Χριστούγεννα στις παραλίες!…

Σκοτεινός ο ορίζοντας στο Αφγανιστάν πέντε χρόνια μετά την αμερικανική επέμβαση. Οι «Ταλιμπάν» εκδιώχθηκαν αλλά δεν ανέστειλαν την δράση τους. Σήμερα είναι παρόντες σε πολλές περιοχές του Αφγανιστάν, δολοφονούν ανθρώπους που αγωνίζονται για τα δικαιώματα των γυναικών ενώ οι επιθέσεις αυτοκτονίας αυξάνονται συνεχώς. Η ζωή των απλών ανθρώπων δεν έχει βελτιωθεί και πολύ, ενώ η όποια προσδοκία για ένα καλύτερο μέλλον επισκιάζεται από την πιθανότητα επιστροφής των Ταλιμπάν στην εξουσία. Οι οποίοι είναι γέννημα – θρέμμα της αμερικανικής εξωτερικής πολιτικής που σήμερα προσπαθεί να καταστείλει την δράση τους, ενώ την δεκαετία του ’70 τους εξόπλιζε για να πολεμάν τους κομμουνιστές…

Ισχυρότερη είναι ταυτόχρονα η απειλή από την τρομοκρατία σήμερα, επισημαίνει έκθεση Εθνικής Επιτροπής Πληροφοριών των Η.Π.Α. Σε αντίθεση με τα όσα υποστηρίζει η Ουάσινγκτον, στα συμπεράσματα της έκθεσης αναφέρεται ότι «ο πόλεμος στο Ιράκ καλλιεργεί βαθιά δυσαρέσκεια εναντίον των Η.Π.Α. και η κατάσταση πιθανότατα θα γίνει χειρότερη πριν υπάρξει βελτίωση». Αν υπάρξει βέβαια βελτίωση καθώς η παραμονή των κατοχικών στρατευμάτων στο Ιράκ δεν εξυπηρετεί καμιά κοινωνική ανάγκη σε όλους τους τομείς.

Υπάρχει βέβαια πάντα η φιλολογία ότι ο σκοπός για τον πόλεμο κατά της τρομοκρατίας θα επιτευχθεί και θα εξοντωθούν όλοι οι «κακοί» και θα κυριαρχήσει η νεοφιλελεύθερη «ηθική» σε όλο τον πλανήτη, η οποία δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι είναι το προστάδιο της κοινωνικής ευημερίας. Τότε θα αλλάξουν και οι εποχές για να κάνουμε κι εμείς στο βόρειο ημισφαίριο Χριστούγεννα στις παραλίες!…

Ποιοι κερδίζουν από τον φόβο…

Τα προβλήματα που αντιμετωπίζει η ελληνική κοινωνία σήμερα δημιουργούν ένα ασφυκτικό κλίμα πίεσης στην καθημερινότητα μεγάλων τμημάτων του πληθυσμού. Ανεργία, υποαμειβόμενη και ανασφάλιστη εργασία, απουσία θεσμών προστασίας των εργαζομένων, η συρρίκνωση του ελεύθερου χρόνου η εκτεταμένη διαφθορά που ουσιαστικά γεννάει όλα τα παραπάνω. Σε συνδυασμό με την γενικότερη εικόνα κρίσης σε βασικούς τομείς της ζωής μας, όπως το ολοένα και πιο ακριβό κόστος για βασικά αγαθά της ζωής, η αυξανόμενη παραβατικότητα, η καθημερινή ανασφάλεια για το μέλλον σε κοινωνικές ομάδες που βρίσκονται στα όρια της αξιοπρεπούς διαβίωσης. Η συγκυρία είναι δύσκολη και μέσα σε τέτοιες συνθήκες είναι δυστυχώς πρόσφορο το έδαφος για να ονομαστούν «εχθροί» αυτοί που εύκολα μπορούν να πληγούν. Οι νόμιμοι, οι υπό μονιμοποίηση, και οι «παράνομοι» ξένοι.

