Κακό σκυλί…δίκη δεν έχει!

Πέθανε ο «σκύλος» των Η.Π.Α στη Λατινική Αμερική. Επίσης πιστός «φίλος» της Μάργκαρετ Θάτσερ και ηγέτης της πλέον άθλιας, από τις έτσι κι αλλιώς άθλιες, πραξικοπηματικές ιστορίες των τελευταίων δεκαετιών...

Ο Πινοσέτ, σκότωσε, έκλεψε, βασάνισε και τελικά χάρη στα αφεντικά του κατάφερε να αποφύγει την δίκη. Το έπαθλο κάθε πιστού κακού σκυλιού της Ουάσιγκτον. Δεν είναι λίγο να καθυστερήσεις για 30 χρόνια την έλευση δημοκρατικά εκλεγμένων ριζοσπαστικών κυβερνήσεων στην Λατινική Αμερική, στον κήπο του πανίσχυρου και άπληστου βόρειου γείτονα. Ο Τσάβες είναι εδώ όμως, ο Μοράλες το ίδιο. Η Ιστορία συνεχίζεται…

Στο Σαντιάγκο με το άκουσμα της είδησης του θανάτου του, χιλιάδες κόσμου βγήκαν να πανηγυρίσουν. Μην αναρωτιέστε τι είδους άνθρωποι είναι αυτοί που πανηγυρίζουν τον θάνατο κάποιου. Χιλιάδες άνθρωποι εξαφανίστηκαν, βασανίστηκαν κι εκτελέστηκαν στα χρόνια της παντοδυναμίας του. Τα παιδιά τους, τα αδέλφια και οι μανάδες τους πανηγύριζαν στους δρόμους της πρωτεύουσας. Αυτοί που δεν μπόρεσαν να δούνε τους φονιάδες να δικάζονται. Αυτοί που έβλεπαν τον σκύλο να τους ειρωνεύεται ενώ οι δικηγόροι του επικαλούνταν «γεροντική άνοια» για να αποφύγει τις δίκες…

Η κυβέρνηση της Χιλής ανακοίνωσε ότι δεν θα του αποδοθούν τιμές ηγέτη στην κηδεία, ούτε το κράτος θα αναλάβει τα έξοδα. Ο γιος του ανακοίνωσε ότι ο Πινοσέτ, θέλησε να αποτεφρωθεί. Η κηδεία του θα γίνει το απόγευμα σήμερα.

Δεν υπάρχει μέρος επί γης, όπου θα μπορούσε να βρει ησυχία μετά θάνατον. Δεν υπάρχει σεβασμός, χωρίς δικαιοσύνη!

Ουστ κοπρίτη!

Εγκύκλιος κλαυσίγελος!

Είναι ελληνικό φαινόμενο, ο τρόπος που το κράτος αντιλαμβάνεται τον ρόλο του και αποφασίζει για το «καλό» μας. Σπασμωδικά και αποσπασματικά. Τελευταίο και κραυγαλέο κρούσμα η απαγόρευση χρήσης των κινητών τηλεφώνων εντός των σχολικών κτιρίων, σύμφωνα με εγκύκλιο που εξέδωσε το Υπουργείο Παιδείας!

Αφορμή για την απόφαση υπήρξε ο θόρυβος για την χρήση κινητών για παράνομες ή σκανδαλιστικές πράξεις μέσα στα σχολεία που ξέσπασε μετά τον βιασμό της μαθήτριας στην Αμάρυνθο. Η απαγόρευση αυτή θυμίζει σε πολλά πράγματα την απαγόρευση των ηλεκτρονικών τυχερών παιχνιδιών – «φρουτάκια» – που οδήγησε στην απαγόρευση ακόμα και «αθώων» ηλεκτρονικών παιχνιδιών. Είναι εξίσου τραγελαφική.

