Κοσμοπελάτες…

Υπάρχει μια σχολή σκέψης η οποία αναγνωρίζει πολύ εύκολα τον «επαρχιωτισμό» γιατί οι οπαδοί της νομίζουν ότι είναι κοσμοπολίτες. Συνήθως πρόκειται για φοιτητές ή πτυχιούχους που θα ήθελαν μια μέρα να γίνουν Μπιλ Γκέιτς, αλλά μέχρι να καταλάβουν ότι δεν θα γίνουν επιδίδονται σε δριμεία κριτική όλων των «επαρχιωτισμών» που συναντούν.

Παράδειγμα, το να διεκδικεί η Δράμα πανεπιστήμιο, φαντάζει στα μάτια τους σαν μια καθαρά εμπορικού χαρακτήρα διεκδίκηση (ενοίκια , σουβλάκια και μπύρες). Είναι βέβαιοι ότι δεν μπορεί να λειτουργήσει Πανεπιστήμιο εκτός Αθήνας ή Θεσσαλονίκης. Εκεί βλέπετε δεν υπάρχουν ενοίκια, σουβλάκια και μπύρες! Ενώ εδώ στην επαρχία, ο φοιτητής είναι απλά τα φράγκα που αφήνει.

Κι ο δραμινός φοιτητής που αφήνει τα φράγκα του σε άλλες πόλεις είναι αναγκαίο κακό. Δεν υπάρχει άλλη λύση. Οι Δραμινοί δεν μπορούν να διεκδικούν πανεπιστημιακές σχολές γιατί οι φοιτητές είναι μόνο ενοίκια και σουβλάκια στα μάτια τους, ενώ αλλού τους βλέπουν ως το μέλλον της χώρας.

Οι φοιτητές δεν προσφέρουν τίποτα άλλο στην ζωή μιας πόλης γιατί οι κοσμοπολίτες επαρχιώτες δεν μπορούν να το δουν. Έτσι θεωρούν ότι δεν υπάρχει άλλη προσφορά τους. Επειδή οι ίδιοι είναι μόνο πελάτες, ως τέτοιοι αντιμετωπίζουν καθετί που τους απασχολεί.

Δεν τους απασχολεί η ουσία ενός αιτήματος, αλλά η κομψότητα με την οποία διατυπώνεται ή η ακρίβεια στις λεπτομέρειες. Συνήθως είναι αλλεργικοί στις απεργίες και τις δυναμικές διεκδικήσεις. «Κοσμοπολίτες» που μισούν τον επαρχιωτισμό γιατί ποτέ δεν θα καταφέρουν να τον αποβάλλουν σε όποιο μέρος της γης κι αν ζήσουν…

"Αέρας Πεχλιβάνης"

- Μέχρι τη Θάσο να με πας, ακούστηκε η φωνή της επιθυμίας του!

Το καλοσκέφτηκε καπνίζοντας ένα στριφτό και χαζέυοντας την χαλαρή κίνηση του δρόμου. Ντάλα ήλιος, σαγιονάρα και φραπόγαλο, δε μπιούτιφουλ γκρικ σάμερταιμ. Στο πάρκο απέναντι δυο πιπίνες με τα παρδαλά φουστάνια τους δροσίζαν το βλέμμα του, το μυαλό του όμως κολλημένο εκεί, στο ταξίδι, στον δρόμο! Η μουσική έπαιζε...

''Μια νύχτα θα 'ρθει από μακριά αέρας πεχλιβάνης

να μη μπορείς να κοιμηθείς, μόλις τον ανασάνεις

θα 'χει θυμάρι στα μαλλιά, κράνα για σκουλαρίκια

και μεσ στο στόμα θα γυρνά ρητορικά χαλίκια...

Βρ' αμάν, αμάν...''*

Το κατάμεστο λεωφορείο που του 'κρυψε στιγμιαία την θέα του πάρκου, του θύμησε τα μπουκάλια με τα κράνα και την ζάχαρη από πάνω, που τα έτρωγε ο ήλιος ολόκληρες εβδομάδες, μέχρι να φτιαχτεί το ηδύποτο που προσφέρονταν σε κάθε περίσταση στο χωριό του.

(Τι μπορεί να σου κάνει ένας στίχος,ε;)

Η ανάμνηση του καρπού της κρανιάς συνοδευόταν από τις εκδρομές στα γύρω βουνά για την συλλογή του, τα γέλια και τις πλάκες κι από τις σπαρταριστές γκριμάτσες όσων ανυποψίαστων γεύονταν αυτό το στυφό "αγριοκέρασο".

