Ο πολτός των «καλικάντζαρων»

Στον πολτό που καθημερινά μας σερβίρεται ως η πραγματικότητα που υπάρχει γύρω μας, υπάρχουν συγκεκριμένες βεβαιότητες για τον κόσμο. Η πρώτη και "καλύτερη", ότι αυτός ο κόσμος δεν μπορεί να αλλάξει ή αν προτιμάτε ότι ο καθείς μας ματαιοπονεί αν νομίζει ότι μπορεί να τον αλλάξει. Οι ηλικιωμένοι πρέπει να βλέπουν «λάμψη» και να την βρίσκουν με κανένα πλεκτό ή καμιά πασιέντζα και ξερές. Οι μεσήλικες να ασχολούνται με τα οικονομικά του οίκου τους, να διαβάζουν καμιά αθλητική εφημερίδα και να τηλεφωνάν στο «καφενείο των φιλάθλων» ή το «όποιος αντέξει», περιμένοντας κανένα Σαββατόβραδο για την έξοδο τους ή τις διακοπές. Οι εργένηδες που γενικώς αυξάνονται τα τελευταία χρόνια να ψάχνουν εναγωνίως το έτερον τους ήμισυ εν μέσω ασμάτων του Φοίβου και του Καρβέλα. Οι έφηβοι να αλλάζουν κάθε εβδομάδα μελωδία στο κινητό τους, να ερωτεύονται πια όλο και περισσότερο μέσα στα chatroom και να καταναλώνουν αμάσητο ότι σερβίρει η εμποροπανήγυρις των μέσων ενημέρωσης. Ο Έλληνας σήμερα όπως αντικατοπτρίζεται στρεβλά, είναι κάτοικος μιας πόλης, προσέχει την εμφάνιση του, η επικαιρότητα και η ζωή του καθορίζεται μόνο από ήδη γνωστά άτομα, είναι με το ένα πόδι μέσα στο νέο κόσμο των τεχνολογιών και κάνει πολλά όνειρα τα οποία εύχεται κάποια στιγμή να πραγματοποιηθούν, ενώ μετέρχεται όλα τα μέσα για να επιτύχει τους σκοπούς του. Η παραπάνω εικόνα είναι κυρίαρχη μόνο ως πρότυπο γιατί μέσα στην κοινωνία υπάρχουν κι άλλες εικόνες ανθρώπων που δεν προτιμούνται από τους επιμελητές του Lifestyle μας.

Πώς να παιχθεί ένα τραγούδι που μιλάει για έρωτες πλάι σε πηγάδια, όταν μπορεί να παιχτεί ένα άλλο που μιλάει για ένα ερωτικό μήνυμα σε κινητό τηλέφωνο; Όχι μόνο θα εκφραστεί κουτσά – στραβά το ίδιο συναίσθημα αλλά θα ενισχύσουμε και το πρότυπο του ανθρώπου που ερωτεύεται χρησιμοποιώντας το κινητό του. Τι να ενισχυθεί, το πρότυπο του ανθρώπου που ερωτεύεται πλάι σ’ ένα πηγάδι;

Έχω γνωρίσει ανθρώπους που τραγουδάνε παρά τα επικρατούντα πρότυπα για πηγάδια και λύκους, και δεν είναι λίγοι. Ας νομίζουν ότι θέλουν οι «καλικάντζαροι»…

Τράβα στο καλό Οκτώβρη μου…

Βαρέθηκα να βλέπω τον κ. Νίκο Παπανδρέου να προσπαθεί να μας πείσει μέσω των εφημερίδων ότι είναι συγγραφέας, με ακράδαντο επιχείρημα ότι τα βιβλία που έχει γράψει πούλησαν συνολικά 200.000 αντίτυπα. Με το δικό του σκεπτικό και ο αδελφός του Γιώργος που ψηφίστηκε από 3.000.000 ψηφοφόρους είναι χαρισματικός ηγέτης! Ήμαρτον…

Η διασκευή της Madeleine Peiroux στο εκπληκτικό «Between the Bars» του Elliot Smith. Πέρασαν δυο χρόνια από την αυτοκτονία του και η ειρωνεία είναι ότι ο περισσότερος κόσμος τώρα τον μαθαίνει…