Απαγορεύεται πλήρως η λειτουργία και χρήση κινητών τηλεφώνων μέσα στο σχολείο, ενώ οι «παραβάτες» θα τιμωρούνται. Προφανής σκοπός της απαγόρευσης να μην χρησιμοποιούνται από τους μαθητές οι εικονοληπτικές δυνατότητες τους, που προσφέρανε εσχάτως πορνογραφικό υλικό σε «καθώς πρέπει» ενημερωτικές εκπομπές.

Θα πάψει να υπάρχει το φαινόμενο στα σχολεία; Χλωμό!

Άλλωστε γιατί να πάρεις ένας μαθητής το κινητό του; Μπορεί να πάρει μια ψηφιακή φωτογραφική, που και μικρή είναι και μεγάλες δυνατότητες έχει, αφού η εγκύκλιος δεν απαγορεύει την παρουσία φωτογραφικών μηχανών στα σχολεία! Και να απαγορευθούν όμως, δεν μπορεί να αποτραπεί με κανέναν τρόπο αυτού του είδους η «παραβατικότητα», αφού είναι ένα από τα «χαϊλίκια» της εποχής…

Μια έκπληξη, μα τι έκπληξη?!...

Διάβαζα την Πέμπτη το τελευταίο ποστ της «γλυκιάς» μας φίλης mindstripper, κάνοντας στα κλεφτά, όπως αρμόζει σε μισθωτούς – μόνο οι εργοδότες θα μας κλέβουν; -μια «στάση εργασίας». Παραμυθένιες καθημερινές ιστορίες στο μπλογκάκι της, διαβάζοντας το κείμενο μου ήρθε στο μυαλό ένα κομμάτι του Θανάση Παπακωνσταντίνου – άλλος «ξηρός» παραμυθάς αυτός ο μάγκας! – «οι Γριές» με τον γρήγορο ρυθμό και έψαξα στον "γκούγκλη" για να βρω τους στίχους. Με παρέπεμψε στην Κοιλάδα των Τεμπών, μια ιστοσελίδα αφιερωμένη στον Θανάση Παπακωνσταντίνου.

Την είχα επισκεφθεί πριν κανα – δυο χρόνια όταν διοργανώσαμε – σήμερα με κάλεσε η αστυνομία για ένα χρεωστούμενο τιμολόγιο στην ΑΕΠΙ – την τελευταία συναυλία του Θανάση με τους Λαϊκεδέλικα. Από τότε δεν είχα ξαναπάει στην "Κοιλάδα". Την είδα αλλαγμένη και πολύ πιο όμορφη, ζωντανή και ζωηρή. Βρήκα τους στίχους και τους επικόλλησα στο ποστ της mindstripper, χαιρέτησα την παρέα και συνέχισα να γράφω κάτι ονόματα για έναν αγώνα – μην πάει ο νους σας στο πονηρό, δουλειά γραφείου κάνω…

Χθες κοιτώντας τα ίχνη των επισκεπτών μου, βλέπω μια επίσκεψη προερχόμενη από την Κοιλάδα των Τεμπών. Με ανακάλυψαν, σκέφτηκα, τον αντιγραφέα. Καμιά φορά στην παρέα, «κλέβουμε» διάφορα από αγάπη για αυτούς που μας τα χαρίσανε απλόχερα. Στίχους, νότες, ανέκδοτα, ατάκες, πολλά καλούδια…

Ακολούθησα το λινκ και βρέθηκα στο φόρουμ της κοιλάδας. Περίμενα να βρεθώ σε κανέναν ιχνηλάτη, αλλά εκεί υπήρχαν σχόλια για τον ολοκαίνουργιο δίσκο του Θανάση, που λέγεται «Διάφανος».σαν τα Κρίνα; σαν το θαλασσινό νερο στα Κουφονήσια; σαν την ματιά του φίλου;…

Κάποιος από τα μέλη του φόρουμ αναρωτιόταν για τα nickname που εκφωνεί ο Γιώργος Μπαντούκ στο κομμάτι, You, the Universe. Παρακάτω κάποιο άλλο μέλος του φόρουμ εξηγούσε ότι τα ψευδώνυμα, αντιστοιχούν σε bloggers και παρέθετε τα link των blogs. Εμένα, τον χοιροβοσκό, τον old boy, τη Νεράιδα, τον Πολύβιο και αρκετούς άλλους!!!