Με την είσοδο τους στην χώρα από την δεκαετία του ’90 υπήρξε εντυπωσιακή ανάπτυξη της οικονομίας και για πρώτη φορά μετά τον πόλεμο η ελληνική κοινωνία καλούνταν και καλείται να υποδεχτεί οικονομικούς αυτή τη φορά πρόσφυγες άλλης εθνικότητας, κυρίως Αλβανούς και κατοίκους των γειτονικών χωρών. Στις αρχές του περασμένου αιώνα οι πρόσφυγες ήταν ελληνικής καταγωγής και αν ψάξουμε θα βρούμε να επιβιώνουν μέχρι και σήμερα στερεότυπα που δημιουργήθηκαν από την προβληματική ενσωμάτωση εκείνων των προσφύγων.

Σήμερα ανάλογα στερεότυπα λειτουργούν για τους πρόσφυγες με πιο ακραία χαρακτηριστικά λόγω της διαφορετικής εθνικής τους προέλευσης. Αναπαράγονται από τα Μέσα Ενημέρωσης, υιοθετούνται συγκαλυμμένα από πολιτικά κόμματα και λαμβάνουν σταδιακά θέση στο ιδεολογικό πλαίσιο της κοινωνίας μας.

Τα στερεότυπα και η ρατσιστική αντιμετώπιση κρύβουν την πραγματική αιτία των προβλημάτων που αντιμετωπίζει η ελληνική κοινωνία και τα οποία δεν μπορούν ή φοβούνται να λύσουν οι κοινωνικές ομάδες που είναι ευάλωτες. Το αστικό κράτος είναι αυτό που διαμορφώνει μέσα από τις κυβερνητικές πολιτικές τις ασφυκτικές συνθήκες διαβίωσης, ενώ οι κερδισμένοι από την κατάσταση αυτή δεν είναι οι οικονομικοί πρόσφυγες αλλά η ελληνική αστική και μεσοαστική τάξη. Το ίδιο κράτος διαβρωμένο από τα φαινόμενα διαφθοράς δεν παρέχει παρά ελάχιστες διασφαλίσεις για την αξιοπρεπή διαβίωση των πολιτών, ενώ την ίδια ώρα εμποδίζει την ομαλή ενσωμάτωση των οικονομικών προσφύγων αφήνοντας έτσι περιθώρια για την γκετοποίηση τους.

Τα «τείχη» των γκέτο έχουν δυο πλευρές. Κυρίως όμως κρύβουν τον ορίζοντα της αρμονικής συνύπαρξης που θα ωφελήσει όλους μας, Έλληνες και ξένους και όχι μόνο αυτούς που σήμερα καρπώνονται τους κόπους και τις θυσίες μας.

Κουκούλωμα, η «τέχνη» της διακυβέρνησης.

Νέα τροπή, την αναμενόμενη, παίρνει πια το θέμα των υποκλοπών μετά την δημοσίευση στην εφημερίδα «το Βήμα», απόρρητων εγγράφων που αποδεικνύουν συμφωνία των κυβερνήσεων Ελλάδας και Η.Π.Α. για την εγκατάσταση μηχανημάτων παρακολούθησης συνομιλιών λίγες ημέρες μετά τη νίκη της Ν.Δ. στις εκλογές του 2004. Το πρόσχημα ήταν η ασφάλεια των Ολυμπιακών αγώνων και έτσι η συμφωνία επεκτάθηκε και μετά την λήξη των αγώνων.

Η κυβέρνηση δια του κυβερνητικού εκπροσώπου αρνήθηκε προχθές την ύπαρξη τέτοιας συμφωνίας και ζήτησε όποιος έχει στοιχεία να τα προσκομίσει στον εισαγγελέα. Το Υπουργείο Δημόσιας Τάξης διέψευσε την ύπαρξη τέτοιας συμφωνίας. Οι γνωστές επωδοί μετά από ιστορίες όπως αυτή των υποκλοπών ή εκείνη με τις απαγωγές των Πακιστανών.

