This Geography of Ours (4) – Το "τόξο" του Βορρά

Το Σάββατο πήγαμε μια βόλτα στον Βορρά του νομού μας. Στην περιοχή που βλέπει την «πλάτη» του Φαλακρού. Ξεκινήσαμε για Νευροκόπι κι από εκεί πήραμε τον δρόμο για Ποταμούς, που περνάει κοντά από το Χρυσοκέφαλο και τα Λευκόγεια, και φτάνει στο Λιβαδάκι και την Αχλαδιά. Ανηφορίσαμε από εκεί για Παγονέρι και μετά από μια σύντομη περιήγηση καθίσαμε να φάμε στο «Ηλιοστάσιο»…

Το Παγονέρι και τα άλλα χωριά τα θυμάμαι από πιτσιρίκι όταν από τις κοντινές στον Βώλακα βουνοκορφές ατενίζαμε προς Βορρά. Από τότε δεν είχα πάει πάνω από δυο φορές σ’ αυτά τα μέρη. Τα τελευταία χρόνια όμως με τα προγράμματα αγροτουρισμού έχουν δημιουργηθεί πολλές αξιόλογες μονάδες και αρχίσαμε να επιστρέφουμε. Παραδοσιακές ταβέρνες, ξενοδοχεία συνεταιρισμοί. Οι αποστάσεις δεν είναι μεγάλες – π.χ. για Ποταμούς η διάρκεια ταξιδιού από Δράμα είναι μια ώρα δρόμος – οι άνθρωποι λαχταρούν να δούνε άλλους ανθρώπους και η φύση από εδώ και πέρα μέχρι να παγώσουν τα πρώτα χιόνια είναι οργιαστική.

Αυτό που λείπει όμως είναι ο δρόμος που θα ενώνει όλο τον βόρειο όγκο του νομού μας. Από το Νευροκόπι μέχρι το Παρανέστι από την βόρεια πλευρά του Φαλακρού. Ένα συγκοινωνιακό τόξο το οποίο θα έχει δύο βέλη. Τον υπάρχοντα δρόμο για το Σιδηρόνερο που κατεβάζει στην Δράμα και τον υπό κατασκευή δρόμο Ποταμών – Βώλακα που συντομεύει κατά πολύ την διαδρομή για τα χωριά που βρίσκονται κοντά στους Ποταμούς.

Η ιδέα δεν είναι καινούργια, όπως και το γεγονός ότι είναι ακόμα στα χαρτιά. Η ανάπτυξη της περιοχής προϋποθέτει ένα καλό και όσο το δυνατόν εύκολα προσβάσιμο οδικό δίκτυο. Υποδομές υπάρχουν πια, θέλγητρα πάντα υπήρχαν ένας δρόμος μένει για να αποκτήσει η περιοχή ένα μεγάλο πλεονέκτημα…

Επάνω τα υψώματα βορειοδυτικά του Βώλακα. Κάτω ο χάρτης του νομού Δράμας. Με κόκκινο είναι το τόξο. Τμηματα του επαρχιακού δικτύου και δασικοί δρόμοι που αν βελτιωθούν και συνδεθούν μεταξύ τους θα κάνουν την πρόσβαση στην ορεινή Δράμα πολύ εύκολη για όλους. (Πληροφορίες για την Δράμα www.drama.gr)