Και τι δεν μάζευαν στο χωριό... Όλο το καλοκαίρι βόλτες. Την μια για κουκουνάρες, ν' ανάβει η σόμπα τον βαρύ χειμώνα, την άλλη για δαμάσκηνα ,να κάνουν οι μανάδες την δική τους μαρμελάδα, την παράλλη στις κορφές για τσάι βουνίσιο, την μετάλλη για ξύλα. Του είχε μείνει το παράπονο για το μάζεμα των καστάνων. Ποτέ δεν είχε πάει να μαζέψει κάστανα, γιατί τον Οκτώβρη που γινόταν οι σχετικές εξορμήσεις, αυτός ήταν ήδη στην πόλη για τα σχολεία!

Και η κρανιά σαν δέντρο όμως ήταν πολύ παινεμένη. Για την αντοχή του κορμού και των κλαδιών της, για τις βίτσες που έβγαζε - συγκρίνονταν μόνο με την φουντουκιά σ΄αυτό - αλλά και για το περίφημο απόφθεγμα που οι χωρικοί θέλοντας να τονίσουν την δυσκολία κάποιου εγχειρήματος λέγανε : για να το κάνεις αυτό, πρέπει να έχεις κώλο από κρανιά.

Η εμπλοκή της κρανιάς και του καρπού της στην καθημερινή ζωή των εφηβικών του χρόνων, ήταν κάτι παραπάνω από συχνή. Τώρα όμως..;

Αναρωτήθηκε πόσος καιρός πάει από τότε που βρέθηκε πάνω σε μια κρανιά για τελευταία φορά.

(Ακόμα κι αν τους καρπούς κάποιου δέντρου τους τινάζανε με βέργες, το ν΄ανέβεις στο δέντρο ήταν ζήτημα επιβεβαίωσης για τα χωριατόπουλα των "άστεων".)

Χρόνια και ζαμάνια!

Η εκδρομή στο χωρίο, που του πρότεινε μια νόστιμη φοιτητριούλα θα μπορούσε να αποκαταστήσει αυτή την σχέση με την κρανιά. Την σχέση με την φύση που τον θήλαζε στα εφηβικά του καλοκαίρια.

Άντε να φθινοπωριάσει, σκέφτηκε...

* Από το ομώνυμο τραγούδι του Θανάση Παπακωνσταντίνου

Η χελώνα της Ευρώπης τον Χειμώνα…

Το μέγεθος της καταστροφής που συντελείται στον Λίβανο και στην Γάζα, έχει δικαιολογημένα συγκαλύψει την κατάσταση στην αγορά ενέργειας. Η ανάφλεξη στην Μέση Ανατολή, έχει ωθήσει και πάλι προς τα πάνω τις τιμές των καυσίμων. Ο Χειμώνας μπορεί ακόμα να είναι μακριά, αλλά ο αντίκτυπος των αυξήσεων φαίνεται ήδη σε όσους αποφασίζουν να ταξιδέψουν, ενώ δεν αποκλείεται προσεχώς να μετακυλήσει και σε βασικά καταναλωτικά προϊόντα.

Το μεγαλύτερο όμως βάρος από τις αυξήσεις θα πέσει στον οικογενειακό προϋπολογισμό για την θέρμανση. Σε αυτό τον τομέα η χώρα μας είναι και πάλι ουραγός στις εξελίξεις σε ότι αφορά τις εναλλακτικές πηγές ενέργειας που μπορεί να συμβάλλουν στην θέρμανση.

Πέραν του πετρελαίου, στην χώρα μας χρησιμοποιούνται για θέρμανση το ξύλο, το ηλεκτρικό ρεύμα και πρόσφατα στις πόλεις που υπάρχει δίκτυο το φυσικό αέριο.

Αλλά τα πράγματα έχουν προχωρήσει πολύ, ενώ στην Ελλάδα το μόνο που συζητείται για την ανακούφιση των οικονομικά ασθενέστερων κοινωνικών ομάδων, είναι η χορήγηση επιδόματος θέρμανσης.

Νέες τεχνολογίες έχουν αναπτυχθεί, οι οποίες προσφέρουν με πολύ χαμηλότερο κόστος και πολύ πιο φιλικό προς το περιβάλλον τρόπο θέρμανση χώρων, κάποιες από αυτές και κλιματισμό!