Ο Ψαραντώνης στο «Schooligans» της «Ελευθεροτυπίας»: «…Πιστεύω αλλά στο είπα: εγώ λέω Θεό τη Φύση. Αυτή έχει τη δύναμη, αυτή δίνει τον παλμό στα πράγματα. Όλα έχουν τον παλμό τους. Η καρδιά, ο αέρας, το κύμα, το χορτάρι…Ακόμα και η πέτρα έχει τον παλμό της: την ακινησία, τη σιωπή…»

Παρασκευή στην άδεια παραλία με τον πιο όμορφο ήλιο του χρόνου, τον Οκτωβριανό. Σάββατο στα βουνά με τα χίλια χρώματα. Πανδαισία, δίπλα στο τζάκι με καλό κρασί μονεμβασιώτικο, έξω να στέκονται τα ξύλα στοιβαγμένα κάτω από νάιλον κυκλικές «ομπρέλες». Ο Βώλακας δεν είναι απλά μια εκδρομή για μένα. Εκεί τυλίγεται μέσα στο πλούσιο χώμα, σε μια κορφή η πικρόριζα μου. Τον χειμώνα κάνει υπομονή, το καλοκαίρι ονειρεύεται…

Στο βουνό...

Θυμάται άραγε ακόμα ο παππούς τις λεπτομέρειες από το Ελληνοιταλικό μέτωπο στην Ήπειρο. 62 χρόνια μετά, με κατοχή, εμφύλιο, ''δημοκρατία'', χούντα και ξανά δημοκρατία. Στα δεκαεννιά υπηρέτησε την πατρίδα, όπως χιλιάδες άλλοι Έλληνες στις γραμμές του μετώπου. Μετά έκανε οικογένεια, ''πολέμησε'' ξανά επάνω στα βουνά για να ζήσει τα παιδιά του, εκεί είδε και τα εγγόνια του να μεγαλώνουν, τα παιδιά του να τραβάνε τον δρόμο της μετανάστευσης, να ξαναγυρίζουν με καλή οικοσκευή κι ένα κομπόδεμα, από την χώρα που μας νίκησε τελικά τον Απρίλη του 1941. Το πρώτο μάθημα της ζωής ήτανε ο πόλεμος, το δεύτερο η καταστροφική για την Ελλάδα δεκαετία του '40. Δεν τον άκουσα παρά μόνο μια φορά να μιλάει για τον πόλεμο του '40, χωρίς να πει πολλές λεπτομέρειες. Μερικές φορές μιλούσε για το πως έγιναν τα οχυρά πριν από τον πόλεμο σε μήκος όλης της βόρειας κορυφογραμμής της Μακεδονίας. Μπορεί και να μην ήθελε να μάθουμε πως ζει κανείς μέσα σ' ενα πόλεμο. Μας μάθαινε όμως πως να ζούμε στο βουνό, να ελαφροπατάμε στα βραχάκια και να μην σκοντάφτουμε στις πλαγιές, να μαντεύουμε την ώρα από την θέση του ήλιου, να σφυρίζουμε κλέφτικα. Πάντα στο βουνό είναι η σκέψη του...

Το κείμενο αυτό γράφτηκε τον Οκτώβρη του 2002, όταν ο παππούς ήταν ακόμα εδώ ανάμεσα μας, ανάμεσα στις βουνοκορφές. Έφυγε δέκα μήνες μετά, τώρα ετοιμάζει το δισάκι της και η καλή του κυρά Τσούλινκα. Δεν ξέρω γιατί θυμήθηκα σήμερα αυτό το κείμενο και το μοιράζομαι μαζί σας. Ίσως γιατί χθες στην ακροθαλασσιά κοιτάζοντας τον απογευματινό ήλιο του Οκτώβρη, ένα πράγμα μόνο σκεφτόμουν, το τελευταίο ποίημα που έγραψε στη ζωή του ο Γιάννης Ρίτσος. Οψόμεθα...

Πατρίδες των ανθρώπων!...