Όσο μικραίνω…

Όσο μικραίνω γύρω ο κόσμος μεγαλώνει /όπως σαρώνει /στο πέρασμα του ο καιρός /όλα τα τείχη που 'χα χτίσει, /πάει κι απλώνει /στη θέση τους λιβάδια /κι από πάνω ο ουρανός /ανατινάζεται κι ελευθερώνει /άγρια άλογα που αρχίζουν /και καλπάζουνε καθώς /η μέρα φεύγει θριαμβεύοντας /κι υψώνει /πύρινα λάβαρα με αστέρια και γεράκια μες στο φως...
Όσο εγώ σβήνω/ αυτή η φλόγα δυναμώνει /όπως πυρώνει /το μαύρο ατσάλι της ψυχής /βλέπω τον πάγο που 'χα γύρω μου να λιώνει, /βλέπω τους δρόμους ανοιχτούς /μέχρι τα πέρατα της Γης, /τώρα είμαι σύννεφο αν γίνω χιόνι /θέλω να πέσω μες στον κήπο σου στην άκρη της αυλής, /να είμαι το δάκρυ του χιονάνθρωπου που λιώνει /μες στην απέραντη λιακάδα της δικιάς σου της ζωής...
Όσο λιγότερο παλεύω δυναμώνει /αυτός ο αέρας που έτσι και δεν του αντισταθείς /γίνεσαι χνούδι ελαφρύ και σε σηκώνει, /πετάς μαζί με τα πουλιά στα βάθη της ανατολής, /ακούς να τρέχουνε νερά, ακούς τ' αηδόνι, /βλέπεις τη θάλασσα μακριά, τη νοσταλγείς /και τότε ο αέρας απαλά σε προσγειώνει /μες στην παλάμη αυτής /που χρόνια περιμένει να της πεις /όσο μικραίνω γύρω ο κόσμος μεγαλώνει...

Τα καλύτερο τραγούδι που άκουσα φέτος. Παύλος Παυλίδης από τον καινούργιο δίσκο του «Άλλη μια μέρα».

Στην υγειά μας!…

Τα κελιά που ...χτίζουμε.

Απόσπασμα ειδησεογραφικού τηλεγραφήματος:

«…Όπως δήλωσε στις βρετανικές αρχές ο Μανουέλ Μπράβο, ο πατέρας του ήταν ηγέτης της Ένωσης Δημοκρατικής Νεολαίας, που αντιπολιτευόταν το καθεστώς του προέδρου της Αγκόλας, Χοσέ Εντουάρντο ντος Σάντος. Οι δυνάμεις ασφαλείας του καθεστώτος δολοφόνησαν τους γονείς του Μανουέλ και βίασαν τις αδελφές του, με αποτέλεσμα ο ίδιος να αυτοεξοριστεί με την οικογένειά του στη Βρετανία.
Το τελευταίο διάστημα ο Μανουέλ είχε μεταφερθεί μαζί με το γιο του Αντόνιο στο κέντρο κράτησης λαθρομεταναστών Γιάρλς Γουντ, στο Μπεντφορντσάιρ ,περιμένοντας να εκδοθεί στην Αγκόλα, καθώς είχε απορριφθεί η αίτηση πολιτικού ασύλου που είχε καταθέσει. Στο κέντρο κράτησης ο Μανουέλ έγραψε ένα σημείωμα :"Θέλω να πεθάνω ή να σκοτωθώ, αφού δεν υπάρχει δυνατότητα να μείνω στη Βρετανία. Αν πεθάνω, θέλω ο γιος μου να μείνει στη χώρα και να συνεχίσει την εκπαίδευσή του. Δεν θέλω να επιστρέψει στην Αγκόλα για να υποφέρει".
Τελικά ο Μανουέλ δεν δίστασε να κρεμαστεί από μία σκάλα, αφού αποχαιρέτησε τον γιο του στο κελί που μοιραζόταν μαζί του ,μήπως και με αυτόν τον τρόπο συγκινηθούν οι αρχές και αφήσουν τον 13χρονο γιο του να παραμείνει στη Βρετανία….» (Α.Π.Ε. 21/9/2006)

Η βρετανική κοινή γνώμη είναι συγκλονισμένη…

Έτσι είναι οι «κοινές γνώμες» στην Ευρώπη. Αν δεν ακούσουν για θανατερό και αγχόνες δεν συγκλονίζονται. Οι πολιτικές ηγεσίες είναι λιγάκι πιο αναίσθητες.

Η «Ευρώπη – φρούριο» οχυρώνεται και εκτελεί αδιακρίτως όσους επιμένουν να περάσουν τα σύνορα της. Στην Θέουτα και την Μελίγια, στη Λαμπεντούζα, στο Αιγαίο, στο Γιαρλς Γουντ και όπου αλλού υπάρχουν οι χώροι «υποδοχής» προσφύγων.