Η υπόθεση των υποκλοπών έχει «ξεχειλώσει» εδώ και πολύ καιρό. Από την εντεκάμηνη καθυστέρηση γνωστοποίησης του γεγονότος από την κυβέρνηση μέχρι τις διαρροές από τα πορίσματα των επιτροπών εμπειρογνωμόνων που αναφέρουν τηλέφωνα και διευθύνσεις από όπου γίνονταν οι παρακολουθήσεις, όλα δείχνουν ότι πάμε για ένα άτσαλο «κουκούλωμα» του ποιος έκανε τις υποκλοπές και με ποιο στόχο. Το κουκούλωμα άλλωστε ήταν το κύριο γνώρισμα και στην υπόθεση της απαγωγής των Πακιστανών.

Η κυβέρνηση οφείλει να αναζητήσει και να πει την αλήθεια. Οι υπεκφυγές και το κρυφτούλι κάθε άλλο παρά τα συμφέροντα της χώρας εξυπηρετούν. Αλλά βέβαια σε όλα αυτά σημαντικό ρόλο παίζουν οι συμφωνίες που έχουν υπογραφεί τα τελευταία χρόνια με τις Η.Π.Α. και την Ε.Ε. για μια σειρά από σημαντικά ζητήματα που σχετίζονται με τα κοινωνικά και πολιτικά δικαιώματα.

Η φωτό είναι από το Ποντίκι.

Το τέλος της ατιμωρησίας;…

«Υπερασπίζομαι τον εαυτό μου, δίχως βίαιες ενέργειες μέσα σε μια μειονότητα Ελλήνων, μέσα σε μια πλειονότητα αλλοδαπών. Βεβαίως, στενοχωρούμαι και δεν επικροτώ τέτοιες ενέργειες, βεβαίως δεν ήμουν ειρηνόφιλος Ιεχωβάς, δεν θεωρώ όμως ότι επειδή είμαι εθνικιστής είμαι και δολοφόνος, επειδή είμαι γεροδεμένος είμαι και τραμπούκος. Το ότι συλλυπούμαι δεν σημαίνει ότι πρέπει να ζητήσω συγγνώμη για κάτι που δεν έκανα».

Αντώνης Ανδρουτσόπουλος – «Περίανδρος», απόσπασμα της απολογίας του στο δικαστήριο που τον καταδίκασε πρωτόδικα σε 21 χρόνια κάθειρξη για την δολοφονική επίθεση στον Δημήτρη Κουσουρή έξω από τα δικαστήρια της Αθήνας το καλοκαίρι του 1998.

Ο Δημήτρης Κουσουρής βέβαια δεν είναι αλλοδαπός. Ούτε μέρος κάποιας πλειονότητας που καταπιέζει μειονότητες. Θα μπορούσε με το «σκεπτικό» του «Περίανδρου» να είναι ειρηνόφιλος Γιαχωβάς. Αλλά το σκεπτικό των Ελλήνων νεοναζί δεν αφορά την πατρίδα μας. Αφορά μια «Ελλάδα» που σέρνεται…

Ο Ανδρουτσόπουλος καταζητούνταν(;) επτά χρόνια, πριν παραδοθεί πέρσι στην Αστυνομία. Όπως όλα δείχνουν δεν έφυγε καθόλου από την Ελλάδα ενώ δεν αποκλείεται να κινούνταν και στην Αθήνα. Από την επίθεση των νεοναζί ο Κουσουρής γλίτωσε ως εκ θαύματος το μοιραίο. Νοσηλεύτηκε για πολλές ημέρες στην εντατική διασωληνωμένος πριν διαφύγει οριστικά τον κίνδυνο. Μαζί με τους δύο συντρόφους του που ξυλοκοπήθηκαν τότε και επίσης είχαν αναγνωρίσει ως επικεφαλής των νεοναζί τον Ανδρουτσόπουλο.