Ήθελε να γράψει πολλά η μέρα της επετείου, καθώς τα σύννεφα πύκνωναν στα δυτικά της πόλης, στο Μενοίκιο και στις νοτιοδυτικές πλαγιές της οροσειράς της Ροδόπης. Οι γαλανόλευκες κυμάτιζαν ακόμα στα μπαλκόνια, τα παρατράγουδα στις παρελάσεις δεν τις άγγιζαν. Άλλωστε αυτό είναι το πλεονέκτημα των σημαιών έναντι της ιστορίας, όλοι κοιτούν τα όμορφα χρώματα τους, τιμούν τις ένδοξες στιγμές που γράφτηκαν για αυτές, λησμονώντας ταυτόχρονα τα εγκλήματα που διαπράχθηκαν στο όνομα τους. Όποια σημαία, γίνεται κουρέλι στα χέρια ενός φασίστα. Γιατί οι άνθρωποι που «πολεμούν» για τη σημαία της δίνουν την αξία τους, το μεγαλείο τους ή την βαρβαρότητα και τον πρωτογονισμό τους, οι άνθρωποι της δίνουν περιεχόμενο. Γιατί υπάρχουν σημαίες, που στα μάτια όλων ακόμα και σήμερα, συμβολίζουν τον αγώνα για ανεξαρτησία και αυτοδιάθεση και άλλες που είναι σύμβολα καταπίεσης. Οι σημαίες ως σύμβολα, δεν απέκτησαν το ειδικό τους βάρος, μια φορά στην ιστορία και από τότε έχουν δια παντός αποκτήσει έναν θετικό χαρακτηρισμό στην Ιστορία. Οι πράξεις των ανθρώπων που σηκώνουν κάθε σημαία, της δίνουν διαρκώς μέσα στην ιστορία το ειδικό της βάρος, την αποδοχή από τους «ξένους», την ξεχωριστή θέση στην παγκόσμια ιστορία. Η σημαία δεν μπορεί να εξυψώσει κανέναν, όπως και κανείς δεν μπορεί να μειωθεί λόγω της σημαίας της χώρας του. Η ελληνική σημαία συμβολίζει τους αγώνες για εθνική ανεξαρτησία και ελευθερία, τους αγώνες για μια πατρίδα για όλους όσους ζουν σε αυτήν. Με δικαιοσύνη, ελευθερία και αξιοπρέπεια για όλους χτίζονται οι πατρίδες.

Χωρίς αυτές τις αξίες η πατρίδα μπορεί ως επιδίωξη να είναι μέρος της ιστορίας ενός έθνους, αλλά όχι ζώσα πραγματικότητα…

Το "πνεύμα" της παρέλασης

Οι παρελάσεις, δεν το κρύβω, μου θυμίζουν μερικές από τις πιο έντονες στιγμές των μαθητικών μου χρόνων. Θες γιατί η παρέλαση ήταν «γεγονός» στη ζωή του σχολείου και της πόλης, θες γιατί εκείνα τα χρόνια έχουν καταχωρηθεί στο πιο όμορφο δωμάτιο της μνήμης. Από την αγωνία στο δημοτικό να πάρεις το σωστό βήμα μην τυχόν και αρχίσει να γκαρίζει επιτιμητικά μπροστά σου ο εντεταλμένος για την παρέλαση δάσκαλος – τι ξεφτίλα έτρωγαν οι συμμαθητές που δεν είχαν ταλέντο στον συγχρονισμένο βηματισμό;! – μέχρι την προσπάθεια να κρυφτούμε για να μην κάνουμε παρέλαση στο γυμνάσιο και στο λύκειο.

Αλλά ως ενήλικας δεν μπορώ παρά να αναρωτηθώ ποιου είδους σκοπιμότητες εξυπηρετούν σήμερα. Ποια εθνική ανάγκη υπαγορεύει να μαθαίνουν τα παιδιά, αγόρια και κορίτσια, να περπατάν σαν στρατιώτες, πέραν από το γεγονός ότι πολλά από αυτά τα παιδιά στο μέλλον θα εξασφαλιστούν επαγγελματικά στις ολοένα και πιο επαγγελματικές ένοπλες δυνάμεις;

Ποια τιμή περιποιεί στους Έλληνες που πολέμησαν για την ελευθερία της πατρίδας και έχασαν τη ζωή και τα νιάτα τους για αυτήν, να παρελαύνουν ντυμένα με στολές, ως στρατιωτάκια τα εγγόνια και τα δισέγγονα τους; Η μήπως δηλώνει η συμμετοχή στην παρέλαση την αυταπάρνηση όσων συμμετέχουν, όταν θα κληθούν – ω μη γένοιτο;!- να υπερασπιστούν την πατρίδα;!