Τα γεωθερμικά συστήματα θέρμανσης – κλιματισμού, μπορούν να εξοικονομήσουν μέχρι και 60% της δαπάνης που δίνει μια οικογένεια για θέρμανση και κλιματισμό, με μια γεώτρηση στην αυλή του σπιτιού. Έχουν επίσης μηδενικές εκπομπές ρύπων καθώς η συμπληρωματική ενέργεια που χρειάζονται είναι ηλεκτρική, ενώ μπορούν να συνδυαστούν και με φωτοβολταϊκά ή υβριδικά στοιχεία για μηδενική επιβάρυνση.

Τα συσσωματώματα βιομάζας – pellet, είναι ρινίσματα ξύλου που στεγνώνουν και συμπιέζονται με ατμό, προσφέροντας ένα καύσιμο με μεγάλη θερμική απόδοση (5 περίπου φορές περισσότερο από τα ξύλα) και με μηδενικές εκπομπές ρύπων λόγω του ότι καίγονται σε συνθήκες τέλειας καύσης.

Ακόμη τα ενεργειακά τζάκια προσφέρουν μια ακόμη επιλογή για την εξοικονόμηση πόρων για θέρμανση.

Το ελληνικό δημόσιο φλερτάρει εδώ και χρόνια με την απεξάρτηση της οικονομίας από το πετρέλαιο. Βρίσκεται όμως πάντα πολλά βήματα πίσω. Ακόμα και στο νέο νομοσχέδιο για τις Ανανεώσιμες Πηγές Ενέργειας, τα κίνητρα που δίδονται στους πολίτες για να τις προτιμήσουν είναι μηδενικά, ουσιαστικά μια έκπτωση της δαπάνης από το φορολογητέο εισόδημα. Με δεδομένο όμως ότι οι παραπάνω τεχνολογίες είναι νέες και έχουν μεσομακροπρόθεσμες αποσβέσεις, η ανάπτυξη τους στην χώρα μας είναι ακόμα σε εμβρυακό στάδιο. Αποτέλεσμα να χρησιμοποιούνται κυρίως σε πειραματικές εφαρμογές ή από πολύ λίγους, ψαγμένους και οικονομικά άνετους πολίτες.

Την ίδια ώρα που σε χώρες της Ευρώπης και στην Αμερική επιδοτούνται όσοι επενδύουν σε τέτοιου είδους τεχνολογίες για την θέρμανση και τον κλιματισμό.

Κάποιοι σωστά λένε να δοθεί ένα μέρος από τις αυξημένες εισπράξεις του ειδικού φόρου στα καύσιμα για το επίδομα θέρμανσης στους «ασθενέστερους». Κι ένα άλλο μέρος να δοθεί για την μετάβαση στην καθαρή και φθηνότερη ενέργεια για θέρμανση για όσους το επιθυμούν. Και να ‘στε σίγουρο ότι με τις τιμές του πετρελείου φέτος πολλοί θα ήθελαν να κάνουν ένα τέτοιο «βήμα»…

Dramaica Youth Festival 2006 - Infidelity live in Drama!