Ο Ανδρουτσόπουλος ήταν από τους ηγέτες της νεοναζιστικής οργάνωσης "χρυσή αυγή", ενώ ακόμη και σήμερα οι οπαδοί της σωπαίνουν για να τον ακούσουν όταν μιλάει. Η «Χρυσή Αυγή» έχει τυπικά αυτοκαταργηθεί ως οργάνωση, αλλά ουσιαστικά λειτουργεί υπό άλλο όνομα. Τα φίδια ως γνωστό αλλάζουν «πουκάμισα» συχνά.

Οι νεοναζί στην χώρα μας είναι λίγοι. Οι ρατσιστές είναι λίγο περισσότεροι. Αυξάνονται δε με τα χρόνια όσο η τηλεοπτική δημοκρατία μας γίνεται πιο κραταιή και η αμορφωσιά «καδράρει» όλο και περισσότερα πτυχία στους τοίχους των σπιτιών. Η απόφαση για την καταδίκη του Ανδρουτσόπουλου είναι σημαντική καθώς κατά πάσα πιθανότητα σηματοδοτεί το τέλος της ατιμωρησίας των μελών νεοναζιστικών ομάδων που λειτουργούν στην χώρα μας και την ανάληψη από μέρους των κρατικών θεσμών ενός μικρού μέρους της ευθύνης για την αντιμετώπιση του θλιβερού κοινωνικοπολιτικού φαινομένου.

Η μεγαλύτερη ευθύνη όμως ανήκει σε μας…

Η Εγνατία και το «φρέσκο γάλα».

Άλλο ένα κομμάτι της Εγνατίας οδού δόθηκε από χθες στην κυκλοφορία. Πρόκειται για το τμήμα που παρακάμπτει το πολύ όμορφο και επικίνδυνο κομμάτι της εθνικής οδού που περνάει μέσα από τα Μακεδονικά Τέμπη στην Ρεντίνα της Θεσσαλονίκης. Η διαδρομή για την Θεσσαλονίκη γίνεται συντομότερη και …ασχημότερη. Ουσιαστικά πλέον στο τμήμα από την γέφυρα του Στρυμόνα προς την πρωτεύουσα της Μακεδονίας, απομένει το κομμάτι από την Νυμφόπετρα μέχρι την Ρεντίνα που βρίσκεται στα χωματουργικά. Η Εγνατία στην ευρύτερη περιοχή μας διακόπτεται στο τμήμα Στρυμόνας – Άγιος Ανδρέας Καβάλας (Πιέρια κοιλάδα), τμήμα σαράντα χιλιομέτρων που θα παραδοθεί σε δύο χρόνια, σύμφωνα με τον κ. Σουφλιά, ενώ το τμήμα Χρυσούπολη - Βανιάνο Ξάνθης θα παραδοθεί τον Σεπτέμβρη του 2007. Αν ολοκληρωθεί η Εγνατία η απόσταση από την Ορεστιάδα μέχρι την Θεσσαλονίκη θα είναι περίπου στις τρεις ώρες και θα μειωθούν τα θανατηφόρα τροχαία που στην εθνική Θεσσαλονίκης - Καβάλας είναι πάρα πολλά! Άντε να δούμε…

Εν τω μεταξύ, ο θόρυβος για το φρέσκο γάλα και το καρτέλ που το εκμεταλλεύεται αφήνει την θέση του στην κουβέντα για την μεγιστοποίηση του χρόνου μετά το πέρας του οποίου το γάλα δεν θεωρείται φρέσκο. Το υπουργείο υποστηρίζει ότι κάτι τέτοιο θα ρίξει κατά 10% τις τιμές στο γάλα, αλλά το μόνο σίγουρο είναι ότι το πραγματικά φρέσκο γάλα θα αποτελεί όνειρο θερινής νυκτός για τους περισσότερους Έλληνες.

Εμείς στην Δράμα σε ότι αφορά το φρέσκο γάλα, είμαστε τυχεροί…

Στην φωτό ένα τμήμα του δρόμου Ρεντίνα - Νυμφόπετρα...