Ο Μανουέλ Μπράβο ήταν ένας από τους δεκάδες χιλιάδες ανθρώπους που περιμένουν μια ευκαιρία για να ζήσουν μακριά από την πατρίδα τους. Αφού η πατρίδα είναι μόνο γεωγραφικός όρος και όχι ουσιαστικός. Είχε έναν λόγο παραπάνω από κάποιους άλλους λόγω της πολιτικής του δράσης.

Αλλά η γραφειοκρατία στην Ε.Ε. δεν μελετάει ιδιαίτερα τις αιτήσεις για πολιτικό άσυλο, αφού η γενική κατεύθυνση είναι να περιοριστούν στο ελάχιστο οι εγκρίσεις για να περιοριστεί ο αριθμός των προσφύγων που νομιμοποιούνται.

Η θλιβερή είδηση αποκαλύπτει μια σκοτεινή πραγματικότητα. Το απονενοημένο διάβημα του Μανουέλ είναι ένα φως μέσα σε αυτήν. Μια υπόμνηση ανθρώπινη και βαθύτατα πολιτική...

Ο Άνεμος…

Παραθέρισα φέτος σε ένα από τα πιο όμορφα νησιά του Αιγαίου. Την Σάμο. Από την πρώτη μέρα που πάτησα τα πόδια μου εκεί μου έκαναν εντύπωση οι τεράστιες ανεμογεννήτριες που ήταν εγκατεστημένες σε δύο σημεία. Το ένα είναι στο ύψωμα Ράχες που βρίσκεται μεταξύ Πυθαγορείου και Βαθέως και το άλλο στην περιοχή Τηγανάκι κοντά στον Μαραθόκαμπο. Και στις δύο περιοχές υπήρχαν εγκατεστημένες από πέντε μεγάλες και περίπου εννιά μικρότερες ανεμογεννήτριες.

Την πρώτη μέρα που παρατήρησα τις ανεμογεννήτριες δεν είχε πολύ αέρα και υπέθεσα ότι οι πέντε ανεμογεννήτριες που γυρνούσαν βρίσκονταν σε καλύτερο σημείο και ο λιγοστός άνεμος μπορούσε να τις κινήσει. Την δεύτερη μέρα είδα ότι ενώ ο άνεμος ήταν πιο δυνατός εξακολουθούσαν να λειτουργούν μόνο οι πέντε μεγάλες ανεμογεννήτριες. Οι υπόλοιπες φάνταζαν σαν σταματημένα σλιμ ελικόπτερα. Να ήταν το μικρό μέγεθος που έφταιγε; Να λειτουργούν μόνο αν ο άνεμος πνέει με πολλά μποφόρ;

Η ίδια εικόνα με μικρές παραλλαγές επικρατούσε και στις Ράχες.

Στην πρώτη ευκαιρία ρώτησα κάποιον ντόπιο που είχε σχετικές γνώσεις γιατί το «πάρκο» στον Μαραθόκαμπο δεν λειτουργούσε πλήρως.

Οι ανεμογεννήτριες που δουλεύουν, μου είπε, είναι ιδιωτικές. Οι υπόλοιπες είναι του δημοσίου!

Στην ερώτηση γιατί δεν λειτουργούν, μου απάντησε, ότι αυτό δεν το γνωρίζει. Συμπλήρωσε πάντως ότι στο εταιρικό σχήμα που εκμεταλλεύεται τις λειτουργούσες ανεμογεννήτριες, συμμετέχουν ως μέτοχοι και υπηρεσιακό στέλεχος της δημόσιας εταιρία που θα έπρεπε να έχει σε λειτουργία και τις υπόλοιπες ανεμογεννήτριες αλλά και πρώην υπουργός σε κυβερνήσεις του ΠΑ.ΣΟ.Κ. και πρωτοκλασάτο στέλεχος, που έχει προφανώς φιλική σχέση με το υπηρεσιακό στέλεχος.

