτόν τον τρόπο, ένας μεγάλος αριθμός των αιρετών μας αρχόντων, δεν έχουν ιδιαίτερα προσόντα πέραν του ''τζακιού'' τους και του ευρύτατου κύκλου των ''κολλητών'' τους. Δεν έχω την πρόθεση να υποτιμήσω κανέναν από τους ανθρώπους που έχουν τα παραπάνω πλεονεκτήματα στην εκλογική τους προσπάθεια, αυτό που εννοώ είναι ότι υπάρχουν και κάποιοι σαφώς ικανότεροι οι οποίοι δεν τα έχουν και τελικά δεν εκλέγονται , ακριβώς εξαιτίας αυτών. Έτσι όμως, όταν ρίχνουν τα ''αναθέματα'' για την υποβάθμιση του νομού και τα λοιπά, θα είναι καλό να θυμούνται ότι κι ο κουμπάρος με την συννυφάδα που επέλεξαν είναι συνυπεύθυνοι για την υποβάθμιση. Κι όλοι τους ηθικοί αυτουργοί. Το κριτήριο των εκλογών πρέπει να είναι πολιτικό, αλλιώς κανείς δεν έχει δικαίωμα να ρίχνει ευθύνες για το ''τέλμα'' του νομού μας.

Μπροστά είναι οι κάλπες...

Σάββατο 2 Σεπτεμβρίου 2006

VAMOS GRECIA!

Θαυμάζω κυρίως την ηρεμία που πηγάζει από την ένταση του αγώνα και την βεβαιότητα πως ακόμα κι αν χάσουμε το παιχνίδι, κανείς δεν θα απογοητευθεί από εμάς. Συνήθως κερδίζουν τα παιδιά και ο προπονητής της εθνικής ομάδας μπάσκετ.

Σύνολο παικτών με ατομικές ικανότητες και συλλογικό πνεύμα. Ή αν προτιμάτε, όταν κάποιος δεν είναι σε καλή μέρα, θα έρθει κάποιος από τον πάγκο να σκοράρει, να μαζέψει ριμπάουντ, να μαρκάρει.

Και ο κόουτς – δεν ξεχνώ ότι τον είχα κατακρίνει στην προηγούμενη θητεία του στον πάγκο της εθνικής, πρόωρη πολύ και εσφαλμένη εκείνη η κρίση – ο Παναγιώτης Γιαννάκης να έχει την ηρεμία και το καθαρό βλέμμα για να βάλει στο παρκέ αυτόν που θα επιχειρήσει να δώσει την λύση στο όποιο πρόβλημα. Άνθρωπος του μπάσκετ και όχι «μπασκετάνθρωπος» διψασμένος μόνο για νίκες. Γιατί ο αθλητισμός είναι η χαρά του να παίξεις όσο καλύτερα μπορείς κι αν κερδίσεις να την πολλαπλασιάσεις αυτή την χαρά. Κι αν χάσεις να μην την μηδενίσεις την χαρά σου. Απλά πράγματα!

Μετά τη νίκη επί των Η.Π.Α. και την σίγουρη κατάκτηση μεταλλίου, ο αυριανός τελικός με την Ισπανία, με δεδομένη την απουσία του καλύτερου παίκτη των Ισπανών Παού Γκασόλ, είναι ένας αγώνας όπου η εθνική είναι το "φαβορί".

Για μένα όμως ότι κι αν γίνει αύριο, αυτή η ομάδα είναι η καλύτερη ελληνική ομάδα όλων των εποχών σε όλα τα αθλήματα!

Respect στον Γιώργο Βασιλακόπουλο, τον κορυφαίο - εκ των αποτελεσμάτων της εθνικής χαρακτηριζόμενο - παράγοντα του ελληνικού αθλητισμού που αντιτάχθηκε, ο μόνος ίσως από τον χώρο των αθλητικών ομοσπονδιών, στην "ολυμπιακή" περιπέτεια της χώρας μας!

Καλή επιτυχία παιδιά!

Vamos Grecia!...

Παρασκευή 1 Σεπτεμβρίου 2006

Γνωρίστε τους «Aνθρώπους από καλαμπόκι»


Στην αρχή της εβδομάδας δέχτηκα ένα μήνυμα να κοιτάξω ένα ιστολόγιο που με καλούσε να γνωρίσω τους «ανθρώπους από καλαμπόκι». Μπήκα στην διεύθυνση και άρχισα να καταλαβαίνω περί τίνος πρόκειται σχεδόν από την πρώτη ματιά.