Καλή εβδομάδα!...

...:-)

This Geography of Ours (4) – Το "τόξο" του Βορρά

Το Σάββατο πήγαμε μια βόλτα στον Βορρά του νομού μας. Στην περιοχή που βλέπει την «πλάτη» του Φαλακρού. Ξεκινήσαμε για Νευροκόπι κι από εκεί πήραμε τον δρόμο για Ποταμούς, που περνάει κοντά από το Χρυσοκέφαλο και τα Λευκόγεια, και φτάνει στο Λιβαδάκι και την Αχλαδιά. Ανηφορίσαμε από εκεί για Παγονέρι και μετά από μια σύντομη περιήγηση καθίσαμε να φάμε στο «Ηλιοστάσιο»…

Το Παγονέρι και τα άλλα χωριά τα θυμάμαι από πιτσιρίκι όταν από τις κοντινές στον Βώλακα βουνοκορφές ατενίζαμε προς Βορρά. Από τότε δεν είχα πάει πάνω από δυο φορές σ’ αυτά τα μέρη. Τα τελευταία χρόνια όμως με τα προγράμματα αγροτουρισμού έχουν δημιουργηθεί πολλές αξιόλογες μονάδες και αρχίσαμε να επιστρέφουμε. Παραδοσιακές ταβέρνες, ξενοδοχεία συνεταιρισμοί. Οι αποστάσεις δεν είναι μεγάλες – π.χ. για Ποταμούς η διάρκεια ταξιδιού από Δράμα είναι μια ώρα δρόμος – οι άνθρωποι λαχταρούν να δούνε άλλους ανθρώπους και η φύση από εδώ και πέρα μέχρι να παγώσουν τα πρώτα χιόνια είναι οργιαστική.

Αυτό που λείπει όμως είναι ο δρόμος που θα ενώνει όλο τον βόρειο όγκο του νομού μας. Από το Νευροκόπι μέχρι το Παρανέστι από την βόρεια πλευρά του Φαλακρού. Ένα συγκοινωνιακό τόξο το οποίο θα έχει δύο βέλη. Τον υπάρχοντα δρόμο για το Σιδηρόνερο που κατεβάζει στην Δράμα και τον υπό κατασκευή δρόμο Ποταμών – Βώλακα που συντομεύει κατά πολύ την διαδρομή για τα χωριά που βρίσκονται κοντά στους Ποταμούς.

Η ιδέα δεν είναι καινούργια, όπως και το γεγονός ότι είναι ακόμα στα χαρτιά. Η ανάπτυξη της περιοχής προϋποθέτει ένα καλό και όσο το δυνατόν εύκολα προσβάσιμο οδικό δίκτυο. Υποδομές υπάρχουν πια, θέλγητρα πάντα υπήρχαν ένας δρόμος μένει για να αποκτήσει η περιοχή ένα μεγάλο πλεονέκτημα…

Επάνω τα υψώματα βορειοδυτικά του Βώλακα. Κάτω ο χάρτης του νομού Δράμας. Με κόκκινο είναι το τόξο. Τμηματα του επαρχιακού δικτύου και δασικοί δρόμοι που αν βελτιωθούν και συνδεθούν μεταξύ τους θα κάνουν την πρόσβαση στην ορεινή Δράμα πολύ εύκολη για όλους. (Πληροφορίες για την Δράμα www.drama.gr)