Το ερώτημα είναι απλό. Με τον άνεμο μπορούν να λειτουργούν όλες οι ανεμογεννήτριες. Όταν φυσάει, φυσάει για όλους. Ποιος είναι ο λόγος που είναι «κλειδωμένες» οι δημόσιες ανεμογεννήτριες σε ένα νησί όπου το ενεργειακό πρόβλημα είναι ακόμα και σήμερα άλυτο γιατί η παραγωγή ενέργειας βασίζεται στον «πατροπαράδοτο» τρόπο της Δ.Ε.Η.;

Τα ερωτήματα που θα γεννούσε μια απάντηση στο πιο πάνω ερώτημα είναι πάρα πολλά. Τα περισσότερα δε είναι γεμάτα απογοήτευση από ένα κράτος που έμαθε μόνο να εκποιεί…

Όταν κλείνει ένα σχολείο, ανοίγει ένα σούπερ - μάρκετ...

Από την περασμένη Δευτέρα τα σχολεία όλης της χώρας είναι κλειστά, θεωρητικά πάντα, λόγω της πενθήμερης απεργίας που κήρυξε η Διδασκαλική Ομοσπονδία. Κάποιοι γονείς δυσανασχετούν που με το καλημέρα τα σχολεία κλείνουν. Κάποιοι άλλοι λένε ότι πολλά είναι τα στραβά στην εκπαίδευση. Και κάποιοι λίγοι ελπίζουν ότι κάτι μπορεί να αλλάξει για την καλύτερη μόρφωση των παιδιών πρωτίστως αλλά και για την διατήρηση του δωρεάν χαρακτήρα της δημόσιας εκπαίδευσης που χρόνο με τον χρόνο μειώνεται.

Αυτή είναι η κεντρική πολιτική επιλογή της Ε.Ε. αλλά και των «εταίρων» του δικομματισμού στην χώρα μας. Να μειωθεί, μέσω της απαξίωσης του, όσο το δυνατόν ο δημόσιος δωρεάν χαρακτήρας της εκπαίδευσης για να εξαπλωθεί η δραστηριότητα του ιδιωτικού κερδοσκοπικού κεφαλαίου σε έναν ακόμα τομέα της αγοράς. Η ιδιωτικοποίηση της παιδείας όμως, φέρνει πρόσθετα βάρη στις πλάτες των εργαζόμενων. Μαζί με την φορολογία που δεν μειώνεται, τους μισθούς που, ουσιαστικά, δεν αυξάνονται, έρχονται και τα δίδακτρα πάσης φύσεως για την εκπαίδευση των παιδιών.

Αναρωτιέμαι γιατί δε Νοιάζεται κανείς αν θα μορφωθούν τα παιδιά που μένουν στις λαϊκές συνοικίες; Η νεοφιλελεύθερη κοινωνία μας μπορεί να αδιαφορεί για την μόρφωση των παιδιών της. Αρκεί να έχουν δύναμη για να σκάβουν, να είναι αρκετά κυνικά για να σκοτώνουν και αναίσθητα για να εκμεταλλεύονται ευκαιρίες κι ανθρώπους. Η κοινωνία στην οποία πληρώνεις για να μάθεις γράμματα, είναι αυτή που θα κλείνει τα σχολεία για να ανοίγει σούπερ – μάρκετ. Για να ψωνίζουν οι «έχοντες» και να ληστεύουν οι «μη έχοντες»…

Ο πασίγνωστος πίνακας του Νικόλαου Γκύζη που οπτικοποίησε τον μύθο του κρυφού σχολειού...

Ο "απαγορευμένος" ποταμός…

Είναι τυχαίο το ότι οι περισσότεροι γνωρίζουν τον Άρδα που είναι παραπόταμος, παρά τον Έβρο που είναι ο κύριος ποταμός και το σύνορο ανάμεσα στην Ελλάδα και στην Τουρκία; Ο Άρδας έχει το φεστιβάλ του κάθε καλοκαίρι και ο κάθε επισκέπτης μπορεί να περπατήσει στις όχθες του ή να πλεύσει μέσα στα νερά του με την βάρκα του. Ο Έβρος είναι σύνορο, απαγορευμένο κι απρόσιτο. Δεν ενώνει τίποτα, μόνο χωρίζει. Τα δέντρα που συνοδεύουν την ρότα του έχουν την καψερή μοίρα των συρματοπλεγμάτων. Όλοι τα βλέπουν, λίγοι όμως τα πλησιάζουν.

