Εμπλουτισμός της ιστορίας, όχι συντόμευση της.

Με την διαρροή των αρνητικών εκτιμήσεων των μελών της Ακαδημίας Αθηνών για το βιβλίο της ιστορίας της έκτης δημοτικού κλείνει λίγες ημέρες πριν από την εθνική επέτειο της 25^ης Μαρτίου, ένας κύκλος αντιπαράθεσης μεταξύ των υποστηρικτών και των επικριτών του βιβλίου, αλλά και της συγκεκριμένης επιστημονικής - ιδεολογικής προσέγγισης των ιστορικών γεγονότων. Στην αρχή της εβδομάδας άλλωστε η Υπουργός Παιδείας κ. Γιαννάκου είχε δηλώσει κατηγορηματικά ότι το βιβλίο δεν πρόκειται να αποσυρθεί, αλλά θα επισημανθούν οι ελλείψεις και τυχόν λάθη και θα υπάρξουν διορθώσεις.Από την εικόνα που έχω σχηματίσει με όσα διάβασα μέχρι σήμερα για τις απόψεις άλλων πάνω στο βιβλίο, θαρρώ πως το συγκεκριμένο βιβλίο αποτελεί μια προσπάθεια παρουσίασης της ιστορία με έναν πολιτικά ορθό τρόπο. Μια λογική ανάλογη του «ότι έγινε, έγινε». Γιατί έγινε, πως έγινε, τι ανάγκη υπήρχε για να συμβεί; Μάλλον δεν θα έπρεπε να μας ενδιαφέρει.
Η συγγραφή βιβλίων ιστορίας στην Ελλάδα είναι μια υπόθεση που χρειάζεται πολλές αλλαγές κυρίως για τον τρόπο που υποκρύπτονται σημαντικά αλλά αρνητικά γεγονότα και συντηρούνται εθνικοί μύθοι, αλλά η προσπάθεια που έγινε με το βιβλίο της έκτης δημοτικού δεν κατάφερε να πραγματοποιήσει κάποιες από αυτές.
Η περιγραφική εξιστόρηση γεγονότων χωρίς εμβάθυνση δεν τα εξαφανίζει ούτε συμβάλει στην κριτική αποτίμηση τους. Δεν θα είναι σοφότεροι οι μαθητές αν δεν γνωρίζουν π.χ. για την απελευθέρωση της Τριπολιτσάς. Στο σχολείο μας εμείς έχουμε διδαχθεί ότι υπήρξε μια κορυφαία στιγμή της επανάστασης του 1821. Αργότερα μάθαμε ότι κατά την απελευθέρωση σφαγιάστηκαν χιλιάδες άνθρωποι που ζούσαν στην πόλη. Το βιβλίο παρουσιάζει π.χ μια πιο «ήπια» μικρασιατική καταστροφή, ενώ δεν τονίζει ανάλογα με την άλωση της Τριπολιτσάς περιστατικά που δείχνουν και την ιστορία των άλλων λαών που συμπρωταγωνίστησαν.
Η σχολική ιστορία δεν περιλάμβανε όλα τα γεγονότα, μια νέα άποψη για την ιστορία δεν θα προσέφερε κάτι αν μαζί με τα αρνητικά, έθαβε και τα θετικά ιστορικά στοιχεία. Αν και πιστεύω ότι η ιστορική γνώση σε όλες τις πτυχές της είναι πολύτιμη. Ακόμα και από το πιο ειδεχθές ιστορικό γεγονός μπορούν να εξαχθούν συμπεράσματα για το ποιες συνθήκες το δημιούργησαν και ενδεχομένως μπορεί να το ξαναδημιουργήσουν. Η νέα γενιά δεν θα αποφύγει τα «λάθη» των προγόνων της, αν δεν μάθει ποια είναι αυτά. Ούτε αν έχει την εντύπωση ότι όλα έχουν γίνει καλώς από αυτούς μέχρι σήμερα…