Πλάκα μας κάνει ο μίστερ; αναρωτήθηκα…

Χρόνια τώρα έχω συμμετάσχει ως διοργανωτής σε δεκάδες συναυλίες που έγιναν στην Δράμα. Με έναν "παράδοξο" σύλλογο, το «ιδεόγραμμα» και μια αλλοπρόσαλλη πλην όμως φιλόμουση δράκα ανθρώπων. Το μοναδικό μου κέρδος όλα αυτά τα χρόνια κάτι υπέροχες βραδιές, συνήθως μετά το τέλος των συναυλιών και μερικές καλές φιλίες. Πιστεύω ότι γι’ αυτό γεννήθηκα. Για να γνωρίσω ανθρώπους που θα ζήσουν με τον Angelito μερικές στιγμές συντροφικές, παραμυθένιες, απλές και ξάστερες. Ανθρώπινες γαμώ το σπανάκι μου!

Ποτέ δεν ζήτησα κάποιο τηλέφωνο από τους ανθρώπους που γνώρισα, άλλους καλά άλλους λιγότερο. Τρύπες, Active Member, Deus X Machina, Ξύλινα Σπαθιά, Αλκίνοος Ιωαννίδης, Σωκράτης Μάλαμας, Θανάσης Παπακωνσταντίνου, Sipan, Κώστας Θεοδώρου, Big Sleep, Λώλαμα –Samhein – Ziggy Was, Ross Daly – Μιχάλης Νικολούδης, Δημήτρης Ζερβουδάκης, One drop, Ziad Rajab, Βασίλη Καζούλη, Raining Pleasure. Όλο και κάποιον θα ξεχνάω, ας με συμπαθάει...

Παράπονο το έχω που δεν κατάφερα να φέρω τους Bokomolech. Θα ήθελα να έρθει και η P.J. Harvey – η παντοτινή «ερωμένη» - αλλά δεν συνηθίζω -πια- να ασχολούμαι με τα «άπιαστα». Ας ετοιμάζονται πάντως οι Infidelity, αυτοί είναι το τελευταίο μου κόλλημα…

Έτσι δεν είχα καμιά απαίτηση να ξαναδώ κάποιον από όλους αυτούς που συνάντησα με αφορμή μια συναυλία σε μια πόλη μεταξύ δύο "ανόμοιων" ποταμών. Του Νέστου και του Στρυμόνα. Για τα βουνά δεν θέλω να μιλήσω, δεν μου το επιτρέπουν άλλωστε οι καθυστερήσεις των νιφάδων για φέτος. Δεν περίμενα να αναφερθώ – ή το περίμενα τελικά; - στα thanks κάποιου δίσκου. Πολύ περισσότερο σε κάποιο τραγούδι...

Ποτέ δεν ξέρεις όμως…

Ο Μπαντούκ αναφέρει ένα όνομα που δεν κουβαλάει καμία ιστορία πέρα από αυτά τα ποστ που έχετε διαβάσει εδώ. Κάποιοι, κάποιες, αγαπημένοι κι αγαπημένες με ξέρετε, κάποιοι όχι. Από εδώ γνωριζόμαστε, καλά ή λιγότερο, δεν έχει σημασία. Ο Angelito είναι blogger, ούτε «ραδιοφωνιάς», ούτε d.j., ούτε τίποτα. Είναι όλα αυτά μαζί και τίποτα πιο πριν από αυτά…

Πολλά λέω όμως…Τι είναι εδώ προσωπικό ημερολόγιο;!

Χάρηκα που το έμαθα. Και την χαρά μου θέλω να την μοιραστώ με όλους και όλες εσάς που είσαστε συντροφιά μου εδώ στο Calle Drama και στο Νada para nosotros.

:))

Πληρώστε μπας και δεν την «πληρώσετε»!