Ανακοινώθηκε πριν από μερικές ημέρες το πλήρες πρόγραμμα των εκδηλώσεων του "Dramaica Youth Festival 2006". Το τριήμερο φεστιβάλ θα γίνει στο πάρκο της Αγίας Βαρβάρας, με το line - up να είναι πιο πλούσιο σε σχέση με την περσινή πρώτη διοργάνωση. Το Δημοτικό Συμβούλιο Νεολαίας Δράμας προτείνει τρεις θεματικές μουσικές βραδιές. Μια ethnic - reggae η Τρίτη 1 Αυγούστου με τους One drop στο φινάλε της, μια βραδιά ελληνικού ροκ αυτή της Τετάρτης 2/8 και τέλος η κορύφωση του τριημέρου με την Πέμπτη 3/8 με την πρώτη εμφάνιση των Infidelity στην Δράμα και τους Micro που θα κλείσουν συναυλιακά το Dramaica Youth Festival 2006. Οι συναυλίες κάθε ημέρας θα ξεκινούν στις 6 το απόγευμα και όσοι φοβάστε ότι θα έχει ζέστη και δεν έχετε ιδέα από Δράμα, η ζέστη είναι το τελευταίο που θα έπρεπε να σκέφτεται ευρισκόμενοι μέσα στην περιοχή της Αγίας Βαρβάρας, με τα γάργαρα νερά των πηγών της να σας περικυκλώνουν από παντού!
Ένα αφιέρωμα στον Bob Marley είναι η μοναδική παράλληλη εκδήλωση του φεστιβάλ, εν'ω αξιοσημέιωτο είναι το γεγονός ότι στην πρώτη νύχτα η μουσική αυλαία θα σηκωθεί από τον "πρύτανη των κρουστών" Νίκο Τουλιάτο, που κοντεύει να γίνει δημότης Δράμας.
Στα θετικά του "Dramaica" το ότι γίνεται για δεύτερη συνεχή χρονιά και ότι φέτος το συναυλιακός μέρος του είναι σαφώς πιο πλούσιο και ευρύ σε σχέση με πέρσι. Η ελεύθερη είσοδος για όλους είναι επίσης θετικό γεγονός. Στα μειονεκτήματα, η επανάληψη της παρουσίας κάποιων σχημάτων όπως και το ίδιο σχέδιο στην αφίσσα, η απουσία παράλληλων πολιτιστικών η πολιτικών εκδηλώσεων - το Δημοτικό Συμβούλιο Νεολαίας ελέγχει η ΟΝΝΕΔ βλέπετε - όπως επίσης και ο σχετικά υψηλός προυπολογισμός που κατά πληροφορίες αγγίζει τα 20.000 ευρώ.
Μουσικά, πολλά από τα σχήματα θα τα δω πρώτη φορά, από αυτά που γνωρίζω προτείνω ανεπιφύλακτα το "μυστικό" από το Κιλκίς που ακούει στο όνομα Infidelity. Είναι η αγαπημένη μου μπαντα τον τελευταίο καιρό και έχω μεγάλη λαχτάρα να τους δω και στο Live αν και πιστεύω ότι η καλή παραγωγή στον δίσκο τους θα φανεί και στη σκηνή.
Οι One Drop που τους βλέπουμε κάθε δίμηνο στα μέρη μας, αν δεν τους έχετε "βαρεθεί" εγγυημένα θα μας κάνουν να φωνάζουμε "Άιρι μαν" και να τιμούμε τους ρυθμούς της πατρίδας και του φεστιβάλ Dram - Jam - aica!
Θα περιμένω ακόμα την εμφάνιση του Γιάννη Λογοθέτη - κιθαρίστα στους "Οκτάνα" μαζί με τον profesore Γιάννη Μιχαηλίδη, με το όνομα ΠανMusica την Τρίτη.
Καλό Φεστιβάλ κι αν κοπιάσετε στα μέρη μας στείλτε κανα μέιλ για τα περαιτέρω!...

«Συνηθισμένα» πράγματα…

Ήταν ένα τυπικό καλοκαιρινό μεσημέρι, γύρω στις τέσσερις το απόγευμα. Επιστρέφαμε με το αμάξι στο σπίτι, όταν προσπερνώντας ένα, σταματημένο απέναντι από το Εργατικό κέντρο Δράμας, αυτοκίνητο, διαπιστώσαμε έκπληκτοι ότι δύο άνδρες γρονθοκοπούσαν μια γυναίκα που προσπαθούσε να φύγει προς την οδό Βοραζάνη και με την βία την ανάγκασαν να επιβιβαστεί στο αυτοκίνητο τους και έφυγαν στην οδό Μακεδονίας.

Πήρα τηλέφωνο στο «100» και κατήγγειλα το περιστατικό. Ο αστυνομικός που σήκωσε το τηλέφωνο μου είπε ότι δεν γίνεται τίποτα αν δεν κάνει καταγγελία το θύμα. Ανέφερα ότι το περιστατικό είχε γίνει πριν μερικά δευτερόλεπτα μπροστά στα μάτια μας και ότι το όχημα θα μπορούσε να εντοπιστεί εύκολα, αφού υπήρχαν τα στοιχεία του. «Δεν μπορούμε να κάνουμε κάτι εμείς αν δεν γίνει μήνυση, πάρτε στον αξιωματικό υπηρεσίας του τμήματος, πρόσθεσε! 100 % άμεση αδράνεια το «100».