Το ποτάμι έχει δύο αναχώματα που όταν φουσκώνει δεν είναι δυνατό να το συγκρατήσουν. Το πιο μακρινό ανάχωμα είναι αυτό που ορίζει την ζώνη όπου κανείς δεν μπορεί να εισέλθει χωρίς ειδική άδεια. Αν κάποιος εισέλθει και εντοπιστεί είτε από φαντάρους είτε από κατοίκους, τότε ειδοποιείται ο στρατός για να τον απομακρύνει. Διάσπαρτα ανάμεσα στα δυο αναχώματα είναι τα ναρκοπέδια που θερίζουν «ζωές χαμηλής εισοδηματικής αξίας».

Με ρώτησε κάποιος αξιωματικός αν είχα επιθυμήσει να δω αυτά τα μέρη όπου υπηρέτησα την θητεία μου πριν από δεκατέσσερα χρόνια. Όχι του είπα, οι αναμνήσεις μου δεν είναι αντικείμενο εξηγήσεων σε καμιά αρχή που θα με θεωρούσε ύποπτο και μόνο επειδή θα ήμουνα σε εκείνα τα σημεία κοντά στο ποτάμι. Εκείνα τα σημεία υπάρχουν μόνο, για φαντάρους, ντόπιους αγρότες ή ντόπιους λαθρέμπορους…

Μείναμε έξι ώρες στην περιοχή ανάμεσα στα αναχώματα. Ξαπλωμένοι πάνω σε παχιά αγριόχορτα περιμένοντας την διαταγή για να φύγουμε πίσω στο στρατόπεδο. Τα πουλιά κελαηδούσαν παρά τον εφιαλτικό θόρυβο των στρατιωτικών οχημάτων, το ποτάμι κυλούσε αμέριμνο και τα σύννεφα κυνηγιόντουσαν στον ουρανό, αλλάζοντας αποχρώσεις. Όταν κάποια στιγμή οι μηχανές έσβησαν κατάλαβα πως αυτή ήταν – μάλλον - η τελευταία φορά που έφτανα τόσο κοντά στον "απαγορευμένο" ποταμό. Δεν με νοιάζει όμως, ότι έχει μείνει από τον Έβρο μέσα μου είναι δυο τρεις εικόνες και τα θολά πια πρόσωπα των παλιών συναδέλφων μου. Σα να διατάχθηκε κι ο καιρός να σβήνει κάθε σημάδι της παρουσίας μας εκεί, κάποτε στην Ανατολή…

Στην επάνω φωτό ο Έβρος, στην κάτω ο στρατιώτης "εντός μου"....

Ιδιωτική πρωτοβουλία, ανταγωνιστικότητα και άλλες «τρίχες»…

Στις αποκαλύψεις γύρω από το σκάνδαλο εκβίασης της ΜΕΒΓΑΛ το κυριότερο θέμα είναι οι αποκαλυφθείσες συμφωνίες των μεγάλων γαλακτοβιομηχανιών του κλάδου για τον εκβιασμό των γαλακτοπαραγωγών, ούτως ώστε να δίνουν το γάλα τους σε χαμηλότερη τιμή αφού θα έπαιρναν επιδοτήσεις από την Ε.Ε.!

Η συμφωνία ήταν απλή. Να εκβιαστούν οι παραγωγοί να δώσουν το γάλα πιο φθηνά, οι εταιρίες του κλάδου να μην δεχτούν παραγωγούς από άλλες εταιρίες και τελικά αν κάποιοι δεν συμμορφωθούν να γίνει εισαγωγή γάλακτος – φρέσκου, φρεσκότατου βεβαίως! – και να μείνει το γάλα όσων δεν θα συμφωνούσαν αδιάθετο.

Ο εκβιασμός δεν έγινε για να μειωθεί η τελική τιμή του γάλακτος που πληρώνει ο καταναλωτής, αλλά για να αυξηθούν τα κέρδη των εταιριών του κλάδου.