Η καμπάνια «Ένα σχολείο για την Τσιάπας», ο συνεταιρισμός για το εναλλακτικό και αλληλέγγυο εμπόριο «ο Σπόρος», το δελτίο αντιπληροφόρησης «Αλάνα» και αρκετοί bloggers.

Στο φόντο ο αγώνας των εξεγερμένων ιθαγενών του νοτιοανατολικού Μεξικού. Των Ζαπατίστας που χτίζουν έναν κόσμο που να χωράει πολλούς κόσμους μέσα σε ένα κράτος που δεν σηκώνει πολλά – πολλά, όπως πολλά - πολλά κράτη σε τούτο τον στενό κόσμο.

Το κίνημα αλληλεγγύης στους Ζαπατίστας στην χώρα μας ξεκίνησε από τους πρώτους μήνες της εξέγερσης τους, το 1994. Μέχρι σήμερα έχουν γίνει πολλά πράγματα για να ενισχυθεί η προσπάθεια τους. Κυριότερη συνεισφορά της δικής μας αλληλεγγύης, που εκφράστηκε μέσα από την καμπάνια «Ένα σχολείο για την Τσιάπας, η δημιουργία του κέντρου εκπαίδευσης δασκάλων που χτίστηκε στα όρια του αυτόνομου εξεγερμένου Δήμου Ρικάρντο Φλόρες Μαγκόν. Μια πτυχιακή εργασία δύο φοιτητών του Πολυτεχνείου της Αθήνας, που πήρε σάρκα και οστά από την κινητοποίηση ατόμων και συλλογικοτήτων από όλη την Ελλάδα. Χωρίς καμία κρατική ή εταιρική βοήθεια. Οι αυτόνομες κοινότητες μπορούν πια να έχουν τα δικά τους εκπαιδευτικά προγράμματα.

Ο συνεταιρισμός για το εναλλακτικό και αλληλέγγυο εμπόριο «ο Σπόρος» έχει μια «γωνιά» στο κέντρο της Αθήνας και φέρνει στην Ελλάδα τον καφέ που παράγουν οι ιθαγενείς αγρότες. Μέσω των ομάδων αλληλεγγύης ο καφές και άλλα είδη που παράγουν οι ζαπατιστικοί συνεταιρισμοί από την Τσιάπας, φτάνουν σήμερα στην Ευρώπη και ενισχύουν δράσεις και κινήματα ενάντια στον νεοφιλελευθερισμό.

Το δελτίο αντιπληροφόρησης «Αλάνα» (Αλληλεγγύη, Αντίσταση, Αξιοπρέπεια) εκδίδεται εδώ και έξι μήνες με «ειδησεογραφία» τις εξελίξεις στην Λατινική Αμερική.

Οι bloggers είναι άνθρωποι όπως όλοι μας. Κάποιοι είναι «άνθρωποι από καλαμπόκι». Εκφράζονται με το σύνθημα: «τίποτα για εμάς, όλα για όλους».

Οι Ζαπατίστας αναφέρουν στην 6η διακήρυξη της Σέλβα Λακαντόνα

«Και θα έρθουμε σε συμφωνία με τους συνεταιρισμούς γυναικών και θα στείλουμε μια καλή ποσότητα από κεντητά ρούχα στην Ευρώπη που ίσως να μην είναι πλέον Ένωση, και θα τους στείλουμε και οργανικό καφέ από τους ζαπατιστικούς συνεταιρισμούς για να τον πουλήσουν και να εξοικονομήσουν λίγα χρήματα για τον αγώνα τους. Και αν δεν πουληθούν, δεν πειράζει, θα μπορούν πάντοτε να φτιάξουν και να πιουν ένα καφεδάκι κουβεντιάζοντας για τον αγώνα ενάντια στο νεοφιλελευθερισμό και, αν κάνει και λίγο κρύο, να σκεπαστούν με τα ζαπατιστικά κεντητά που πράγματι αντέχουν καλά ως και στο πλύσιμο στο χέρι και στην πέτρα και, επιπλέον, δεν ξεβάφουν».

Εν κατακλείδι, αν δεν μπορούμε να κάνουμε κάτι εδώ, ας βοηθήσουμε αυτούς που ήδη ξεκινήσανε…

Καλούς μήνες!


Μπάμπης Αργυρίου - When it's over... [ΘΕΜΑ]

Μπάμπης Αργυρίου - When it's over... [ΘΕΜΑ] : Ο Μπάμπης δεν μένει πια εδώ.