Πανδράμ, ομάδα γλυκιά, αγαπημένη…

Κυπελλούχος της Ε.Π.Σ. Δράμας για το 2007 είναι από το απόγευμα της Τετάρτης ο Πανδραμαϊκός, ο οποίος στην γλώσσα της καρδιάς ονομάζεται Πανδράμ. Μετά από ένα συναρπαστικό παιχνίδι, που έγινε στον βαρύ αγωνιστικό χώρο του γηπέδου της Δόξας, επικράτησε 4-3 στα πέναλτι (κ.α. 1-1)της ομάδας του Γ.Σ. Προσοτσάνης. Αγωνιστικά η μάχη ήταν άνιση καθώς η Προσοτσάνη έμεινε από νωρίς με 10 παίκτες λόγω αποβολής του Μίρκου κι έτσι οι παίκτες του Πανδραμαϊκού απέκτησαν πλεονέκτημα. Φιλίππου και Ζορμπίδης διαμόρφωσαν το σκορ του αγώνα. Σοβαρά παράπονα για την διαιτησία του κ. Γκαϊδατζή εξέφρασε η ομάδα της Προσοτσάνης…

Ο Πανδραμαϊκός κατέκτησε χθες ένα ακόμη τρόπαιο σε τοπικό επίπεδο, μια σημαντική επιτυχία που επιβραβεύει τις προσπάθειες διοίκησης και παικτών να δημιουργήσουν μια ομάδα – πρότυπο για το ποδοσφαιρικά δεδομένα του νομού μας. ‘Έναν σύλλογο που δουλεύει μεθοδικά με νεαρούς ποδοσφαιριστές στις ακαδημίες του, δημιουργεί μέρα με την ημέρα ολοένα και καλύτερες υποδομές χωρίς τυμπανοκρουσίες και φιλοδοξεί να επιστρέψει σε μεγαλύτερες κατηγορίες εκεί που πραγματικά αξίζει να βρίσκεται. Όλα αυτά τα στοιχεία δίνουν στην ομάδα μας, πνοή παρά τους υποβιβασμούς και την οικονομική δυσχέρεια, την κρατούν ζωντανή και γλυκιά τις χρονιές που δεν έρχονται τίτλοι όπως φέτος.

Οι «300» του Πανδραμαϊκού είμαστε περήφανοι για αυτόν το σύλλογο.

H φωτογραφία των πανηγυρισμών είναι από το www.dramasports.gr ενώ στην κάτω φωτογραφία φαίνονται οι εγκαταστάσεις του αθλητικού κέντρου του Πανδραμαϊκού στον Μυλοπόταμο.

Οι μέρες που γιορτάζουν οι ομπρέλες…

Ολόκληρο τον χειμώνα έσκαζα κάθε πρωί που σήκωνα το στόρι στην μπαλκονόπορτα της γκαρσονιέρας που μένω και αντίκριζα πίσω από την κουρτίνα τον ήλιο να αστράφτει στις απέναντι πολυκατοικίες. Χθες λίγη ώρα πριν η αφύπνιση κάνει το κινητό να εκπέμψει εκείνη την νωχελική μελωδία που με ξυπνάει κάθε πρωί, άκουσα ένα βουητό που με έκανε να απορήσω. Αρχικά για το απρόσμενο της εμφάνισης του, ενώ στην συνέχεια όταν άρχισα να βγαίνω από το όνειρο, αναζήτησα δείγματα λειτουργίας στον ενισχυτή μου που πολλές νύχτες με βομβαρδίζει με «χαμηλές» νότες καθώς κοιμάμαι. Αγαπημένη συνήθεια χρόνων αυτή, αν και τελευταία την περιορίζω σιγά – σιγά.

Τελικά όταν είδα ότι όλα ήταν σκοτεινά στην πλευρά του ενισχυτή, συνειδητοποίησα ότι αυτό που άκουγα ήταν το βουητό μια καταιγίδας που έπεφτε εκείνη την ώρα στην πόλη. Τεντώθηκα χαμογέλασα, έριξα μια ματιά στο ρολόι και έκλεισα τα μάτια σα να επρόκειτο να σηκώσω το κεφάλι προς την μεριά του ήλιου.

Λίγη ώρα πριν είχε ξημερώσει η Τετάρτη 21 Μαρτίου, Παγκόσμια Ημέρα της Ποίησης μεταξύ άλλων. Η βροχή και τα σύννεφα ήταν το ιδανικό ντεκόρ για μια τέτοια ημέρα. Χθες βέβαια ήταν και η Παγκόσμια ημέρα του Ύπνου, αλλά σηκώθηκα κανονικά από το κρεβάτι, παρά τις ιδανικές συνθήκες για χουζούρεμα!

Και του χρόνου!...