Φτάνοντας σπίτι μετά από μερικά λεπτά, τηλεφώνησα στον αξιωματικό υπηρεσίας και του περιέγραψα πάλι το περιστατικό αναφέροντας τα στοιχεία που υπήρχαν. Αυτή την φορά μου είπαν, μετά από πολλές ερωτήσεις που έκανα για το αν είναι αδίκημα να ξυλοφορτώνεται ένας άνθρωπος στη μέση του δρόμου και να φορτώνεται παρά την θέληση του σε αυτοκίνητο που οδηγούν αυτοί που τον ξυλοφόρτωσαν, ότι θα δοθεί σήμα στα περιπολικά και αν βρεθεί το όχημα να ελεγχθεί τι έχει γίνει…

Η ανάμιξη μου στην ιστορία σταμάτησε εκεί. Έχει περάσει σχεδόν μια εβδομάδα. Δεν γνωρίζω τι έγινε πραγματικά σε εκείνο το περιστατικό, ούτε αν η αστυνομία έψαξε να βρει τι συνέβη. Μου έκαναν εντύπωση όμως μερικά πράγματα που ένοιωσα:

Πρώτα η έκπληξη για τον ξυλοδαρμό μιας γυναίκας από δύο άντρες. Ακολούθως η διαμαρτυρία μου προς αυτούς να σταματήσουν αλλά και ο δισταγμός να εμπλακώ ενεργότερα από φόβο μην μπλέξω σε κάτι «χοντρό». Έπειτα η αδιάφορη αντιμετώπιση της «άμεσης – σε ποιες άραγε περιπτώσεις; - δράσης». Και τελικά το ερώτημα: Μπορούμε να αποτρέψουμε τον ξυλοδαρμό ή την αρπαγή ενός ανθρώπου, μέρα μεσημέρι μέσα στο κέντρο μια μικρής επαρχιακής πόλης;

Θα πρέπει να αισθανόμαστε ασφαλείς όταν ξέρουμε ότι ο οποιοσδήποτε μπορεί να κακοποιήσει οποιονδήποτε και να φύγει σαν κύριος, απλά επειδή μπορούμε να κλείσουμε τα μάτια και να συνεχίσουμε την ημέρα μας σα να μη συνέβη τίποτα;

Αλλά είναι μερικές φορές που και τα μάτια να κλείσεις οι εικόνες δεν διαγράφονται. Κι άλλες φορές είναι που αναρωτιέμαι γιατί στο καλό έχουμε γεμίσει «φύλακες» και δεν αντιμετωπίζονται περιστατικά ενδοοικογενειακής βίας, εμπορίας ανθρώπων με σκοπό την σεξουαλική εκμετάλλευση ή «συνετισμού» παραβατικών ανθρώπων από οικείους τους ή για όποια άλλη αρρωστημένη ή παράνομη κατάσταση;

Μουσκεμένες Κάλτσες...

Υπάρχουν οι προλήψεις που υφίστανται σε βάθος πολλών χρόνων για να δικαιολογούν φόβους και ανασφάλειες των ανθρώπων και άλλες που εφευρίσκουμε για να σαρκάσουμε την αγωνία μας για μια συγκεκριμένη εξέλιξη. Οι τελευταίες βέβαια, δεν μπορούν να χαρακτηριστούν ως προλήψεις, αφού πρόκειται μάλλον για ευφυολογήματα και συνδυασμούς με τα γεγονότα κάποιας ημέρας. Κι όλα αυτά για να έχουμε την ψευδαίσθηση ότι μπορούμε έστω και σ΄ έναν ελάχιστο βαθμό να κοντρολάρουμε το χάος των συμπτώσεων που καθορίζουν την ύπαρξη μας, από την σύλληψη της μέχρι το φινάλε της.
Αν υπάρχει κάποιος λόγος για να μην θέλεις να βρέξει σε κάποια μέρα που τα σύννεφα είναι απειλητικά πολλά και σκούρα στον ουρανό, τότε φόρα πριν βγεις μουσκεμένες κάλτσες. Αν δεν είναι φρεσκοπλυμένες, μπορείς να τις μουσκέψεις. Ακόμα κι αν τελικά βρέξει, εσύ παρά την διάψευση της προσδοκίας σου, θα ξέρεις ότι δεν θα ανησυχείς για το τι καιρό θα κάνει την επόμενη ημέρα, αφού το κρυολόγημα που κατά πάσα πιθανότητα θα αποκτήσεις, θα σε κρατήσει σπίτι για κάνα δυο μέρες. Αν δεν βρέξει, εννοείται ότι έβαλες κι εσύ το χεράκι σου για να μην βρέξει, οπότε χαλάλι και το κρυολόγημα, αν προκύψει! Αν είναι καλοκαίρι ή δεν φοράς κάλτσες, μπορείς να δοκιμάσεις με βρεμένο εσώρουχο.
Οι πιθανότητες δεν θα αλλάξουν!