Το θέμα έγινε γνωστό από «σπόντα».

Το γάλα στην Ελλάδα όμως είναι προϊόν που ελέγχεται από ένα ολιγοπώλιο – τραστ, εκτός ελαχίστων εξαιρέσεων σε τοπικό επίπεδο. Ως τέτοιο δεν υπάρχει ούτε μία στο δισεκατομμύριο να λειτουργήσει ο ανταγωνισμός υπέρ του καταναλωτή, ενώ ο περιβόητος ανταγωνισμός της ελεύθερης οικονομίας, δεν λειτουργεί ούτε καν υπέρ των παραγωγών που είναι οι προμηθευτές της πρώτης ύλης για τα υπερκέρδη των εταιριών. Ο «ανταγωνισμός» λειτουργεί υπέρ των εταιριών και μόνο.

Έφυγα!...

Επέστρεψα χθες από τον Έβρο. Με ανάμικτα συναισθήματα και αρκετά κιλά "σπαρίλας". Το πρώτο πράγμα που μαθαίνεις να σκοτώνεις στον στρατό εξάλλου, είναι ο ελεύθερος χρόνος σου. Μια βρομάδα έξω από τον κόσμο, χωρίς νέα, χωρίς επικαιρότητα. Το μοναδικό θέμα ήταν πως θα περάσεις ο χρόνος να την ...κάνουμε! Μια εβδομάδα διαβίωση σε σκηνάκια, σε έναν λόχο όπου "υπηρετούσαμε" καμιά δεκαριά μαλλιάδες, σε ένα τάγμα που το Κ.Ψ.Μ. δεν είχε ούτε καν μπύρες, σ' έναν τόπο όπου το πιο ψηλό βουνό του βρίσκεται στην Σαμοθράκη καμιά εκατοστή χιλιόμετρα απόσταση. Βόλτα στο Διδυμότειχο δεν είχαμε την ευκαιρία να κάνουμε, αλλά είχαμε ατέλειωτες ώρες χαβαλέ και συζητήσεων. Επισκεφτήκαμε το "απαγορευμένο" ποτάμι, βαρέσαμε με πολυβόλα και όπλα, λιώσαμε στον ύπνο και τελικά φεύγοντας πήραμε μαζί μας ένα "λουκάνικο" αναμνήσεις που λίμναζαν στην μνήμη μας. Το Διδυμότειχο απέχει πλέον από την Δράμα δυόμιση ώρες με το αυτοκίνητο. Σαν πόλη μου φάνηκε πολύ διαφορετική. Με σχολή αστυνομίας, δεκάδες νεόδμητες πολυκατοικίες και εκείνη την ιδιαίτερη προφορά των κατοίκων του. Καλή κουβέντα πάντως από τους μη Εβρίτες για τους ντόπιους δύσκολα ακούς ακόμα και σήμερα..
Στην Δράμα είχε ζέστη. Η πρώτη μέρα ήταν βαρετή από κεκτημένη ταχύτητα. Από σήμερα αρχίζει το Φεστιβάλ Ταινιών Μικρού Μήκους.
Η γιορτή μας...

Καλή εβδομάδα!

This Geography of Ours (?) – Διδυμότειχο.