Το ρωσικό «θαύμα»

Άκουγα την περασμένη εβδομάδα τις αναλύσεις και τους επαίνους για την Ρωσία σε σχέση με την συμφωνία κατασκευής του πετρελαιαγωγού Μπουργκάς – Αλεξανδρούπολη και δεν πίστευα τα αυτιά μου. Μίλησαν κάποιοι, προφανώς στα πλαίσια της επιχείρησης γοήτευσης του ακροατηρίου τους, για μια χώρα που συνεχώς ισχυροποιείται και είναι πολύ μεγάλη επιτυχία που η Ελλάδα γίνεται εταίρος της. Όλα αυτά λόγω των ενεργειακών πλεονεκτημάτων της Ρωσίας.

Ποιοι εκμεταλλεύονται όμως τον πλούτο της Ρωσίας μετά από την κατάρρευση του καθεστώτος του «υπαρκτού σοσιαλισμού»; Μερικές δεκάδες επιχειρηματίες πρώην αξιωματούχοι του καθεστώτος, οι οποίοι εκμεταλλεύτηκαν τις περιστάσεις και με κάθε άλλο παρά διαφανείς διαδικασίες απέκτησαν τον έλεγχο των εθνικών πόρων. Οι περισσότεροι ζουν στο Λονδίνο και αλλαχού, ενώ τα τελευταία χρόνια το «θαύμα» πάει να ελέγξει ο πρώην πράκτορας της KGB και πρόεδρος σήμερα, Βλάντιμιρ Πούτιν.

Αν όλα αυτά δεν είναι αρκετά, θα προσθέσω μόνο ότι κατά την διάρκεια της προχθεσινής ημέρας, εξήντα πέντε τρόφιμοι οίκου ευγηρίας και ενενήντα πέντε εργάτες σε ανθρακωρυχείο υπό τον έλεγχο βρετανικής εταιρίας, έχασαν την ζωή τους σε ισάριθμα τραγικά περιστατικά. Αυτό είναι το καθημερινό πρόσωπο του ρωσικού «θαύματος» και οι κάτοικοι του νομού Έβρου κάθε άλλο παρά ασφαλείς θα πρέπει να αισθάνονται για το «εταιριλίκι» μας με ρωσικές ιδιωτικές ή κρατικές επενδύσεις.

Η Ρωσία είναι ένα κράτος με ελάχιστη κοινωνική υπευθυνότητα. Καπιταλιστικό θαύμα, αλλά ανθρωπιστικό τράυμα…

Η φωτογραφία είναι από το www.in.gr

Το «καλό» και συμφέρον την παράταξη ημών...

Η πρώτη «μεταρρύθμιση» μετά τις εκλογές, υποστηρίζουν κυβερνητικά στελέχη, ότι θα είναι οι αλλαγές στο ασφαλιστικό. Πριν από την «μεταρρύθμιση» όμως τα κομματικά στελέχη της Ν.Δ. φροντίζουν δημιουργικά το απορυθμισμένο τοπίο της κοινωνικής ασφάλισης. Οι αλλαγές που ευαγγελίζεται η κυβέρνηση κατά πάσα πιθανότητα δεν θα σχετίζονται τόσο με την χρηστή και αποδοτική διαχείριση των αποθεματικών των ταμείων, όσο με την μεγέθυνση του ποσοστού συμμετοχής των εργαζομένων στην διατήρηση των αποθεματικών των ταμείων κοινωνικής ασφάλισης.

Είναι εξαιρετικά απίθανο να συμφωνούσε η πλειοψηφία των Ελλήνων στην υποθετική ερώτηση, θα θέλατε τα χρήματα της κοινωνικής σας ασφάλισης να τα παίζει μια εταιρία στο χρηματιστήριο; Πόσο μάλλον αν το ερώτημα συμπληρώνονταν και από ένα ακόμα σκέλος που θα έλεγε και με αυξημένο μάλιστα ποσοστό προμήθειας. Μην χαμογελάτε, αφού δεν τα σκέφτονται αυτά τα ερωτήματα οι έγκυροι δημοσκόποι, όσοι τα σκεφτόμαστε δεν είμαστε παρά μια οικτρή και καταδικασμένη για το «καλό» του κοινωνικού συνόλου μειοψηφία.