Μαμά, μαμά! Ο Μακάριος

Ήταν το καλοκαίρι του 1975. Όχι ότι θυμάμαι και πολλά. Δυόμιση χρονών, με κοντό μαλλί και παντελονάκι, ριγέ μπλουζάκι και αγανακτισμένος από την ατελείωτη διαδρομή του τρένου προς την Θεσσαλονίκη. Ήταν η πρώτη φορά που θα πατούσα στην Ελλάδα. Χωρίς να σημαίνει και πολλά τότε αν πατούσα στην Ελλάδα ή στην Δυτική Γερμανία. Η μοναδική πατρίδα που λαχταρούσα ήταν η αγκάλη της εγκυμονούσας εκ νέου μητέρας μου.

Ήταν το πρώτο καλοκαίρι μετά την εισβολή του Αττίλα στην Κύπρο, Τα πρόσωπα εκείνης της τραγικής επικαιρότητας, έπαιζαν και τότε στα κανάλια και εμφανίζονταν στις εφημερίδες, όπως σήμερα …

Ένα από τα πιο συζητημένα πρόσωπα τότε, ήταν ο Αρχιεπίσκοπος της Κύπρου Μακάριος. Η ιδιαιτερότητα της εμφάνισης του ιερωμένου είχε αποτυπωθεί στο μυαλό μου. Στην Γερμανία δεν μπορείς να δεις και πολλούς ορθόδοξους ιερωμένους. Έτσι η εικόνα του Μακάριου είχε προσλάβει μυθικές διαστάσει μέσα μου.

Όταν κατεβήκαμε από το τρένο, φυσικά και δεν έσκυψα να φιλήσω τα Ελληνικά χώματα, αλλά βλέποντας μέσα στον κόσμο έναν παπά που βρίσκονταν παραδίπλα, φώναξα : Μαμά, μαμά! Ο Μακάριος...

Και το ίδιο γινόταν επί πολλούς μήνες σε κάθε εμφάνιση ιερωμένου...
Αυτή είναι η πρώτη μου μνήμη από την Κύπρο - όχι και τόσο σχετική - και το συνεχιζόμενο δράμα της. Κάθε Ιούλιος κάνει "ξένες πλάτες" στον "Αττίλα", όπως τότε...

Stop Israel!...Kavala 22/7/2006

Ένα πανώ απλωμένο στον τοίχο, στο ύψος της Θ. Πουλίδου όπου ήταν λίγο πιο 'κει το περίπτερο υποδοχής του Φεστιβάλ Cosmopolis. Ο κόσμος ανεβοκατέβαινε προς τον φάρο, στην πιο όμορφη "ράμπλα" της Ανατολικής Μακεδονίας. Οι σύντροφοι μοιράζαν προκυρήξεις. Ο πόλεμος συνεχίζεται, με την εισβολή των ισραηλινών στο Νότιο Λίβανο και με τους καθημερινούς βομβαρδισμούς. Η δυστυχία εξαπλώνεται, οι νεκροί αυξάνονται...
Αλλά ο Λίβανος ισοπεδώνεται! Πως θα ζήσουν αυτοί οι άνθρωποι εκεί, αν σήμερα τελειώσει ο πόλεμος; Στις ρημαγμένες πόλεις, στους βομβαρδισμένους δρόμους και τα αεροδρόμια, χωρίς σταθμούς ηλεκτροπαραγωγής, χωρίς "οικονομία". Αυτό είναι το ζήτημα φίλε Θεόφιλε, οι "νεκροί" της επόμενης ημέρας, που στο Ισραήλ δεν θα υπάρχουν αφού η ζωή θα συνεχιστεί εκεί κανονικά, ενώ στην Γάζα και στο Λίβανο, ποιος θα βοηθήσει να χτιστούν τα γκρεμισμένα και πως; Ποιος θα απλώσει χέρι στους εκατοντάδες χιλιάδες πρόσφυγες; Τι εικόνες θα φυλάξουν από το καλοκαίρι του 2006 τα παιδιά του Λιβάνου;

"Γράμμα" από την Βηρυτό…

«Ο φίλος μου Hanady Salman (ένας συντάκτης στην εφημερίδα As - Safir στη Βηρυτό) έγραψε αυτό στην εφημερίδα του:

«Είναι η όγδοη ημέρα. Όλα άρχισαν την τελευταία Τετάρτη. Σα να έχουν περάσει χρόνια. Δεν κοιμήθηκα χτες τη νύχτα. Όχι λόγω του βομβαρδισμού, αν και το δάπεδο μου τινάζονταν κάθε φορά που βομβάρδιζαν. Αρχίζουν πάντα τις αεροπορικές επιδρομές τους στη περιοχή γύρω από τη Βηρυτό στις 1:00 τα μεσάνυχτα, προσφέρουν υπηρεσίες 24/7.

«Άυπνος στη Βηρυτό», σκεπτόμενος για το αύριο. Όχι το επόμενο πρωί, το οποίο ήρθε. Το αύριο. Τα σπίτια που μετατράπηκαν σε ερείπια, τα απανθρακωμένα κορμιά, οικογένειες στους δρόμους, οι πόλεις και τα χωριά, οι άνθρωποι που παρακαλούν για τρόφιμα και νερό… και η Δ.Ε.Η. του Λιβάνου στέλνει τους ανθρώπους της για να εισπράξουν τους λογαριασμούς!…

Πως θα είναι το αύριο; Γιατί συμβαίνει αυτό; Λένε ότι θέλουν να εξαλείψουν την τρομοκρατία. Γιατί; Η τρομοκρατία θα έκανε κάτι περισσότερο από ότι κάνουν;

Στο δρόμο για την δουλειά, είδα κοντά στο δημόσιο πάρκο, τη Nour, μια τετράχρονη καρδιοπαθή, να εγκαταλείπει την περιοχή Ouzai, στο νότο της Βηρυτού, με τους γονείς της,. Ο πατέρας της θέλει να μείνει σε μια ανοιχτή περιοχή, φοβάται ότι τα πολυπληθή δημόσια σχολεία δεν θα είναι κατάλληλα για ένα παιδί με καρδιακό πρόβλημα. «Διασκεδάζουμε εδώ», λέει, χαμογελώντας στη φωτογραφική μηχανή, «παίζουμε όλη την ώρα και κανένας δεν μας δίνει τις διαταγές»…

Ο Moussa, ο φύλακας στο κτήριο της εφημερίδας έκλαιγε. Είχε μόλις μάθει νέα από την οικογένεια του, από το χωριό τους Mayss EL Jabal στο νότο. Η σύζυγός του, του είπε ότι δεν θα μπορούσε να βρει τρόφιμα για τα παιδιά τους. Πάνω στο έκτο πάτωμα των γραφείων. Η Bahia, η αγαπητή φίλη και συνάδελφός μου, που άφησε το σπίτι της σε Hadath δύο ημέρες πριν, μιλούσε στο τηλέφωνο. Κάποιος της έλεγε ότι το σπίτι της δεν υπάρχει πια. Είχε τα δάκρυα στα μάτια της όταν είπε ότι «τουλάχιστον τα παιδιά είναι ασφαλή. Στο γραφείο μου, το γαλλικό πρακτορείο ειδήσεων επιβεβαίωνε ότι τα τέσσερα φορτηγά που βομβαρδίστηκαν χθες στο δρόμο Λιβάνου - Συρίας περιείχαν τρόφιμα και την ιατρική βοήθεια που εστάλησαν από την Τουρκία και τα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα. Το Reuters έχει ρεπορτάζ από την Sel’a, ένα χωριό στο νότο που βομβαρδίστηκε ολονύκτια. Λέει ότι πέντε άνθρωποι από τους δέκα που κατοικούσαν εκεί βρέθηκαν νεκροί, θαμμένοι κάτω από τα ερείπια ενός συγκροτήματος διαμερισμάτων και ψάχνουν ακόμα τους υπόλοιπους. Είναι όλοι μέλη της ίδιας οικογένειας. Τουλάχιστον κανένας δεν θα τους αναζητήσει…

Να συνεχίσω; Είναι ακόμα 11:00 το πρωί και πρέπει να πάω να δω τι συνέβη στην Ashrafieh, τη χριστιανική γειτονιά της Βηρυτού που βομβαρδίστηκε μόλις.»…

Δημοσίευση στο μπλογκ The Angry Arab News Service. Για την αντιγραφή και την μετάφραση, Angelito.