Τα ελληνόπουλα μαθαίνουν – υποχρεωτικά ούτως η άλλως – την στρατιωτική ζωή στον στρατό. Θα προτιμούσα αντί για παρέλαση, να αναζητηθούν άλλοι τρόποι εορτασμού της εθνικής επετείου, το μήνυμα της οποίας παραμένει ολοζώντανο αλλά εγκλωβισμένο σε αυτές τις παγιωμένες εκδηλώσεις. Αν η πολιτεία διστάζει, οι γονείς μπορούμε να δώσουμε άλλο «πνεύμα» στον εορτασμό της 28^ης Οκτωβρίου…

Πρώτα βιολιά μια άθλιας ορχήστρας…

Ποτέ δεν ήμουν ξεκάθαρα αρνητικός απέναντι στην – και – λεγόμενη «μαχητική δημοσιογραφία», στυλ Τριανταφυλόπουλου. Διχαζόμουν ανάμεσα στις αποκαλύψεις διαφόρων – λίγων σε σχέση με το σύνολο και μάλλον και ακίνδυνων – «νταραβεριτζήδων» και «λαμογιών» και στον τρόπο άσκησης αυτής της δημοσιογραφίας καθώς και στην έντονα σκανδαλοθηρική και «ροζ» χροιά των αποκαλύψεων.

Στην επικαιρότητα έχουν έρθει κάποια σημαντικά θέματα, αποκαλύφθηκαν υποθέσεις καταπάτησης του δημόσιου συμφέροντος, αλλά σήμερα τα πράγματα αποκτούν ανησυχητικές διαστάσεις. Κυρίως γιατί η λεγόμενη κοινή γνώμη ζυμώνεται μέσα στη σκάφη, όπου υπάρχουν και οι παρανομούντες και οι «κυνηγοί» τους. Ζυμώνεται δηλαδή στο ότι ακόμα και οι «καλοί», πρέπει να είναι αδίστακτοι για να νικήσουν τους «κακούς». Να είναι ίδιοι με αυτούς με λίγα λόγια…

Δεν είναι τυχαίο ότι το «Πρώτο θέμα» η έντυπη ναυαρχίδα του δημοσιογραφικού είδους, προσφέρει στους αναγνώστες της δωρεάν τσόντες κάθε Κυριακή! Το μπανιστήρι είναι εθισμός εφάμιλλος του τζόγου και για τα νεοελληνικά μας μέτρα, "ισοϋψές" της νικοτίνης. Η αύξηση των σεξουαλικών εγκλημάτων τα τελευταία χρόνια είναι μια από τις παρενέργειες της χειραγώγησης της κοινωνίας με αυτόν τον «ιδιαίτερο» τρόπο.

Είναι βέβαιο ότι ο «μαχητικός» δημοσιογράφος δεν κρατάει την μπαγκέτα σ’ αυτή την άθλια ορχήστρα που εκτελεί τον ύμνο του πολιτικο - κοινωνικού μας συστήματος, την σονάτα της εξαθλίωσης. Κρατάει το δοξάρι στο πρώτο βιολί όμως…

Η «αλληλεγγύη» στο εδώλιο

Το Συμβούλιο Εφετών της Αθήνας αποφάσισε με ψήφους 2-1 πρόσφατα να προσάγει σε δίκη τον Κώστα Αβραμίδη, επειδή σύμφωνα με το σκεπτικό του "υπάρχουν σοβαρές και επαρκείς ενδείξεις που πιθανολογούν την ένταξή του στην 17Ν καθώς «ο κατηγορούμενος μετά τη σύλληψη ορισμένων μελών τής ως άνω τρομοκρατικής οργάνωσης και την παραπομπή τους σε δίκη οργάνωσε εκδηλώσεις συμπαράστασης προς αυτούς".

Έφτασαν μάλιστα σε αυτή την επιβαρυντική εκδοχή από το γεγονός ότι στο σκληρό δίσκο του προσωπικού του υπολογιστή που κατασχέθηκε βρέθηκαν «σκαναρισμένες» αφίσες, συνθήματα αλληλεγγύης προς τους συλληφθέντες και κάποιες από τις προκηρύξεις της 17Ν!