Είμαι βέβαιος ότι μόνο σε ένα μείζον θέμα δεν θα χρειαστεί να κάνει μεταρρύθμιση η Ν.Δ.. Στις σχέσεις εκκλησίας – κράτους – στρατού. Είναι τόσο βολικό το σχήμα, αφού όταν δεν έχει το κράτος στα χέρια της, πορεύεται με τα άλλα δυο, που η μεταρρύθμιση είναι περιττή και επικίνδυνη για το «καλό» του κοινωνικού συνόλου...

«Το Σπίτι στην Άμμο»

Μέσα στο σαββατοκύριακο είδα σε βίντεο την ταινία «Το σπίτι στην Άμμο» του βραζιλιάνου σκηνοθέτη Αντρούτσα Γουάντινγκτον. Η ταινία αφηγείται την ιστορία της Άουρια, μιας νεαρής γυναίκας που στην Βραζιλία του 1910, αναγκάζεται να ακολουθήσει τον πολύ μεγαλύτερο σε ηλικία άνδρα της στην εγκατάσταση του σε μια απομακρυσμένη περιοχή, όπου κυριαρχούν αμμόλοφοι και λιμνοθάλασσες.

Η Άουρια από τις πρώτες ημέρες της εγκατάστασης τους εκεί εκφράζει την επιθυμία της να επιστρέψει στην πόλη. Είναι ήδη έγκυος και έχει μαζί της την μητέρα της. Από εκεί και πέρα κυριαρχούν στην αφήγηση η επιθυμία της Άουρια να φύγει, η πανταχού παρούσα άμμος και η εκπληκτική κινηματογράφηση του Γουάντινκγτον, ο οποίος φτιάχνει ένα αριστουργηματικό παραμύθι για τον άνθρωπο, την προσαρμοστικότητα και τα όνειρα του. Η νέα γενιά του αμερικανικού – πλην βορρά – κινηματογράφου, έχει δώσει πολλά δείγματα ενός κινηματογραφικού βλέμματος που δεν μένει μόνο στην εντύπωση, αλλά διεισδύει στα βάθη κάθε ιστορίας που έχει πλάσει η ζωή ή η φαντασία κάποιου δημιουργού.

Δεν ξέρω κατά πόσο είναι ζητούμενο για κάποιον σήμερα να απομείνει άναυδος μετά το τέλος της προβολής οποιασδήποτε ταινίας. Για μένα ταινίες όπως «Το Σπίτι στην Άμμο» είναι σημαντικές γιατί συντηρούν την αγάπη μου για τον κινηματογράφο. Αν και δεν ξέρω κατά πόσο τέτοιες ταινίες παίζονται σήμερα στις κινηματογραφικέ αίθουσες. Θαρρώ πως δεν θα δυσκολευτείτε να την βρείτε στα βίντεο κλαμπ.

Update: Οι πρωταγωνίστριες της ταινίας Fernanda Torres και Fernanda Montenegro είναι και στην ζωή κόρη και μάνα...