Όσο μικραίνω…

Όσο μικραίνω γύρω ο κόσμος μεγαλώνει /όπως σαρώνει /στο πέρασμα του ο καιρός /όλα τα τείχη που 'χα χτίσει, /πάει κι απλώνει /στη θέση τους λιβάδια /κι από πάνω ο ουρανός /ανατινάζεται κι ελευθερώνει /άγρια άλογα που αρχίζουν /και καλπάζουνε καθώς /η μέρα φεύγει θριαμβεύοντας /κι υψώνει /πύρινα λάβαρα με αστέρια και γεράκια μες στο φως...
Όσο εγώ σβήνω/ αυτή η φλόγα δυναμώνει /όπως πυρώνει /το μαύρο ατσάλι της ψυχής /βλέπω τον πάγο που 'χα γύρω μου να λιώνει, /βλέπω τους δρόμους ανοιχτούς /μέχρι τα πέρατα της Γης, /τώρα είμαι σύννεφο αν γίνω χιόνι /θέλω να πέσω μες στον κήπο σου στην άκρη της αυλής, /να είμαι το δάκρυ του χιονάνθρωπου που λιώνει /μες στην απέραντη λιακάδα της δικιάς σου της ζωής...
Όσο λιγότερο παλεύω δυναμώνει /αυτός ο αέρας που έτσι και δεν του αντισταθείς /γίνεσαι χνούδι ελαφρύ και σε σηκώνει, /πετάς μαζί με τα πουλιά στα βάθη της ανατολής, /ακούς να τρέχουνε νερά, ακούς τ' αηδόνι, /βλέπεις τη θάλασσα μακριά, τη νοσταλγείς /και τότε ο αέρας απαλά σε προσγειώνει /μες στην παλάμη αυτής /που χρόνια περιμένει να της πεις /όσο μικραίνω γύρω ο κόσμος μεγαλώνει...

Τα καλύτερο τραγούδι που άκουσα φέτος. Παύλος Παυλίδης από τον καινούργιο δίσκο του «Άλλη μια μέρα».

Στην υγειά μας!…

Τα κελιά που ...χτίζουμε.

Απόσπασμα ειδησεογραφικού τηλεγραφήματος:

«…Όπως δήλωσε στις βρετανικές αρχές ο Μανουέλ Μπράβο, ο πατέρας του ήταν ηγέτης της Ένωσης Δημοκρατικής Νεολαίας, που αντιπολιτευόταν το καθεστώς του προέδρου της Αγκόλας, Χοσέ Εντουάρντο ντος Σάντος. Οι δυνάμεις ασφαλείας του καθεστώτος δολοφόνησαν τους γονείς του Μανουέλ και βίασαν τις αδελφές του, με αποτέλεσμα ο ίδιος να αυτοεξοριστεί με την οικογένειά του στη Βρετανία.
Το τελευταίο διάστημα ο Μανουέλ είχε μεταφερθεί μαζί με το γιο του Αντόνιο στο κέντρο κράτησης λαθρομεταναστών Γιάρλς Γουντ, στο Μπεντφορντσάιρ ,περιμένοντας να εκδοθεί στην Αγκόλα, καθώς είχε απορριφθεί η αίτηση πολιτικού ασύλου που είχε καταθέσει. Στο κέντρο κράτησης ο Μανουέλ έγραψε ένα σημείωμα :"Θέλω να πεθάνω ή να σκοτωθώ, αφού δεν υπάρχει δυνατότητα να μείνω στη Βρετανία. Αν πεθάνω, θέλω ο γιος μου να μείνει στη χώρα και να συνεχίσει την εκπαίδευσή του. Δεν θέλω να επιστρέψει στην Αγκόλα για να υποφέρει".
Τελικά ο Μανουέλ δεν δίστασε να κρεμαστεί από μία σκάλα, αφού αποχαιρέτησε τον γιο του στο κελί που μοιραζόταν μαζί του ,μήπως και με αυτόν τον τρόπο συγκινηθούν οι αρχές και αφήσουν τον 13χρονο γιο του να παραμείνει στη Βρετανία….» (Α.Π.Ε. 21/9/2006)

Η βρετανική κοινή γνώμη είναι συγκλονισμένη…

Έτσι είναι οι «κοινές γνώμες» στην Ευρώπη. Αν δεν ακούσουν για θανατερό και αγχόνες δεν συγκλονίζονται. Οι πολιτικές ηγεσίες είναι λιγάκι πιο αναίσθητες.