Ο Αβραμίδης είχε συλληφθεί πριν από δυόμισι χρόνια, αλλά αφέθηκε ελεύθερος. Παρόλα αυτά οι δικαστές, θεωρούν, ότι ένα βιβλίο με πέντε αποτυπώματα που βρέθηκε στην γιάφκα της οδού Πάτμου, μια αόριστη κατάθεση του Κονδύλη ότι τον είχε φέρει σε επαφή με τον Κουφοντίνα, η παραδοχή του Αβραμίδη ότι γνώριζε τον Χριστόδουλο Ξηρό, με τον οποίο ήταν στο Κ.Κ.Ε. μ-λ. και η αλληλεγγύη του προς τους καταδικασθέντες της 17Ν είναι λόγοι που μπορεί να τον φέρουν ενώπιον της δικαιοσύνης κατηγορούμενο για συμμετοχή στην οργάνωση 17Ν για την ηθική αυτουργία στις 44 ενέργειες της οποίας απαλλάχθηκε ομόφωνα με το ίδιο βούλευμα ο Αβραμίδης, αφού από πουθενά δεν προκύπτει η συμμετοχή του σε οποιαδήποτε από αυτές.

Η «αλληλεγγύη» στο εδώλιο…

Στροφές στην άκρη του γκρεμού σου…

Οι Κυριακές άρχισαν πια να συνηθίζουν τις στροφές και την αλλαγή στο υψόμετρο που βουλώνει τα αυτιά μέχρι να καταπιείς και να ανοίξουν. Φιδάκια οι δρόμοι, λίγο πριν την χειμερία νάρκη και τα λευκόχρυσα στρωσίδια του χειμώνα πάνω τους. Σημειώσεις για τα φύλλα που πέφτουν κιτρινισμένα στο πρώτο φύσημα του αγέρα, ετοιμόρροπες στην αλλαγή των εποχών. Μικρή μου επαρχία - πότε θα γίνεις περιφέρεια; - ακόμα δεν σε ξέρω!…

Περνούν οι μέρες αφήνοντας την αίσθηση μιας πορείας μέσα στο χάος. Από τη μια η Λ. που βούτηξε στο κενό, από την άλλη δυο γυναίκες ντυμένες πρόχειρα και ένα παιδί εφτά – οκτώ χρονών που φορούσε μπουφανάκι με κουκούλα, ξημέρωμα Σαββάτου. Έχοντας στρώσει στο έδαφος στα χαλάσματα ενός σπιτιού στην έξοδο της Γαληνού στους «Πέντε δρόμους» χαρτόνια, με μια φωτιά στη μέση να προσπαθούν να ζεσταθούν. Εικόνες που δεν φανταζόμουν ότι θα δω εδώ στην πόλη με τα χίλια, φωτοτυπημένα πρόσωπα!…

Ο Πύρρος Δήμας στο «Ε» της «Κυριακάτικης». Απλός, ανθρώπινος και αφοπλιστικός. Φέρων την αύρα των ανθρώπων που δεν έφτασαν τυχαία στην κορυφή. «Αν δεν ήμουνα Ολυμπιονίκης, θα ήμουν τώρα «ο Αλβανός», λέει. Και Αλβανός να ήσουν παλικάρι μου, στην καρδιά μας θα ήσουν, στην καρδιά της Ελλάδας που έρχεται από μακριά και θαυμάζει πριν από όλα το ωραίο!

Χωρίς τηλεόραση στο σπίτι, «άσε δεν χρειάζεται έχουμε και παιδιά, τι να βλέπουν;»…

Καλή εβδομάδα σε όλους! Το Calle Drama - κάγιε ντράμα για τους μη ισπανόφωνους - κλείνει σήμερα δύο μήνες παρουσίας στην μπλογκόσφαιρα και εμφανίζεται με νέα ασυνήθιστη φορεσιά! Ευχαριστώ την snowflake - amistad για την δουλειά της - εγώ μόνο τις επιθυμίες μου εξέφρασα, τον 0 comments που τραβηξε την φωτό που θα βλέπετε κάθε μέρα που θα μπαίνετε εδώ και η οποία απεικονίζει την Δράμα από τον Κορύλοβο καθώς και τον Walter Salles που κινηματογράφησε την σκηνή που φαίνεται στο προφίλ. Η ταινία κυκλοφορεί στα ελληνικά με τον τίτλο "Η βεντέτα" - αγγλικός τίτλος behind the Sun".
χαίρομαι πολύ που σας έχω γνωρίζει - όσο αυτό είναι δυνατό μέσω ίντερνετ. Φιλιάδες σε όλους.
OJO!: Κατά την διάρκεια των κλινικών δοκιμών για την εφαρμογή του νέου template, ο μόνος browser που δεν ανταποκρίθηκε ήταν ο I.E., τον οποίο και σας προτείνουμε να αποφύγετε όταν διαβάζετε το Calle Drama. Εναλλακτικά σας προτείνουμε πέντε άλλους , πολύ καλούς browsers, για να βλέπετε τον κόσμο πολύ πιο όμορφο. Το παρών blog είναι χάρμα ιδέσθαι με Opera kai Firefox. Δοκιμάστε τα!