Σε μια ώρα ξεκινάω για το Διδυμότειχο. Πάνε δεκατέσσερα χρόνια από την μέρα που έφυγα από εκεί. Το Σάββατο που θα ξαναφύγω κλέινουν ακριβώς δεκατέσσερα χρόνια από την ημέρα που απολύθηκα από τον στρατό. Επίστρατος.
Δεν θυμάμαι και πολλά από την θητεία μου. 19 χρονών δεν δίνεις πολύ σημασία...
Θα κάνουμε τις βόλτες μας στο "κάστρο", θα πάμε για ποτό και καλή μουσική στην "Roxanne" θα πιούμε τα ουζάκια μας στα καφενεία, μπορεί και να αγοράσω κανένα "Δελφοί φίλτρα" από το πρατήριο στον κεντρικό δρόμο, για να κάνει κανένα ωραίο σχεδιάκι ο amig0 όταν ξαναβρεθούμε. Τώρα που το σκέφτομαι ρε φίλε, με αφορμή την θητεία γνωριστήκαμε! Να κι ένα καλό που προέκυψε από τις θητείες μας.
Αυτά προς το παρόν! Τα υπόλοιπα, μέσα στην εβδομάδα αν βρεθεί κάνενα πισί στον δρόμο μας ή με το καλό το ερχόμενο Σάββατο όταν μας ...αμολήσουν!
Αύριο παρά τα χακί η καρδιά μου περνώντας από την Δράμα θα πάει και πάλι στην πατρίδα της καρδιάς, την Χιλή, ν' αφήσει ένα λουλούδι και να υψώσει την γροθιά...
No olvidaremos!
Καλή εβδομάδα!
Hasta la proxima!...

Προσοχή Νάρκες!...

Θυμάμαι σαν τώρα στα πρώτα χρόνια του «εκσυγχρονισμού» και ενώ οι περισσότερες ιδιωτικοποιήσεις της περιόδου του επίτιμου προέδρου της Ν.Δ. είχαν βάλει λουκέτα στις επιχειρήσεις, την «προπαγάνδα» που στήριζε την πολιτική των ιδιωτικοποιήσεων. Θα εκποιούνταν μόνο ζημιογόνες για το δημόσιο επιχειρήσεις ή μικρά ποσοστά των μετοχών των κερδοφόρων.

Πρώτη ιδιωτικοποίηση – όσο θυμάμαι – ήταν αυτή της Ιονικής Τράπεζας, που βεβαίως δεν ήταν ζημιογόνα, αλλά οι «εκσυγχρονιστές» έκριναν ότι δεν θα μπορούσε να αντέξει τον εντεινόμενο ανταγωνισμό στον χώρο. Ήταν τότε στα πρώτα τινάγματα του δείκτη προς τον απατηλό ουρανό της «κονόμας» και πέραν των συνδικάτων και της Αριστεράς κανένας δεν αντέδρασε. Οι πολίτες γνωρίζοντας ότι μετά την πώληση τα «οκταράκια» προς τα πάνω του παράδοξου χαρταετού θα είναι αρκετά δεν συγκινήθηκαν ουδόλως.

Τα χρόνια κύλησαν με πολλές ιδιωτικοποιήσεις – μετοχοποιήσεις. Μέσα στην καλή χαρά οι υπουργοί ανακοίνωναν τα ετήσια αποτελέσματα των σχεδίου αποκρατικοποιήσεων. Η παραζάλη του Χρηματιστηρίου, οδήγησε στην γκιλοτίνα των «οκταρακίων», που κάποια στιγμή έγιναν «δωδεκαράκια», και άλλες επιχειρήσεις. Εξέλειψε βλέπετε η ανάγκη χρήσης του προπαγανδιστικού επιχειρήματος περί ζημιογόνων επιχειρήσεων.

Τα «πακέτα μετοχών» έφευγαν όπως τα πακέτα με τις πίτσες τις νύχτες που οι νοικοκυραίοι βλέπουν Τσάμπιονς Λιγκ. Αν υπήρχαν και «μπουκάλια μετοχών» είμαι βέβαιος ότι τα ψυγεία θα ανοιγόκλειναν σε ανάλογους ρυθμούς.

Ο.Τ.Ε., Δ.Ε.Η., Ο.Π.Α.Π., ΕΛ.ΠΕ., Ε.Υ.Δ.Α.Π., Ο.Σ.Ε., Οργανισμοί Λιμένων, Ελληνικά Τουριστικά Ακίνητα. Κάποια στιγμή σε ιδιώτες δόθηκε και η χρήση των μεγάλων έργων, όπως το νέο αεροδρόμιο της Αθήνας, το εθνικό οδικό δίκτυο κ.α.. Εκσυγχρονισμός κανονικώς δηλαδή, στην υγειά των κορόιδων. Ποιοι είναι τα κορόιδα. Μα οι γενιές των Ελλήνων που πλήρωναν τους λογαριασμούς παρά τα προβλήματα στα δίκτυα και τις καθυστερήσεις ή τις ανακολουθίες.