Κάτι που αφήνει σημάδια, αόρατα!

Κάθε χρόνο στις 20 Ιουλίου το μυαλό μου τρυπάει μαζί με τον άνεμο τα συρματοπλέγματα στην «πράσινη γραμμή» στην Κύπρο. Τρέχει προς την Αμμόχωστο και την Κερύνεια ζητώντας λεμονανθούς και χαμόγελα στις αυλές που αγόρασαν κάτι απίθανοι Εγγλέζοι για ένα κομμάτι ψωμί. Ο Ζαχαρίας Κύζας γράφει το κείμενο για την πατρίδα του, με το τοπωνύμιο της καταγωγής να ακολουθεί πάντα την υπογραφή του. Παραλίμνι Αμμοχώστου, Κύπρος.
Είναι πολλοί οι φίλοι που μου λένε ότι οι Κύπριοι μόνο να παραπονιούνται δεν πρέπει, γιατί ζούνε πολύ καλύτερα από εμάς. Ότι έχουν καλά αυτοκίνητα, τα ετήσιο κατά κεφαλήν εισόδημα είναι πολύ μεγάλο και άλλα τέτοια. Όμως η προσφυγιά είναι μεγάλο χτικιό. Πόσο εύκολο είναι να ζεις ξέροντας ότι ο τόπος που σε γέννησε, είναι πλέον «ξένος» για σένα, ότι το σπίτι που μεγάλωσες, πουλήθηκε σε κάποιον καιροσκόπο παραθεριστή. Πως είναι να σβήνουν οι ηλικιωμένοι με το καημό της επιστροφής στον τόπο που έζησαν; Αυτές τις ερωτήσεις δεν μπορεί να τις απαντήσει κανένας από εμάς που δεν στερήθηκε το πατρικό του σπίτι, την βρύση στο βουνό που ξεδιψούσε τους περαστικούς, τα δέντρα που έκρυβαν τα αδύναμα κορμιά των παιδιών στο κρυφτό, την θάλασσα που απλώνονταν για να σαλπάρουν τα ζευγαράκια, το δάκρυ που έρχεται στα μάτια όταν επιστρέφεις εκεί που ανήκεις…
Είναι η μέρα που γιορτάζει και το χωριό μου ο Βώλακας. Του Προφήτη Ηλία!…

Επάνω το κάστρο της Κερύνειας και κάτω το Ριζοκάρπασο...

Φεστιβάλ Cosmopolis 2006

Ξεκίνησε σήμερα στην Καβάλα το φεστιβάλ Cosmopolis 2006 το οποίο διεξάγεται στην Παλιά Πόλη της Καβάλας και έχει όπως κάθε χρόνο πλούσιο πρόγραμμα εκδηλώσεων. Μια πολύ καλή αφορμή για να μειώσουμε την απόσταση Δράμας – Καβάλας.

Το Cosmopolis ήταν ένα πείραμα που κατάφερε να γίνει θεσμός. Με ανοιχτές πόρτες σε όλους και με την συμμετοχή συγκροτημάτων που σπάνια έχουμε την ευκαιρία να βλέπουμε. Μια ματιά μόνο στις ιστοσελίδες με την ιστορία του Φεστιβάλ αποτυπώνει εύγλωττα το ίχνος του. Μια γιορτή μουσικής με χρώματα, νότες, γεύσεις και εικόνες από τις χώρες που κάθε χρόνο τιμούνται στα πλαίσια των πενθήμερων πια εκδηλώσεων του.

Φέτος το πρόγραμμα περιλαμβάνει γεύσεις από την Ουκρανία, την Αυστρία, την Βενεζουέλα, την Μεσσήνη και τις Φιλιππίνες. Κινηματογραφικές προβολές, παραστάσεις για τα παιδιά και πολλές εκθέσεις που λειτουργούν καθημερινά από τις επτάμιση το απόγευμα μέχρι αργά.

Τα συναυλιακά δρώμενα που απομένουν: Μια συναυλία με τον τίτλο «Folk U2» αύριο παράλληλα – σε άλλους χώρους - με το dj set του Μάρτιν Μοράλες, η πολυεθνική μπάντα les Boukakes (φωτό κάτω) την Παρασκευή, ο Νίκος Πορτοκάλογλου με την συνοδεία του Στάθη Δρογώση το Σάββατο και τέλος στην κορυφαία συναυλία του φετινού προγράμματος οι θρυλικοί Third World.(φωτό επάνω)