Φθινοπωρινό Ρομάντσο! (Μέρος 2ο)...

(Συνέχεια από χθες...)

... - Θα παμε σινεμά με τον αρραβω- νιαστικό μου, στο Ριζότο. Έχουμε αρκετό καιρό να δούμε κάποια ταινία.

- Δεν έχω ακούσει και τα καλύτερα σχόλια για την ταινία - είπα, έχοντας την λέξη αρραβωνιαστικός ως φάρο για αλλαγή πορείας - αλλά τουλάχιστον παίζει η Δήμητρα Ματσούκα.

Με κοίταξε κάπως περίεργα και έστρεψε το βλέμα της έξω από το λεωφορείο. Στο φόντο η στάση ''Φάληρο'' στη Βασ. Όλγας. Δίπλα τα ταμπλό ενός κινηματογράφου παρουσιάζαν σκηνές από το ''Χορεύοντας στο σκοτάδι'' του Λαρς Φον Τρίερ.

Κατέβηκα στην επόμενη στάση. Στο σπίτι του Τάσου η παρέα ήταν η ελάχιστη δυνατή, αλλά με μεγάλα κέφια. Κιθάρα, μπαγλαμάς και συρμάτινες μελωδίες : Νόστιμο τρελό μικρό μου, ο ποδηλατιστής και πολλά άλλα. Κρασί γλυκόπιοτο και καλαμπούρια μέχρι να έρθει η ώρα για το γήπεδο.Η τηλεόραση πνιγόταν από την αδιαφορία μας.

Στην οθόνη τρεμόπαιζε η φιγούρα του Πάγκαλου. Τα εργασιακά και η εξωτερική πολιτική ήταν η θρυαλίδα της έκρηξης του, που τον οδήγησε στην αποπομπή από το υπουργικό συμβούλιο. Μείζονος σημασίας και τα δύο. Οι λύσεις που προτείνονται από την κυβέρνηση έχουν ευλογηθεί από εταίρους και συμμάχους αλλά μάλλον δεν βρίσκουν ανταπόκριση από τη ''βάση''. Μετά σιωπή...

Τα μαντήλια της Ιντιφάντα ανεμίζαν στην Λωρίδα της Γάζας και στην Τούμπα, αλλά ο ουρανός εκεί στα Κατεχόμενα ήταν ''ματωμένος σαν σφαγείο''. Εδώ καπνός, φώτα και ουρανομηκείς κραυγές χαράς. Νικηφόρα μαντήλια της Ναμπλούζ. Οι Ιταλοί στο τέλος της βραδιάς μετρούσαν τα γκόλ που δέχτηκαν και οι Αμερικανοί μετρούσαν ακόμη δια χειρός τις ψήφους στη Φλόριντα μήπως και αναδείξουν επιτέλους Πλανητάρχη...

Η επόμενη μέρα επέστρεφε με το λεωφορείο στη Δράμα. Προσεκτικά δίπλα από τα σμάρη στις Βόλβες, απολαμβάνοντας την απρόσμενη ζεστασιά στο χαμόγελο του Νοέμβρη. Μέχρι την κοιλάδα του Στρυμόνα συζήτούσαν για την αργοπορία του Χειμώνα και για τα καλοκαίρια του '050 που προβλέπονται καυτά. Οι υπόλοιποι επιβάτες λαγοκοιμόντουσαν αδιάφοροι.Το Φαλακρό ξεπρόβαλε από το βάθος με κόκκινα μάγουλα και καλησπέρισε το ζευγάρι. Σουρούπωνε.