Η «Ευρώπη – φρούριο» οχυρώνεται και εκτελεί αδιακρίτως όσους επιμένουν να περάσουν τα σύνορα της. Στην Θέουτα και την Μελίγια, στη Λαμπεντούζα, στο Αιγαίο, στο Γιαρλς Γουντ και όπου αλλού υπάρχουν οι χώροι «υποδοχής» προσφύγων.

Ο Μανουέλ Μπράβο ήταν ένας από τους δεκάδες χιλιάδες ανθρώπους που περιμένουν μια ευκαιρία για να ζήσουν μακριά από την πατρίδα τους. Αφού η πατρίδα είναι μόνο γεωγραφικός όρος και όχι ουσιαστικός. Είχε έναν λόγο παραπάνω από κάποιους άλλους λόγω της πολιτικής του δράσης.

Αλλά η γραφειοκρατία στην Ε.Ε. δεν μελετάει ιδιαίτερα τις αιτήσεις για πολιτικό άσυλο, αφού η γενική κατεύθυνση είναι να περιοριστούν στο ελάχιστο οι εγκρίσεις για να περιοριστεί ο αριθμός των προσφύγων που νομιμοποιούνται.

Η θλιβερή είδηση αποκαλύπτει μια σκοτεινή πραγματικότητα. Το απονενοημένο διάβημα του Μανουέλ είναι ένα φως μέσα σε αυτήν. Μια υπόμνηση ανθρώπινη και βαθύτατα πολιτική...

Ο Άνεμος…

Παραθέρισα φέτος σε ένα από τα πιο όμορφα νησιά του Αιγαίου. Την Σάμο. Από την πρώτη μέρα που πάτησα τα πόδια μου εκεί μου έκαναν εντύπωση οι τεράστιες ανεμογεννήτριες που ήταν εγκατεστημένες σε δύο σημεία. Το ένα είναι στο ύψωμα Ράχες που βρίσκεται μεταξύ Πυθαγορείου και Βαθέως και το άλλο στην περιοχή Τηγανάκι κοντά στον Μαραθόκαμπο. Και στις δύο περιοχές υπήρχαν εγκατεστημένες από πέντε μεγάλες και περίπου εννιά μικρότερες ανεμογεννήτριες.

Την πρώτη μέρα που παρατήρησα τις ανεμογεννήτριες δεν είχε πολύ αέρα και υπέθεσα ότι οι πέντε ανεμογεννήτριες που γυρνούσαν βρίσκονταν σε καλύτερο σημείο και ο λιγοστός άνεμος μπορούσε να τις κινήσει. Την δεύτερη μέρα είδα ότι ενώ ο άνεμος ήταν πιο δυνατός εξακολουθούσαν να λειτουργούν μόνο οι πέντε μεγάλες ανεμογεννήτριες. Οι υπόλοιπες φάνταζαν σαν σταματημένα σλιμ ελικόπτερα. Να ήταν το μικρό μέγεθος που έφταιγε; Να λειτουργούν μόνο αν ο άνεμος πνέει με πολλά μποφόρ;

Η ίδια εικόνα με μικρές παραλλαγές επικρατούσε και στις Ράχες.

Στην πρώτη ευκαιρία ρώτησα κάποιον ντόπιο που είχε σχετικές γνώσεις γιατί το «πάρκο» στον Μαραθόκαμπο δεν λειτουργούσε πλήρως.

Οι ανεμογεννήτριες που δουλεύουν, μου είπε, είναι ιδιωτικές. Οι υπόλοιπες είναι του δημοσίου!