Chiquita, Bacardi και πάει λέγοντας…

Την καταβολή 25 εκατομμυρίων δολαρίων στα πλαίσια ενός συμβιβασμού για να μην διερευνηθεί περαιτέρω η υπόθεση της χρηματοδότησης ακροδεξιών ταγμάτων θανάτου στην Κολομβία από την εταιρία εμπορίας μπανανών Chiquita, αποφάσισε η δικαιοσύνη των Η.Π.Α. Η υπόθεση αφορά χρηματοδότηση από την θυγατρική της εταιρίας στην Κολομβία των ακροδεξιών ταγμάτων θανάτου των Ομάδων Αυτοάμυνας της Κολομβίας (AUC) στην χώρα, από το 1997 μέχρι το 2004 με ποσό που ανέρχεται στο ύψος του 1,7, εκατομμυρίων δολαρίων.
Η συγκεκριμένη ομάδα συστάθηκε την δεκαετία του ’90 από τους γαιοκτήμονες της περιοχής για να πετύχει ότι δεν είχαν καταφέρει επί τρεις δεκαετίες και πλέον οι κυβερνήσεις της χώρας. Να καταστείλει την δράση των δύο αντάρτικων κινημάτων της χώρας. Των Ένοπλων Επανασταστικών Δυνάμεων Κολομβίας (FARC) και του Εθνικού Απελευθερωτικού Στρατού (ELN). Οι AUC παρότι δεν είχαν επίσημα σχέση με το κράτος, λειτουργούσαν συνεχώς υπό την ανοχή του, ενώ η κύρια πηγή εσόδων τους ήταν το λαθρεμπόριο ναρκωτικών και ένα μέρος των εξόδων τους προέρχονταν από δωρεές χορηγών όπως η Chiquita. Παρότι ονομάζονται ομάδες αυτοάμυνας είχαν καθαρά επιθετικό χαρακτήρα και η δράση τους ξέφευγε από την προστασία ιδιοκτησιών και περιουσιών από την δράση των εξεγερμένων. Είναι υπεύθυνες για τις δολοφονίες χιλιάδων χωρικών σε περιοχές όπου οι αντάρτες είχαν αυξημένη επιρροή, ενώ δολοφόνησαν και πολλούς συνδικαλιστές.
Δεν είναι πρωτοφανής η υποστήριξη είτε των Η.Π.Α. άμεσα, είτε πολυεθνικών εταιριών τους να ενισχύουν τέτοιες οργανώσεις σε διάφορα μέρη της γης, κύρια όμως στην Λατινική Αμερική, για να δημιουργήσουν προβλήματα στα αντάρτικα κινήματα ή στις μη ελεγχόμενες από αυτές κυβερνήσεις. Από τους «Κόντρας» της Νικαράγουα και την Γουατεμάλα μέχρι την Κούβα και την γενναία «συνεισφορά» της Bacardi στις απόπειρες δολοφονίας του Φιντέλ Κάστρο αλλά και στην σύνταξη των νόμων που ενισχύουν το οικονομικό εμπάργκο σε βάρος του νησιού. Το φαινόμενο υπήρχε παλιότερα σε μεγαλύτερη έκταση, καθώς η «αμερικανική» συμπάθεια και χρηματοδότηση έχει βρει αποδέκτες όπως ο Σαντάμ Χουσεϊν ή ο Ουσάμα Μπίν Λάντεν και πολλά μοναρχικά καθεστώτα της ευρύτερης περιοχής.
Σήμερα εκεί δεν χρηματοδοτούνται φανατικοί για να κάνουν την βρομοδουλειά. Υπάρχουν δεκάδες χιλιάδες «Αμερικανοί» στρατιώτες να προστατεύουν τις μπίζνες των «αμερικανικών» εταιριών.
Οι εταιρίες που εν μέρει πλήρωναν για να κάνουν τη δουλειά τους, δηλαδή να εκμεταλλεύονται τους ντόπιους, στέλνουν σήμερα προϊόντα στα ράφια πολλών μαγαζιών στην χώρα μας. Η προτίμηση σε άλλα προϊόντα είναι μια έμμεση αλλά σαφής απάντηση προς το επιχειρηματικό πνεύμα τους...

Οι πειρατές της Παραλιακής

Έχει εξαγγελθεί ως ένα από τα μεγάλα έργα στην Θεσσαλονίκη. Η υποθαλάσσια αρτηρία της Θεσσαλονίκης. Δεν είναι όμως όλοι σύμφωνοι. Οι πειρατές της Παραλιακής αντιδρούν:

«Η υποθαλάσσια αρτηρία είναι μία νέα εθνική οδός που επιδιώκει να συνδέσει τη δυτική πλευρά της πόλης με την ανατολική, παρακάμπτοντας το ιστορικό κέντρο της Θεσσαλονίκης. Θα ξεκινά από το δυτικό τμήμα της πόλης και μετά από δύο τεράστιους σταθμούς διοδίων θα υπογειοποιείται κοντά στην περιοχή των δικαστηρίων, έχοντας καταστρέψει τα πρόσφατα αποκαταστημένα κτίρια κοντά στο λιμάνι. Το υποθαλάσσιο τμήμα θα φτάνει μέχρι το «Μακεδονία Παλλάς», απ’ όπου συνεχίζοντας υπέργεια θα επεκτείνεται στην παραλιακή λεωφόρο Μεγάλου Αλεξάνδρου. Η λεωφόρος θα μετατραπεί σε δρόμο–«τέρας» εννέα λωρίδων, πλάτους 34 μέτρων, εις βάρος του πρασίνου της περιοχής. Η πρόσβαση στη θάλασσα θα γίνεται μόνο μέσω τριών πεζογεφυρών (!), ενώ η περιοχή της Ανθέων θα κληθεί να απορροφήσει –άγνωστο πώς– τον επιπλέον κυκλοφοριακό φόρτο. Στην πραγματικότητα, η υποθαλάσσια αρτηρία αποκόπτει την παραλία από τον ιστό της πόλης, ολοκληρώνει τη μετατροπή της παραλιακής σε δρόμο ταχείας κυκλοφορίας, εισβάλλει σε ένα από τα ελάχιστα πάρκα του κέντρου, το Πεδίο του Άρεως (πάρκο Ανθοέκθεσης) και επιτρέπει στην πεζοδρομημένη λεωφόρο Νίκης την επέκταση των κυριλέ καφετεριών.»