Μπροστά στη Σόφτεξ πέρασε το τρένο με τους εργάτες που σιγοντάριζαν την παραδείσια φωνή της Μπιορκ και χορεύαν μαζί της, σαν να μην είχαν ακούσει για το εργασιακό νομοσχέδιο, σαν να 'ταν βέβαιοι ότι τίποτα δεν μπορεί να τους χαλάσει το μιούζικαλ...

Τα μάτια σου από ψηλά κινούσαν τα νήματα...

FIN...

Φθινοπωρινό Ρομάντσο! (Μέρος 1ο.)...

Είναι πανέμορφη η Θεσσαλονίκη τα φθινοπωρινά πρωινά, νεφοσκεπής και υγρή απέναντι στη θάλασσα. Πρωτεύουσα της αύρας της και όχι των Βαλκανίων.

Στην παραλία οπού χιλιάδες άνθρωποι κάνουν τον περίπατο τους, χαρίσαν ένα φιλέτο για να χτιστεί το Μέγαρο Μουσικής. Έτσι για να 'χει στροφές ο περίπατος.

Ξεφύλιζα τις απογευματινές εφημερίδες που κυκλοφορούν στις 6 το πρωί, αναρωτώμενος αν στις 12 το μεσημέρι θα ανατείλει το φεγγάρι πίσω από τον Χορτιάτη.

Για σπουδαστικούς λόγους διάβαζα στο λεωφορείο κάποια ξενόγλωσση εφημερίδα και κάποιος συνεπιβάτης με ρώτησε : What time is it?

Η απάντηση μου''δέκα και τέταρτο'' προκάλεσε εκτός από ενημερωτική και εθνική ανακούφιση!

Η κουβέντα περί ανακούφισης επεκτάθηκε - στα 6 ή στα 10 μίλια μόνο το ΝΑΤΟ μπορούσε να ξέρει - κάποιοι ανησυχούντες αναρωτήθηκαν φωναχτά πως επιτρέπεται σε Αλβανούς, Πακιστανούς και λοιπούς μειονοτικούς να ...αερίζονται εντός του εθνικού μας εναέριου χώρου.Τον εναέριο χώρο που αναπνέουμε, αυτόν στον οποίο ανεμίζει η σημαία μας!

Πως μπορεί και αναπνέει ακόμη ο Άγιος Καλαβρύτων; Ήρωας, αναφώνησα!

Ψωμιάδης ! Ανδρεουλάκος ! Παπαθεμελής ! Τις αντιασφυξιογόνες με το εθνόσημο αναλάβατε. Αρμ!

Ο σύνταξιούχος που καθέται δίπλα στον οδηγό μιλούσε για τους Έλληνες που ζουν σαν Αλβανοί και αναρωτήθηκε αυτούς πότε θα σταματήσουμε να τους ...κλάνουμε. Ο μεσήλικας με το laptop επ' ώμου του είπε πως αυτοί μπορούν να σηκώσουν την σημαία! Λίγο είναι αυτό , σημπλήρωσε..

Αν αυτοί ήταν στο U.S.A. - πετάχθηκε ο ομογενής από τη Βοστώνη με το τιγρέ σκελετό των γυαλιών του - θα μπορούσαν να τις καίνε τις σημαίες - τις Αμερικανικές βέβαια και όποιες άλλες - χωρίς να καταδικάζονται γιατί εκεί στο U.S το Ανώτατο δικαστήριο έχει αποφανθεί ότι όποιος καίει τη σημαία εκφράζει την γνώμη του ελεύθερα και αυτό είναι απαραβίαστο ατομικό του δικαίωμα.

Η κουβέντα μετά από αυτό εκτραχύνθηκε. Τι μας λές μωρέ τώρα για τους φονιάδες που δεν διστάζουν μπροστά σε τίποτα για να εξυπηρετήσουν τα συμφέροντα τους και άλλα τέτοια. Ο οδηγός αναγκάστηκε να ζητήσει χαμηλότερους τόνους, κρούωντας ταυτόχρονα τον κώδωνα της Στάσης. Ο ομογενής δεν είχε άλλη λύση, κατέβηκε.