Στην ερώτηση γιατί δεν λειτουργούν, μου απάντησε, ότι αυτό δεν το γνωρίζει. Συμπλήρωσε πάντως ότι στο εταιρικό σχήμα που εκμεταλλεύεται τις λειτουργούσες ανεμογεννήτριες, συμμετέχουν ως μέτοχοι και υπηρεσιακό στέλεχος της δημόσιας εταιρία που θα έπρεπε να έχει σε λειτουργία και τις υπόλοιπες ανεμογεννήτριες αλλά και πρώην υπουργός σε κυβερνήσεις του ΠΑ.ΣΟ.Κ. και πρωτοκλασάτο στέλεχος, που έχει προφανώς φιλική σχέση με το υπηρεσιακό στέλεχος.

Το ερώτημα είναι απλό. Με τον άνεμο μπορούν να λειτουργούν όλες οι ανεμογεννήτριες. Όταν φυσάει, φυσάει για όλους. Ποιος είναι ο λόγος που είναι «κλειδωμένες» οι δημόσιες ανεμογεννήτριες σε ένα νησί όπου το ενεργειακό πρόβλημα είναι ακόμα και σήμερα άλυτο γιατί η παραγωγή ενέργειας βασίζεται στον «πατροπαράδοτο» τρόπο της Δ.Ε.Η.;

Τα ερωτήματα που θα γεννούσε μια απάντηση στο πιο πάνω ερώτημα είναι πάρα πολλά. Τα περισσότερα δε είναι γεμάτα απογοήτευση από ένα κράτος που έμαθε μόνο να εκποιεί…

Όταν κλείνει ένα σχολείο, ανοίγει ένα σούπερ - μάρκετ...

Από την περασμένη Δευτέρα τα σχολεία όλης της χώρας είναι κλειστά, θεωρητικά πάντα, λόγω της πενθήμερης απεργίας που κήρυξε η Διδασκαλική Ομοσπονδία. Κάποιοι γονείς δυσανασχετούν που με το καλημέρα τα σχολεία κλείνουν. Κάποιοι άλλοι λένε ότι πολλά είναι τα στραβά στην εκπαίδευση. Και κάποιοι λίγοι ελπίζουν ότι κάτι μπορεί να αλλάξει για την καλύτερη μόρφωση των παιδιών πρωτίστως αλλά και για την διατήρηση του δωρεάν χαρακτήρα της δημόσιας εκπαίδευσης που χρόνο με τον χρόνο μειώνεται.

Αυτή είναι η κεντρική πολιτική επιλογή της Ε.Ε. αλλά και των «εταίρων» του δικομματισμού στην χώρα μας. Να μειωθεί, μέσω της απαξίωσης του, όσο το δυνατόν ο δημόσιος δωρεάν χαρακτήρας της εκπαίδευσης για να εξαπλωθεί η δραστηριότητα του ιδιωτικού κερδοσκοπικού κεφαλαίου σε έναν ακόμα τομέα της αγοράς. Η ιδιωτικοποίηση της παιδείας όμως, φέρνει πρόσθετα βάρη στις πλάτες των εργαζόμενων. Μαζί με την φορολογία που δεν μειώνεται, τους μισθούς που, ουσιαστικά, δεν αυξάνονται, έρχονται και τα δίδακτρα πάσης φύσεως για την εκπαίδευση των παιδιών.

Αναρωτιέμαι γιατί δε Νοιάζεται κανείς αν θα μορφωθούν τα παιδιά που μένουν στις λαϊκές συνοικίες; Η νεοφιλελεύθερη κοινωνία μας μπορεί να αδιαφορεί για την μόρφωση των παιδιών της. Αρκεί να έχουν δύναμη για να σκάβουν, να είναι αρκετά κυνικά για να σκοτώνουν και αναίσθητα για να εκμεταλλεύονται ευκαιρίες κι ανθρώπους. Η κοινωνία στην οποία πληρώνεις για να μάθεις γράμματα, είναι αυτή που θα κλείνει τα σχολεία για να ανοίγει σούπερ – μάρκετ. Για να ψωνίζουν οι «έχοντες» και να ληστεύουν οι «μη έχοντες»…

Ο πασίγνωστος πίνακας του Νικόλαου Γκύζη που οπτικοποίησε τον μύθο του κρυφού σχολειού...