Πολλές συζητήσεις γίνονται για την αύξηση των προστίμων που επιβάλλονται από τον Κώδικα Οδικής Κυκλοφορίας για κάποιες από τις παραβάσεις των διατάξεων του. Το υπουργείο Μεταφορών αποφάσισε: Τον διπλασιασμό των προστίμων για παραβάσεις όπως υπερβολική ταχύτητα, οδήγηση υπό την επήρεια αλκοόλ, παραβίαση STOP και μη παραχώρηση προτεραιότητας, παραβίαση του ερυθρού σηματοδότη, διενέργεια αυτοσχέδιων αγώνων, παραβίαση σιδηροδρομικής διάβασης, μη χρήση προστατευτικής ζώνης και κράνους. Τον πενταπλασιασμό του προστίμου για κατάληψη χώρου στάθμευσης ΑμεΑ και τον δεκαπλασιασμό του προστίμου για παράλειψη τοποθέτησης προειδοποιητικών πινακίδων από εργολάβους.

Έτσι αν κάποιος περάσει με κόκκινο και εντοπιστεί η παράβαση, τότε θα κληθεί να πληρώσει ποσό αντίστοιχο με έναν μισθό στην χώρα μας, επτακόσια ευρώ!

Είναι σαφές ότι όσοι τηρούν τον Κώδικά Οδικής Κυκλοφορίας δεν έχουν να φοβηθούν τίποτα από τα καινούργια πρόστιμα. Όμως όταν η μη χρήση της ζώνης ασφαλείας τιμωρείται με τριακόσια πενήντα ευρώ πρόστιμο, τότε εκτός από τους παρανομούντες θα πονούν και όσοι αφηρημένοι οδηγοί ξεχνούν να την φορέσουν. Ενώ βέβαια υπάρχει πάντα και η υποκειμενικότητα του τροχονόμου που βεβαιώνει μια παράβαση την οποία κανείς νόμος δεν μπορεί να εξαφανίσει.

Η ουσία της υπόθεσης βρίσκεται αλλού όμως. Στην σύνδεση της οδικής ασφάλειας, ολοένα και περισσότερο με την απόλυτη αξία της εποχής μας, το χρήμα. Όσοι πουλάνε μούρη στον δρόμο, είτε αγορασμένο το έχουν το αμάξι, είτε πληρώνουν δόσεις, είναι τα παιδιά αυτού του κράτους που μεγαλώσανε και μεγαλώνουν αμόρφωτα μέσα σε μια πληθώρα πληροφοριών και γνώσεων.

Πρέπει να ξέρεις ότι θα χάσεις τον μισθό του Δεκεμβρίου για να μην περάσεις με κόκκινο το φανάρι μπροστά στο Ξενία, ακόμα κι αν είναι περασμένες τέσσερις μετά τα μεσάνυχτα;

Ο κίνδυνος στους δρόμους είναι διαρκής. Το λάθος ενός οδηγού μπορεί να το «πληρώσουν» και κάποιοι άλλοι οδηγοί ή επιβάτες. Το πως το κράτος γαλουχεί τα παιδιά του να κάνουν τα αναγκαία για να μην πληρώσουν τα πρόστιμα, όμως είναι δείγμα προόδου;

Εδώ δεν χρειάζεται μεταρρύθμιση, αλλαγή συστήματος χρειάζεται!...

Σβήστε την κάρτα του Ατούμπα!

Στο Αμβούργο υπάρχει η κακόφημη συνοικία από την οποία έχει πάρει το όνομα της η αγαπημένη μου γερμανική ομάδα. Η Σέντ Πάουλι, μια σταχτοπούτα στα γερμανικά ποδοσφαιρικά σαλόνια. Αυτό που συνέβη το βράδυ της Τετάρτης όμως, αφορούσε τους οπαδούς της «μεγάλης» ομάδας της πόλης, του Αμβούργου.