Γιατί είμαστε κορόιδα; Γιατί, λέμε τώρα, αν από τα αυξημένα φορολογικά έσοδα από την αύξηση της τιμής των καυσίμων δεν υπάρχει δυνατότητα να χορηγηθεί επίδομα θέρμανσης, δεν θα μπορούσε ο υπό απόλυτο κρατικό έλεγχο Ο.Τ.Ε. να το κάνει από τα κέρδη του; Μια ο Ο.Τ.Ε. μια η Δ.Ε.Η., μια ο Ο.Π.Α.Π. και πάει λέγοντας.

Τραβηγμένο σενάριο; Τι θα έκανε δηλαδή τα κέρδη του ο Ο.Τ.Ε. αν δεν είχε άλλους μετόχους, πλην του κράτους;

Τώρα που έχει λοιπόν πολλούς θεσμικούς και μικρούς μετόχους, η κυβέρνηση αποφάσισε να παραχωρήσει την πλειοψηφία των μετοχών και το μάνατζμεντ σε ιδιώτες και να κρατήσει μόνο το δικαίωμα της μειοψηφία στην διοίκηση του. Παραχωρώντας ουσιαστικά σε ιδιώτες μια κομβικής σημασίας εταιρία στον χώρο των τηλεπικοινωνιών, ο οποίος είναι από τους πλέον κρίσιμους για την χώρα.

Η ιδιωτικοποίηση του Ο.Τ.Ε. είναι η κλιμάκωση μιας αδιέξοδης πολιτικής που ναρκοθετεί μέρα με την ημέρα το μέλλον των σημερινών και των επερχόμενων γενεών των ανθρώπων που ζουν σε αυτή την χώρα…

Μια βόλτα στην έκθεση…

Ο καιρός είναι καταπληκτικός αυτές τις μέρες. Θερμοκρασίες Αυγουστιάτικες και Οκτωβριανό αεράκι τις νύχτες. Ο Σεπτέμβρης όμως έχει τα δικά του, αποκλειστικά χαρακτηριστικά...

Την Διεθνή Έκθεση της Θεσσαλονίκης που αν αποκλείσουμε την πολιτική διάσταση της, είναι ένα μεγάλο παζάρι, μια εμποροπανήγυρις όπου η βόλτα μας παλιότερα είχε όλα εκείνα τα χαρακτηριστικά, που έχουν σήμερα οι βόλτες μας με τα παιδιά μας στα εμπορικά κέντρα και στα πολυκαταστήματα. Μόνο που εμείς πηγαίναμε στην έκθεση μια φορά τον χρόνο κι αυτή αν βοηθούσαν οι περιστάσεις. Θυμάμαι αμυδρά μια οικογενειακή εκδρομή στην Έκθεση, τέλη της δεκαετίας του εβδομήντα, με το λεωφορείο και μαζί με κάποιους γείτονες. Τον πελώριο πύργο του Ο.Τ.Ε., τα δεκάδες περίπτερα που με ζαλίζανε αλλά και την επιθυμία και τον φόβο που μου γεννούσε η διαδρομή με το «τρενάκι του τρόμου». Δεν την είχα κάνει τελικά! Αλλά έφαγα και παγωτό και σάντουιτς, ήπια και πορτοκαλάδα, πήρα και μερικά παιχνιδάκια στα χέρια και το βράδυ που γυρίσαμε στην Δράμα, κοιμήθηκα σαν το πουλάκι!…

Από τότε δεν έχω ξαναπάει στην Δ.Ε.Θ. Μόνο σε κλαδικές εκθέσεις που έγιναν τα προηγούμενα χρόνια. Έχουν τύχει περίοδοι που ήμουν στην Θεσσαλονίκη τις ημέρες λειτουργίας της έκθεσης, αλλά στα μετεφηβικά χρόνια μια βόλτα στην έκθεση θα ήταν το τελευταίο που θα σκεφτόμουν να κάνω…