Το σημαντικό στην υπόθεση αυτή είναι το αβάντζο που δίνεται στην χρήση αυτοκινήτου και η λογική της διάνοιξης νέων δρόμων για να κυκλοφορούν αυτοκίνητα, αντί να επιδιωχθεί να ενισχυθεί η χρήση μέσων μαζικής μεταφοράς, που θα βοηθήσει και στην ομαλοποίηση της κυκλοφορίας αλλά και θα μειώσει την ατμοσφαιρική ρύπανση που προκαλούν τα οχήματα. Είναι δείγμα πολιτικής αντίληψης των πραγμάτων και των αναγκών από την καθεστωτική σχολή σκέψης στην χώρα μας. "Είναι μεγάλο έργο, το σκεφτήκαμε, ας το κάνουμε. Ζήτω!.."

Περισσότερα στην διεύθυνση των Πειρατών της Παραλιακής

Δυσοίωνες «αντανακλάσεις»...

Η ταινία «300» σπάει, από την περασμένη εβδομάδα με τις εισπράξεις της, τα ταμεία στους κινηματογράφους της χώρας μας. Μάλιστα δημιουργεί εισπρακτικό ρεκόρ που ξεπερνάει τα αντίστοιχα μεγέθη άλλων κινηματογραφικών επιτυχιών των τελευταίων χρόνων, όπως οι «Νύφες» ή το «Λούφα και Παραλλαγή – Σειρήνες στο Αιγαίο». Έχει μεγάλο ενδιαφέρον τι είναι αυτό που μετατρέπει την ταινία από μια απλή μεταφορά του κόμικς του Φρανκ Μίλερ για τους 300 του Λεωνίδα σε ένα κινηματογραφικό φαινόμενο για τα ελληνικά δεδομένα. Κι άλλα κόμικ – πολύ πιο δυνατά - έχουν γίνει ταινίες τα τελευταία χρόνια, αλλά η πορεία τους στις αίθουσες δεν ξεπέρασε τα συνηθισμένα. Ποιοι παράγοντες εκτοξεύουν την περιέργεια του κοινού για αυτή την ταινία; Δεδομένου ότι ούτε ιδιαίτερα διάσημοι ηθοποιοί παίζουν, ούτε σημαντικές ερμηνείες καταθέτουν.

Θαρρώ ότι είναι η ίδια δύναμη που μετατρέπει σε φαινόμενα γεγονότα που τονίζουν εθνικά μας χαρακτηριστικά. Όπως γίνεται με τις αθλητικές διοργανώσεις ή με τους διαγωνισμούς τραγουδιού. Παρά την απουσία του διαγωνιστικού στοιχείου σε αυτή την περίπτωση, υπάρχει σε υπερθετικό βαθμό η αντίθεση του καλού με το κακό. Και βέβαια η ταύτιση του καλού με το ελληνικό στοιχείο, το οποίο είναι μεν ιστορική παραδοχή αλλά ποτέ μέχρι σήμερα δεν είχε προβληθεί στις οθόνες μας. Αν προσθέσουμε και την ολοένα διευρυνόμενη «λατρεία» για την καλλωπισμένη εκδοχή της ιστορίας μας που διδασκόμαστε στα σχολεία, τότε οι ουρές στους κινηματογράφους δεν είναι καθόλου παράξενες, χωρίς αυτό να σημαίνει ότι δεν είναι και ενδεικτικές μιας δυσοίωνης προοπτικής για την χώρα μας…

Μεταρρυθμιστές της πλάκας…

Στοιχεία που παρουσίασε η Γενική Συνομοσπονδία Εργατών Ελλάδας δείχνουν ότι τα ελληνικά νοικοκυριά πληρώνουν 4,4 δισεκατομμύρια ευρώ ετησίως για να έχουν πλήρη «δωρεάν» παιδεία. Μάλιστα οι ελληνικές οικογένειες πληρώνουν περίπου 1,5 δισεκατομμύρια ευρώ για να εξασφαλίσουν στα παιδιά τους γνώσεις και δεξιότητες που οι περισσότερες ευρωπαϊκές χώρες της παρέχουν μέσα από το εκπαιδευτικό τους σύστημα στους μαθητές!