Η ομάδα μετά από μια πολύ καλή χρονιά που συνοδεύτηκε με την έξοδο στο Τσάμπιονς Λιγκ, φέτος παραπαίει κινδυνεύοντας με υποβιβασμό στο γερμανικό πρωτάθλημα ενώ στο Τσάμπιονς Λιγκ μέχρι την Τετάρτη, όταν και υποδέχονταν την ΤΣΣΚΑ Μόσχας, δεν είχε πάρει ούτε ισοπαλία.

Ο αγώνας ξεκίνησε άσχημα για το Αμβούργο αφού οι Ρώσοι προηγήθηκαν 0-1 και 1-2. Στο δεύτερο γκολ μάλιστα ο παίκτης της ΤΣΣΚΑ πέρασε την μισή ομάδα του Αμβούργου και πλάσαρε τον τερματοφύλακα. Ο τελευταίος παίκτης που πέρασε πριν μπει στην περιοχή ήταν ο Τίμοθι Ατούμπα, ο 24χρονος καμερουνέζος αμυντικός της ομάδας, ο οποίος συμμετείχε και στην φάση στην οποία η ομάδα του δέχτηκε το πρώτο γκολ.

Αυτό ήταν! Τα καφρομαλάκια της εξέδρας άρχισαν να τον ειρωνεύονται μιμούμενα τον ήχο των πιθήκων και άλλα τέτοια που συνηθίζονται δυστυχώς στα ευρωπαϊκά, κατά τ’ άλλα, γήπεδα. Ο Ατούμπα ζήτησε αλλαγή, τα καφρομαλάκια συνέχιζαν τις ύβρεις, ενώ αρκετοί από την εξέδρα αποδοκίμαζαν τον παίκτη που έβγαινε από το γήπεδο!

Ο Τίμοθι έφυγε σηκώνοντας τη γροθιά σφιγμένη με το μεσαίο δάχτυλο προτεταμένο. Ο διαιτητής τον απέβαλλε, αλλά τα καφρομαλάκια συνέχισαν το αίσχος…

Όμως δεν πρέπει να χάρηκαν ιδιαίτερα τη νίκης της ομάδας τους που ακολούθησε. Αφού ο σκόρερ του νικητήριου γκολ Σανόγκο, νέγρος και αυτός, όχι μόνο δεν πανηγύρισε το γκολ, αλλά έκανε και γκριμάτσες πιθήκου ειρωνευόμενος την κερκίδα και δηλώνοντας έτσι συμπαράσταση στον συμπαίκτη του…

Ο -καθαρά- ιδιωτικός τομέας (της Υγείας)…

Ιδιωτικοποίηση λέγεται η «διά πάσα νόσον και μαλακίαν» λύση για τις οικονομίες χωρών που έχουν την ατυχία να κυβερνώνται από σπουδαγμένες «μετριότητες», για να μην πω «υπηρέτες» λογής - λογής συμφερόντων. Τι καλύτερο θα φέρει όμως η ιδιωτικοποίηση στη ζωή μας; Ένα ιδιωτικό πανεπιστήμιο ή ένα ιδιωτικό πανεπιστήμιο;

Πανεπιστήμια ιδιωτικά στην Ελλάδα δεν έχουμε, παρά τις απελπισμένες προσπάθειες των «εταίρων» του δικομματισμού να θέσουν τον «θεμέλιο λίθο», οπότε ας δούμε τι γίνεται στον καθαρά ιδιωτικό τομέα της Υγείας. Μιλάμε για τους προμηθευτές των δημόσιων και ιδιωτικών νοσοκομείων, αφού το δημόσιο δεν παράγει το υλικό που τα νοσοκομεία χρειάζονται, αλλά και για τα ίδια τα ιδιωτικά νοσοκομεία.

Τα ιδιωτικά νοσοκομεία έχουν σύγχρονες εγκαταστάσεις, προσφέρουν πολύ καλές υπηρεσίες υγείας, καλό ιατρικό προσωπικό και εξυπηρετούν συνήθως άμεσα τον ασθενή. Συνηθέστερα τον εξυπηρετούν με αντίτιμο κάποιες εκατοντάδες η χιλιάδες ευρώ ανάλογα με τη σοβαρότητα του προβλήματος που αντιμετωπίζει.