Η νόστιμη δεσποινίς εκ δεξιών μου, διάβαζε απορροφημένη τις οικονομικές σελίδες του Ελεύθερο Τύπο. Υπέθεσα τελείως αυθαίρετα ότι εργάζεται σε χρηματιστηριακή εταιρία. Το μάτι μου έπεσε σε ένα δίστηλο για τις εξαγωγές της χώρας μας.

Εισαγωγές 18,2 δισ. Ευρώ, Εξαγωγές 6,9 δισ. Ευρώ, Έλλειμα 11,3 δισ Ευρώ, ή μιας και έχουμε μάθει πλέον την ισοτιμία του Ευρώ 3.850.000.000.000 υπό εξαφάνιση δραχμές! Πληρωτέες επί τη Εμφανίση βεβαίως.

Ιστορική αναμφίβολα η ένταξη της χώρας στην Ε.Ο.Κ. Μας ρίχνουν και κανένα πακέτο Σαντέρ και ρεφάρουμε ελαφρώς, αλλά η ζημιά είναι προφανής και δεν φαίνεται δυνατότητα αντιστροφής της κατάστασης.

Καπιταλισμό έχουμε τι να γίνει μου απαντά με την γλυκητάτη φωνή της η δεσποινίς. Σ' αυτό συμφωνούμε, της λέω καθώς την κοιτάω επίμονα κατευθείαν στα μάτια. Μοιραία θαρρώ όπως η πτώση των κίτρινισμένων φύλων έρχεται η ερώτηση στα χείλη μου.

Τι θα κάνετε το βράδυ;

Συνεχίζεται...

Ας ονειρευτούμε λιγάκι!…

Διαβάζω σε εφημερίδα τις δηλώσεις του γενικού διευθυντή μιας πολυεθνικής αλυσίδας λιανικής πώλησης βιβλίων, που ανοίγει σε λίγες εβδομάδες υποκατάστημα στην Αθήνα. «Θέλουμε όταν ο καταναλωτής θα μπαίνει στο μαγαζί να ονειρεύεται.» Τόσο πολύ θα διευρυνθεί το ωράριο λειτουργίας των καταστημάτων, ώστε να εξυπηρετούνται και οι υπνοβατούντες καταναλωτές, η πρώτη σκέψη που κάνω. Αλλά τα πράγματα δεν έχουν αγριέψει ακόμα τόσο!

Πώς να ονειρευτείς όμως όταν δεν έχεις αρκετά λεφτά ή ακόμα χειρότερα αν δεν έχεις καθόλου λεφτά; Αρκούν οι άτοκες δόσεις για να σε μεταφέρουν στον κόσμο της καταναλωτικής «χώρας των θαυμάτων». Υπάρχει άλλη χώρα σαν την Ελλάδα παγκοσμίως; Δε νομίζω, ρωτήστε πάντως και τον κ. Χριστόδουλο!

Θέλεις να αγοράσεις ένα δίσκο, ας πούμε. Δεκαπέντε Ευρώ φτάνουν και δε φτάνουν, αν είναι δίσκος που έχει κάποια εμπορική αξία, μπορεί δηλαδή ακόμα να έχει ζήτηση. Θέλεις να πάς σε μια συναυλία δεις τον αγαπημένο σου ξένο καλλιτέχνη. Εικοσιπέντε Ευρώπουλα στην καλύτερη των περιπτώσεων. Αν θυμηθείς ότι προ Ευρώ το εισιτήριο των πιο ακριβών συναυλιών δύσκολα ξεπερνούσε τις 10.000 δραχμές, τότε φαντάζεσαι και το μέγεθος της διαφοράς. Να μη θυμηθείς και τις φθηνές, δεν κάνει μέρες που είναι…

Αλλά τι κάθομαι και γράφω σε στήλη λαϊκής εφημερίδας; Θυμάσαι πόσο έκανε το μπρόκολο; Τα προφυλακτικά; Αν όχι να θυμάσαι, ότι όταν λέει ο διευθυντής μιας πολυεθνικής ότι θέλει να ονειρεύεται ο πελάτης, εννοεί ότι μπαίνει αυτός στην θέση του πελάτη – με το μισθό του διευθυντή πάντα – και λέει τι θα ήθελα να δω μέσα σε ένα μαγαζί; Αυτό, αυτό, αυτό , αυτό κι αυτό! Αλλά ποτέ δεν λέει, πως θα τα αγοράσω όλα αυτά;