Καμιά μεταρρύθμιση δεν έχει αλλάξει αυτή την κατάσταση. Απλές δεξιότητες και γνώσεις που θα έπρεπε μια παιδεία που θα συνδέεται με την παραγωγικότητα να τις παρέχει σε όλους τους μαθητές. Δεν είναι αντιπαραγωγικό οι μαθητές να ξοδεύουν ώρες εκτός σχολείου για να μάθουν μία ή δύο ξένες γλώσσες, ενώ στο σχολείο διδάσκονται ξένες γλώσσες και εξετάζονται γραπτά σε αυτές; Ποια μεταρρυθμιστική οπτική δεν βλέπει ότι τα ελληνόπουλα δεν μαθαίνουν στο σχολείο τα σήματα κυκλοφορίας που θα πρέπει να μάθουν μετέπειτα για να πάρουν δίπλωμα οδήγησης;

Οι «μεταρρυθμίσεις» που σαν κύριο στόχο τους έχουν την παραχώρηση, ολοένα και περισσότερων τομέων του εκπαιδευτικού έργου σε ιδιώτες, με μοναδικό στόχο να μην αναλαμβάνει το κράτος τις ευθύνες του απέναντι στους πολίτες αλλά και να τους επιβαρύνει οικονομικά ολοένα και περισσότερο για γνώσεις και δεξιότητες που στην Ευρώπη παρέχονται από το εκπαιδευτικό σύστημα, δεν μπορούν να ξεγελάσουν κανέναν πολίτη που βιώνει καθημερινά αυτή την απαράδεκτη κατάσταση. Είναι καταδικασμένες σε αποτυχία…

Δημιουργός της εικόνας είναι η Ηρώ Αρμεύτη.

Με το καλό ή με το στανιό…

Συνεχίζονται και αυτή την εβδομάδα οι κινητοποιήσεις της πανεπιστημιακής κοινότητας ενάντια στο νόμο πλαίσιο για την ανώτατη εκπαίδευση. Παρά την απροκάλυπτη προσπάθεια περιθωριοποίησης του φοιτητικού κινήματος από την κυβέρνηση και τα φιλικά προς αυτήν μέσα ενημέρωσης, δεκάδες χιλιάδες φοιτητές και σπουδαστές σε όλη την χώρα συνεχίζουν τον αγώνα τους.

Την ίδια ώρα η κυβέρνηση εξακολουθεί να επιχειρηματολογεί υπέρ των μεταρρυθμίσεων της, υποστηρίζοντας ότι έχει μαζί της την πλειοψηφία των πολιτών.

Και επιχειρεί να ανοίξει όσο το δυνατόν περισσότερες πόρτες για τον ιδιωτικό τομέα στην ελληνική κοινωνική και οικονομική ζωή. Υπό το σκεπτικό ότι η ιδιωτική πρωτοβουλία θα δώσει πνοή σε καθηλωμένους σήμερα τομείς και θα συμπαρασύρει και τον δημόσιο τομέα. Και βέβαια εφόσον οι ιδιώτες έχουν κέρδη, η κυβέρνηση ελπίζει και μας καλεί όλους να πράξουμε το ίδιο, ότι θα δημιουργήσουν νέες θέσεις εργασίας και θα επιστρέψουν ένα μέρος των κερδών τους στην κοινωνία. Η οποία εν τω μεταξύ θα έχει εκχωρήσει το σύνολο των αγαθών που είχε στα χέρια της και άφησε την διαχείριση τους στο κράτος. Τα κοινωνικά αγαθά θα μειωθούν στο ελάχιστο εφικτό για να ενισχυθεί η ατομική ιδιοκτησία και η ιδιωτική πρωτοβουλία.

Ουσιαστικά η κυβέρνηση προτρέπει την κοινωνία να συνηγορήσει σε μια «πράξη» από την οποία ίσως της δώσει ένα μικρό ποσοστό από τα κέρδη. Κι αν τύχει και αντιδράσει η κοινωνία, της ρίχνει κι ένα χέρι ξύλο για να δει ποιος έχει το πάνω χέρι.

Σαν το νταβατζή!