Οι ιδιώτες προμηθευτές στην υγεία φροντίζουν να έχουμε στην χώρα μας τα πιο σύγχρονα ιατρικά εργαλεία και υλικά για να μπορούν οι γιατροί στα δημόσια και ιδιωτικά νοσοκομεία να χρησιμοποιούν τα καλύτερα υλικά κι εξαρτήματα που κυκλοφορούν στην αγορά. Λαμπρά!

Έρευνα για τις προμήθειες στα νοσοκομεία έδειξε πρόσφατα ότι: ο ιδιώτης προμηθευτής φέρνει ιατρικό εξοπλισμό που πωλείται σε δημόσια νοσοκομεία πολύ πιο ακριβά από ότι θα έπρεπε. Την ίδια ώρα το ακριβό υλικό χρεώνεται ακριβότερα από τα ιδιωτικά νοσοκομεία στους ασθενείς, σε σχέση με τηντ ιμή στην οποία το αγοράζουν ακόμα και τα δημόσια νοσοκομεία!

Τελικά δηλαδή επωφελείται ο ιδιώτης σε βάρος του δημοσίου, και του πολίτη που πληρώνει μέσω φορολογίας και για το δημόσιο αλλά πληρώνει και ως πελάτης το ιδιωτικό νοσοκομείο…

Ιδιώτες και "idiot-ες", με λίγα λόγια...

Μια «ξεχασμένη» υπόθεση…

Σε αντίθεση με την πρώτη φάση της υπόθεσης αυτής, η δεύτερη φάση της διεξάγεται μακριά, πολύ μακριά από τα φώτα της δημοσιότητας, αφήνει παγερά αδιάφορο το «κοτέτσι» των παπαγάλων. Η δικαιοσύνη είναι το ζητούμενο, αλλά κανείς δεν ξέρει ποιοι τελικά φοβούνται την αλήθεια. Οι καταδικασμένοι ή το κράτος;

Η δίκη σε δεύτερο βαθμό των καταδικασμένων για συμμετοχή στη 17 Νοέμβρη διεξάγεται σε δικονομικές συνθήκες ακόμα πιο ακραίες από ότι η πρώτη, παρά το γεγονός ότι η πίεση της κοινής γνώμης δεν υφίσταται πλέον.

Στην χθεσινή συνεδρίαση του δικαστηρίου κάποιοι από τους συνηγόρους υπεράσπισης των κατηγορουμένων, δήλωσαν την πρόθεση τους να ζητήσουν την εξαίρεση όλων των τακτικών δικαστών και του εισαγγελέα που αποτελούν την σύνθεση του πενταμελούς εφετείου, λόγω του ότι το δικαστήριο αρνήθηκε στον Αλέξανδρο Γιωτόπουλο το δικαίωμα να εκπροσωπηθεί στο εφετείο από δικηγόρο της επιλογής του και όχι διορισμένο από το δικαστήριο καθώς για μια άλλη απόφαση που δημιουργεί υπόνοιες για μεροληψία των δικαστών σε βάρος των καταδικασμένων ως μελών της 17 Νοέμβρη.

Οι παρατυπίες και οι εκπτώσεις στα συνταγματικά κατοχυρωμένα δικαιώματα για τους κατηγορουμένους ήταν το «υπ’ αριθμόν ένα» εργαλείο των δικαστικών αρχών για να «εξαρθρώσουν» την οργάνωση – φάντασμα 17Ν. Η δημοκρατία ήταν το πρώτο θύμα της «ρεβάνς» των θεσμών του κράτους από τους καταδικασμένους ως τρομοκράτες…

Και του χρόνου!...

Έλεγε ο Χάρης την Κυριακή ότι φέτος της Αγίας Βαρβάρας δεν έχουμε το κρύο που είχαμε προηγούμενες χρονιές, αλλά χθες ανήμερα της γιορτής της η πολιούχος μας τήρησε το έθιμο του «βαρβαρώματος» του κρύου. Ημέρες γιορτής για μια πόλη που κρύβει όμορφες εικόνες μέσα σε τόσες μουτζούρες. Κόσμος στους δρόμους την Κυριακή, με τα καραβάκια στα χέρια κι ένα γλυκό χαμόγελο στα χείλη, λεωφορεία με κολυμβητές που συμμετείχαν στους αγώνες που έγιναν στο Κολυμβητήριο, διπλώματα και μετάλλια στο στήθος, κύπελλα που θα κοσμήσουν τις προθήκες των συλλόγων τους…Και του χρόνου!

Στην Βενεζουέλα ο λαός ψήφισε με ποσοστό 61,35 % τον Ούγκο Τσάβες και του δίνει το δικαίωμα για μια ακόμα θητεία στην προεδρία της χώρας. Ο άνθρωπος που άνοιξε τον δρόμο για δημοκρατικά εκλεγμένες φιλολαϊκές κυβερνήσεις στην Λατινική Αμερική των καιρών μας, θα είναι στο προσκήνιο και για τα επόμενα χρόνια…

Στην Χιλή «πνέει τα λοίσθια» ο δικτάτορας Πινοσέτ, ο οποίος μετέλαβε των θείων αχράντων χωρίς ποτέ να έχει ζητήσει συγνώμη από τις οικογένειες των χιλιάδων θυμάτων της χούντας του…

Στην Ελλάδα, ο επίτιμος πρόεδρος της Ν.Δ. υποστήριξε ότι δεν είναι ρεαλιστική η προσέγγιση ότι θα λυθεί το ασφαλιστικό, χωρίς αύξηση ορίων ηλικίας, χωρίς αύξηση εισφορών και χωρίς μείωση των συντάξεων. «Αυτά τα θαύματα μόνο ο Ιησούς Χριστός τα έκανε» είπε χαρακτηριστικά.

Αποστομωτικός ο «επίτιμος», τρομάρα του!

Καραβάκια και ευχές!

Ποιο πυροβολικό; Το "ναυτικό" μας γιορτάζει σήμερα...
Τα γράφει ωραία η συν-νιφάδα μου και συνοδεύει το κείμενο της με ωραίες φωτογραφίες...
Χαιρετίσματα σε όλους όσους δεν μπόρεσαν να ρίξουν το δικό τους καραβάκι στα νερά μας. Amig0, Maria Pin, Matthew...
Χρόνια πολλά καραβοκύρηδες!...

Το όπλο του βοσκού, γαβγίζει!...

Ο παππούς μου ήταν κτηνοτρόφος. Επί δεκαετίες είχε κατσίκια μέχρι που για λόγους υγείας τον αναγκάσαμε να τα πουλήσει και να κάτσει στο σπίτι. Σε όλα τα χρόνια που ήταν στο βουνό μόνο μία χρονιά τον θυμάμαι να κουβαλάει μαζί του όπλο. Μια από τις τελευταίες χρονιές που είχε τα ζώα. Είχε υπάρξει τότε κάποιο περιστατικό με μια αγέλη λύκων που κόντεψε να κατασπαράξει έναν βοσκό, που σώθηκε ανεβαίνοντας σε ένα δέντρο. Έτσι με τον φόβο των λύκων, βρέθηκε μια καραμπίνα να κρέμεται στον ώμο του παππού, πλάι στον τορβά.

Δεν θυμάμαι, πέρα από δυο τρεις φορές που τα ουρλιαχτά των λύκων ήταν πολύ κοντά στο μαντρί, να πυροβολούσε ο παππούς. Ο ήχος του όπλου ήταν γνωστός στα αγρίμια. Όπως το γάβγισμα των σκυλιών που συνόδευαν παντού το κοπάδι και περνούσαν τη νύχτα τους έξω από την στάνη, έχοντας πάντα το νου τους.

Τα σκυλιά ήταν το όπλο μας. Το γάβγισμα τους.

Τα σκυλιά βέβαια δεν μπορούν να τα βγάλουν πέρα με μια αγέλη λύκων ή με κάποιον που θα θελήσει να τα πυροβολήσει. Είναι όμως οι φύλακες εκεί που ο φόβος - πρέπει - να φυλάει τα έρμα. Ποτέ ένα από τα σκυλιά μας δεν επιτέθηκε σε άνθρωπο. Σηκώνονταν όρθια και γαβγίζαν πολλές φορές όταν ο επισκέπτης είχε μια μυρωδιά άγνωστη γι’ αυτά. Κάποια από αυτά είχαν χαθεί μετά από καταδίωξη λύκων. Αλλά οι δύο θηλυκές της παρέας, γεννοβολούσαν κάθε χρόνο κι έτσι οι απώλειες αναπληρώνονταν εκ των έσω.

Έβλεπα αρκετούς από τους βοσκούς εκεί στα υψώματα γύρω από το Φαλακρό να κουβαλάνε στον ώμο τουφέκια. Ήτανε αναγκαίο για όσους έμπαιναν με τα κοπάδια σε ρέματα με πυκνή βλάστηση όπου η επαφή με το κοπάδι και ο έλεγχος για τυχόν κινδύνους ήταν δύσκολος. Αλλά τα σκυλιά ήταν κι εκεί, ένα σφύριγμα μακρόσυρτο που όσο έβγαινε ο αέρας από τα πνευμόνια γίνονταν πιο οξύ μοιάζοντας με συναγερμό και μια σχεδόν ανθρώπινη έκφραση που ακουγόταν σαν «ούμπρε – τούμπρε», αρκούσαν για να «πάρουν φωτιά» τα υψώματα κι οι χαράδρες…

Νεοφιλελεύθερα ήθη…

Από τον Ο.Τ.Ε. έχει αποφασίσει η κυβέρνηση να ξεκινήσει το «ξεκαθάρισμα» με τα εργασιακά δικαιώματα των εργαζομένων στον δημόσιο τομέα. Μόνο που, όπως όλα, το «ξεκαθάρισμα» δεν κάνει διακρίσεις. Σαρώνονται τα δικαιώματα των νέων και των μελλοντικών εργαζομένων στον Οργανισμό, έγινε απόπειρα ακόμη και να αποκλειστεί εργαζόμενη από την εργασία της, επειδή έχει προβλήματα υγείας!

Πρόκειται αναμφίβολα για «μεταρρύθμιση».

Μια 27χρονη φοιτήτρια είχε παρακολουθήσει πρόγραμμα εκπαίδευσης για να εργαστεί στο τηλεφωνικό κέντρο του Ο.Τ.Ε. στη Θεσσαλονίκη με δωδεκάμηνη σύμβαση εργασίας, αλλά όταν έμαθε ότι είναι καρκινοπαθής και γνωστοποίηθηκε η ασθένεια της διαπίστωσε ότι δεν της επιτρέπονταν η είσοδος στο κτίριο του Ο.Τ.Ε. Ο λόγος ήταν ότι το ΤΑΠ – ΟΤΕ – που σήκωσε το βάρος της εθελούσιας εξόδου χιλιάδων εργαζομένων τα προηγούμενα χρόνια – δεν αναλάμβανε την ασφάλιση της κοπέλας, λόγω του προβλήματος της υγείας της.

Ο Ο.Τ.Ε. μετά την γνωστοποίηση του θέματος έριξε το βάρος στο ασφαλιστικό ταμείο, το οποίο δεν ελέγχεται από τον οργανισμό, ενώ δήλωσε έτοιμος να προχωρήσει στην πρόσληψη της νεαρής γυναίκας. Αλλά η εικόνα είναι πεντακάθαρη.

Αν κάποιος αντιμετωπίζει σοβαρό πρόβλημα υγείας, δεν μπορεί να εργαστεί στο δημόσιο.

Τα ασφαλιστικά ταμεία τι είδους ασφάλεια παρέχουν στους ασφαλισμένους; Για κρυολογήματα και εξαρθρώσεις μόνο;...

Η εικόνα του σημερινού ποστ είναι δανεική από το μπλογκ του amig0